Rozdział jest dla Bloom Styles ;)
Jesteś ze mną od dawna i jako jedna z nielicznych umiesz powiedzieć kiedy rozdział jest nieudany ;)
Dziękuję ;*
*Ty*
Dziś niedziela 17 listopada. To właśnie dziś ty i Harry mieliście jechać do twoich rodziców. Szczerze mówiąc bałaś sie jak cholera. Prawie całą noc nie spałaś, spekulując jak może skończyć sie ta rozmowa. W najgorszym wypadku znów się ciebie wyprą. Miałaś jeszcze 15 minut do przyjazdu Harrego. Pomimo, że wróciliście do siebie Hazz nadal trzymał cie na dystans. Nie mieszkacie razem, ale każdą wolną chwilę spędzacie we dwoje. Skończywszy sie malować spakowałaś do torebki potrzebne rzeczy i zdjęci USG waszego maleństwa. Przechodząc korytarzem coś zwróciło twoją uwagę. Cofnęłaś sie i stanęłaś przed lustrem. Przyglądałaś sie swojemu obliczu i stwierdziłaś, że brzuch już ci się chyba nieco zaokrąglił. Patrzyłaś na niego z przodu i z boku. Tak zdecydowanie sie zaokrąglił- stwierdziłaś. < Byłaś ubrana tak. >To dziwne uczucie mieć świadomość, że jest w tobie zupełnie bezbronna istota. To wręcz niezwykłe. Jednak jeszcze nie do końca oswoiłaś sie z myślą, że za 5 i pół miesiąca zostaniesz mamą. Stałaś tak jeszcze chwilę, gdy zadzwonił dzwonek.
Poszłaś otworzyć drzwi i zobaczyłaś Harrego. Wyglądał zabójczo. Miał na sobie jasno niebieską niemal białą koszulę, przyciasne czarne rurki, a do tego czarny płaszcz. Od razu chciałaś wpić sie w jego usta, ale nie byłaś pewna czy powinnaś. Oprzytomniałaś dopiero, gdy Harry przekroczył próg i delikatnie złączył wasze wargi.
H: Gotowa?
(T.I): Tak.- ciężko westchnęłaś odpowiadając.
(T.I): Harry?
H: Hymm?- nie odpowiedziałaś nic tylko stanęłaś bokiem i przycisnęłaś materiał luźnego swetra do ciała. Spojrzawszy na bruneta zauważyłaś, że na jego twarzy maluje sie uśmiech oprawiony w dołeczki.
H: Wyglądasz ślicznie z brzuszkiem.- dodał i cmoknął cie w policzek. Sekundę później zamknęłaś mieszkanie i udaliście sie do samochodu. Wsiadłszy do auta zapieliście pasy i ruszyliście. Droga trwała 20 minut, a w czasie tej krótkiej podróży zdążyłaś zapomnieć gdzie właściwe jedziecie. Niestety, gdy Hazza zaparkował pod domem rodziców znów zaczęłaś sie bać.
(T.I): Harry, ja nie dam rady. Nie możemy powiedzieć im jak dziecko sie urodzi?- chłopak jedynie zaśmiał sie, a następnie okrążył samochód i pomógł ci wysiąść jakby była to nie wiadomo jaka trudność. Zielonooki zamknął auto i splatając wasze dłonie ruszyliście w stronę posesji twoich rodziców. Chłopak zadzwonił dzwonkiem, a sekundę później stanęła w nich twoja mama.
M: (T.I)?- zapytała niedowierzając.
(T.I): Możemy wejść? Musimy porozmawiać.- zaczęłaś poważnie.
M: Oczywiście. Coś sie stało?- zapytała, gdy wy zdejmowaliście płaszcze.
H: Pan (T.N) też powinien przy tym być.
M: W takim razie chodźmy do salonu.- powiedziała, a następnie skierowaliście się w stronę wspomnianego pomieszczenia. Twoja mama usiadła obok taty na dużej sofie, zaś ty i Harold zajęliście miejsce naprzeciwko nich. Panowała cisza, a ty coraz mocniej ściskałaś rękę chłopak. Gdyby nie on pewnie już dawno byś uciekła, a nawet byś tu nie przyszła.
T: Jesteś w ciąży?- zapytał prosto z mostu, a ty byłaś w niezłym szoku. Nie byłaś w stanie odpowiedzieć. Po prostu spuściłaś głowę jakbyś czuła sie winna.
T: Mówiłem?! Mówiłem, że wróci jak zrobi dzieciaka!- powiedział wstając, przecierając twarz i chodząc nerwowo po pokoju.
T: I co zamierzasz teraz zrobić?! Rzucisz studia?! A potem zostaniesz pełnoetatową matką?!- wrzeszczał, a po twoich policzka spływały łzy.
H: Niech pan nie krzyczy. To nie jej wina.- zwrócił uprzejmie uwagę twojemu ojcu.
T: Jasne, ze nie jej. W końcu sama sobie dzieciaka nie zmajstrowała! Jesteś z siebie dumny, że zrujnowałeś jej życie?!- to już przesada. Nikt nie będzie obrażał twojego Harrego- pomyślałaś i opowiedziałaś.
(T.I): Czy ty raz nie możesz sie zachować jak normalny ojciec? To dla ciebie aż takie trudne? Raz nie mógłbyś powiedzieć, że mnie wspierasz nie zważając na okoliczności?
T: (T.I). Córciu. Przecież ja zawsze chciałem dla ciebie jak najlepiej. Chciałem, żeby było ci w życiu dobrze. A teraz będziesz mieć dziecko i jak sobie poradzisz?- powiedział znacznie łagodniej.
(T.I): Na pewno będzie mi łatwiej, jeśli po prostu zaakceptujecie nasz związek i to dziecko. Nawet nie wiecie jak jest mi ciężko. Nie wiecie ile przeżyłam w ciągu tych kilku miesięcy.- mama popatrzyła na ciebie i Harrego, a potem powiedziała.
M: Harry kochasz (T.I)?
H: Całym sercem.- odpowiedział bez wahania, co wywołało uśmiech na twojej twarzy. Czułaś sie jak w niebie za każdym razem, gdy zielonooki wyznawał ci miłość. Po chwili dodał, Hazz dodał.
H: Doskonale wiem, że państwo za mną nie przepadają, ale chcę stworzyć normalna rodzinę właśnie z państwa córką. Jestem odpowiedzialny za nią
jak i za dziecko, które nosi pod sercem. Nie pozwolę by stała sie im krzywda.
M: Skoro jesteście szczęśliwi to..
T: To co? Nie przeszkadza ci, że nasze dziecko zniszczyło sobie życie?
M: Michał dosyć! Przestań zachowywać sie jakbyś był ponad tym wszystkim! To twoja córka! I bez względu na to z kim i co robi zawsze nią pozostanie. A twoim pieprzonym obowiązkiem jest wspierać, kochać i szanować ją.- mówiła ze łzami w oczach.
T: Patrycja!
M: Nie skończyłam. Nie pozwolę jej znowu odejść, rozumiesz? W końcu powinniśmy pokazać i jej i Harremu, że mogą na nas liczyć. Nie chcę, żeby powtórzyła sie historia z Łukaszem. Nie chcę rozumiesz? Nawet nie wiesz jak bardzo cierpiałam nie widząc ich obojga. To koniec. Czas zakończyć te chore kłótnie. Czas pogodzić sie z naszymi dziećmi i w końcu zachować sie jak dobrzy rodzice.- powiedziała, a ojciec pokiwał głową i przytulił mamę. Szczerz powiedziawszy nie spodziewałaś sie takiego obrotu akcji.
T: Chcecie zostać na obiad?- odparł uśmiechając się.
H&(T.I): Tak.- odpowiedzieliście równocześnie. Następnie ty z mamą poszłyście do kuchni zająć sie posiłkiem, a Hazz został z twoim tatą w salonie. Nie do końca podobał ci sie ten pomysł, ale może sie nie pozabijają. Przygotowując polędwiczki w winie opowiedziałaś mamie całą historie twojego związku z Harrym. Pomijając jak doszło do waszego rozstania, bo chyba spaliłabyś się ze wstydu, gdyby twoi rodzice sie o tym dowiedzieli. Powiedziałaś też rodzicielce o terminie porodu i o tym, że chciałaś usunąć ciążę. Po około godzinie obiad był gotowy, a wy zasiedliście do stołu i zaczęliście jeść.
T: Skoro już macie dziecko to co ze ślubem?- spojrzałaś na Harrego, on na ciebie nie wiedząc co macie odpowiedzieć.
T: Rozumiem, że nie myśleliście o tym.
H: Właściwe nie było nawet okazji.- dodał. Później spożywaliście w ciszy, którą przerwała mama.
M: A jak nazwiecie dziecko?
(T.I): Nie znamy jeszcze płci.- mama pokiwała głową. Potem tata przyniósł wino, nalał sobie, twojej mamie i Harremu, a ty musiałaś zadowolić sie sokiem pomarańczowym. Następnie rodzice zaczęli wypytywać Harrego o najróżniejsze rzeczy. Począwszy od jego dzieciństwa, przez X Factor, na nowej płycie 1D skończywszy. Potem przyszedł czas na żenujące historie z twojego dzieciństwa, które rozmieszały wszystkich. Po posiłku pomogłaś mamie posprzątać i postanowiliście wracać do domu. Pożegnaliście sie z rodzicami i ruszyliście do samochodu.
(T.I): Harry daj kluczyki.
H: Spoko, będę kierował.
(T.I): Nie. Piłeś.
H: Lampkę wina..
(T.I): Nie będziesz kierował.
H: (T.I)..- jęknął żałośnie.
(T.I): Harry! Daj te kluczyki.
H: Dobrze, ale sie nie denerwuj.- powiedział i wpił sie w twoje wargi. Jego język w sekundzie znalazł sie w twojej buzi pieszcząc jej wnętrze. Czułaś delikatny posmak wina. Nagle Harry odsunął sie do ciebie i powiedział uśmiechając sie szeroko.
H: Wprowadź sie do mnie.
(T.I): Poważnie?
H: Tak. Jedźmy teraz po twoje rzeczy.
(T.I): A chłopcy nie mają nic przeciwko?
H: Jasne, że nie. Kochają cie jak własną siostrę.- odparł i przytulił cie. Następnie pojechaliście do twojej klitki i zaczęliście pakować twoje rzeczy. Po niecałych dwóch godzinach było po wszystkim.
(T.I): Chcesz kawę?
H: Tak.- odparł, a ty zalałaś swoją herbatę i jego kawę. Postawiłaś napoje na stoliku przy oknie i zajęłaś miejsce naprzeciwko Hazzy.
(T.I): Wiesz co? Mam ochotę na ciastko z kremem waniliowym.
H: Czyli mam ci teraz iść kupić ciastko, tak?
(T.I): Tak.- odparłaś uśmiechając sie.
H: Nie chce mi sie. Zrób sobie kanapkę z nutellą.
(T.I): Pozwól, że wyjaśnię ci jak to działa. Zrobiliśmy dziecko we dwoje, ale teraz to ja będę je nosić w brzuchu przez 9 miesięcy, więc ty kupujesz mi ciastka.- chłopak westchnął tylko i wyszedł.
*Harry*
Kupiłem 2 ciastka i wróciłem do kawalerki (T.I). Dziewczyna siedziała w kuchni gadając przez telefon z El. Kilka minut później pożegnała się z przyjaciółką i zabrała sie za ciastko.
(T.I): Dobrze, że wziąłeś ptysia.- powiedziała i zajadając sie ciastkiem.
H: Daj trochę.
(T.I): Muszę?
H: Pozwól, że wyjaśnię ci jak to działa. Muszę chodzić po ciastka w taką zimnicę, a w zamian ty dajesz mi połowę.
(T.I): Zgoda.- odparła, a ja podszedłem do niej i dostałem kawałek ciastka. Chciałem kolejny, ale zamiast tego zostałem ubrudzony na nosie kremem. W odwecie wysmarowałem jej policzek. Potem zaczęła sie bitwa na jedzenie i skończyło sie na tym, że oboje byliśmy w kremie. Czasem zadziewam mnie jaki głupio sie zachowujemy. I pomyślał by kto, że jesteśmy pełnoletni.
(T.I): Jesteś głupi. Zmarnowaliśmy takie pyszności.- rzekła oburzona.
H: Zawsze możesz to ze mnie zlizać- odparłem i pokazałem jej język. Dziewczyna zaśmiała sie tylko i poszła do sypialni, a ja za nią. Brązowooka zdjęła bluzkę, a potem spodnie i zaczęła szukać czegoś na przebranie. Miała na sobie czarną koronkową bieliznę i muszę przyznać, że nieźle podziałało to na moją wyobraźnie. W mgnieniu oka znalazłem sie obok niej i objąłem ją w tali zachodząc od tyłu. Dziewczyna w jednej chwili wyprostowała sie, a ja obdarowałem jej szyję licznymi pocałunkami. Najwyraźniej spodobało sie to mojej ukochanej, bo usłyszałem ciche mruknięcie. Przejechałem dłońmi wzdłuż jej tali zatrzymując sie na biodrach. Dziewczyna odwróciła sie w moją stronę i złączyła nasze wargi. Nasze języki współpracowały, tworzyły jedność. Nim sie obejrzałem znaleźliśmy sie na łóżku, a ja siedziałem okrakiem na (T.I). Dziewczyna natomiast rozpinałam mi koszulę, która tak samo jak spodnie chwilę później wylądowała gdzieś w pokoju. Całowałem moja dziewczynę po brzuchu i piersiach, a ona wplotła palce w moje loki lekko za nie pociągając. Muszę przyznać, że cholernie mnie to kręci. Nasze oddech przyspieszył już znacznie, a brunetka nagle odezwała sie.
(T.I): Harry przestań. Nie możemy..- ja odsunąłem sie od dziewczyny i spojrzałem na nią.
(T.I): I tak zbyt wiele złego wyrządzałam temu dziecku.- spochmurniałem.
(T.I): Przepraszam Hazz.- odparła spoglądając na mnie z błagalnym wyrazem twarzy.
H: Nie przepraszaj. Przecież rozumiem.- odparłem, wstając, a następnie zakładając ubrania. Potem dziewczyna powtórzyła moje czyny. Chwilę później ponownie usiadłem na łóżku, a (T.I) obok mnie. Do pewnego czasu oboje milczeliśmy. W końcu dziewczyna zabrała głos.
(T.I): Przepraszam cie. Jesteś na mnie zły?
H: Nie. Po prostu muszę sie do tego przyzwyczaić.
(T.I): Myhym..- odparła, po czym znów zamilkliśmy.
(T.I): Mogę cie o coś zapytać?
H: Tak.
(T.I): Co czułeś, gdy sie rozstaliśmy?- spojrzałem na brunetkę zaskoczony pytaniem, a po chwili zacząłem klecić swoją wypowiedź.
H: Ja.. No bo.. Sam nie wiem.. Byłem.. Yyyyyyy... Nie wiem jak to ująć..!- opadłem na łóżku bezradny. Co ja mam jej powiedzieć, że byłem gotowy zabić ich oboje..? (T.I) położyła sie obok mnie i odparła.
(T.I): Powiedz co czułeś.? Nie wiem, nienawiść, smutek, żal? Przecież rozczarowałam cię i zawiodłam. Musiałeś coś czuć. Chcę wiedzieć co myślałeś, gdy nie byłeś ze mną.- westchnąłem gębko i zacząłem swój monolog.
H: Na początku byłem cholernie zły. Nie rozumiałem jak mogłaś mi to zrobić? Dlaczego potraktowałaś mnie tak podle? Chciałem wtedy zapomnieć o twoim istnieniu. Wmawiałem sobie, że to wszystko co nas łączyło to tylko głupi sen. Przez jakieś 2 tygodnie wszystko było w porządku. Prawie udawało mi sie wymazać cie z pamięci, ale wtedy przyszłaś po swoje rzeczy i coś sobie uświadomiłem. Wieczorem leżałem na łóżku w swoim pokoju i stwierdziłem, że czegoś mi brakuje. Zacząłem zastanawiać sie czego i pomyślałem o tobie, o mnie, pomyślałem o nas. Wtedy otworzyłem oczy i wróciłem do codzienności. Zrozumiałem, że to co nas łączyło było snem. Jednak nie koszmarem jak początkowo uważałem, a istnym rajem. Zastanawiałem sie gdzie teraz jesteś? Z kim jesteś? Nie mogłem żyć z myślą, że ktoś inny trzyma moją ukochaną w swych ramionach. Nie było cie obok i dopiero wtedy odczułem pustkę. Przysięgam, że widziałem twoją twarz wszędzie. Wszystko zaczęło mi o tobie przypominać. Próbowałem się przemóc, by nie patrzeć na to, ale miałem cichą nadzieję, że może nam jeszcze wyjść. Jednak bałem sie, że ty już mnie nie kochasz, że nie chcesz ze mną być. Nie wiedziałem co robić, bo tej nocy ty odeszłaś. Nie walczyłaś. Usunęłaś sie z mojego życia.- skończyłem i spojrzałem na nia smutny.
(T.I): Boże Harry! Ja nawet przez sekundę nie przestałam cie kochać. Nawet nie wiesz jak strasznie czułam sie przez te wszystkie dni, gdy ciebie nie było. Tej nocy, gdy czekałam na ciebie, żeby ci powiedzieć, w głębi duszy modliłam sie żebyś nie powiedział tych słow, które były w stanie mnie zabić, a jednak to zrobiłeś. Powiedziałeś, że to koniec, a ja zaakceptowałam to, bo wiedziałam, że to mi sie należy. Wiedziałam, że na ciebie nie zasługuje. Nie po tym co zrobiłam. Więc odeszłam. Nie chciałam ranić cie swoją obecnością. Myślałam, że jeśli sie odetnę od twojego świata, będzie mi łatwiej, ale nie było. Zostałam sama. Bez domu, pieniędzy, przyjaciół. Nie miałam nic musiałam zacząć wszystko od nowa. Znalazłam pracę, a pierwsze kilka nocy spędziłam u koleżanek. Wkrótce potem znalazłam to mieszkanie. Wtedy starałam sie nie myśleć o tym co sie nam przytrafiło. Chciałam stanąć na równe nogi. Jednak, gdy wracałam do mieszkania każda sekund dłużyła sie jak godzina. Nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Chciałam choć przez chwilę przestać myśleć o tym jak bardzo cie zraniłam, ale nie mogłam. Wszędzie gdzie tylko sie znajdowałam widziałam ciebie. W gazetach, internecie, telewizji. Wiedziałam, że sobie poradzisz, bo masz oddanych przyjaciół, a ja byłam sama. Często budziłam sie w nocy z płaczem i przypominałam sobie każdą sekundę z tobą. Chciałam każdy ten moment przeżyć na nowo i na nowo go zapamiętać. Jednak żadne wspomnienie nie było tak silne, jak zawód wymalowany na twojej twarz, gdy dowiedziałaś sie o tym, że... że ja z Kyle... Cierpiałam, ale wiedziałam, że zasłużyłam sobie na to.- wyznała, a po jej policzku spłynęła łza. Ja przytuliłem ją i dodałem.
H: Pamiętam nas... Fakt nie byliśmy idealni, ale byliśmy szczęśliwi. Jednak myślę, że w pewnym momencie zapomniałem jakim skarbem jesteś. Zapomniałem, że nadal powinienem sie o ciebie strać. Nie mam do ciebie żalu, o to co zrobiłaś. Nie cofniemy czas i nie zmieńmy o przeszłości. Możemy jedynie od nowa nauczyć się siebie.- odparłem posyłając brunetce pokrzepiający uśmiech.
(T.I): Naprawdę nie wiem dlaczego jesteś dla mnie taki dobry? Przecież cie zraniłam. Zdradziłam cie, a ty mimo to dajesz mi szansę. Dziękuje ci za to Harry. Dziękuję cie, za to, że jesteś przy mnie, że pomagasz mi. Dziękuję ci za to, że jesteś ze mną mimo moich wad.
H: Skarbie.. Widziałem jak płaczesz, widziałem jak się śmiejesz. Obserwowałem cię gdy spałaś. Będę ojcem twojego dziecka. Znam Twoje lęki, a Ty znasz moje. Mieliśmy trudne chwile, ale teraz jest dobrze. Dotknęłaś mojego serca, dotknęłaś mojej duszy. Zmieniłaś moje życie i wszystkie moje cele. Miłość jest ślepa. Jestem tego pewien, bo moje serce jest zaślepione przez ciebie. Kocham cię, przysięgam, że to prawda. Nie potrafię bez ciebie żyć. Chcę spędzić z tobą całe moje życie.
(T.I): Wiesz teraz widzę jak głupia byłam. Zawsze marzyłam o romantycznej miłości jak z ekranu nie wiedząc, że to co w niej najpiękniejsze jest niewidoczne dla osób trzecich i skryte w chwilach tylko we dwoje. Zakochałam się w twych oczach, kiedy na mnie patrzałeś. Zakochałam się w twoich ustach, kiedy mnie czule całowałeś. Zakochałam się w twych ramionach, gdy mnie delikatnie obejmowałeś. Zakochałam się w twoim głosie, gdy szeptałeś mi do uch pieszczotliwe słówka. Kocham Cię Harry i zrobię wszystko, żebyś mi znów zaufał.- powiedziała i wtuliła sie we mnie.
H: Też cie kocham (T.I).- oparłem, gładząc ją po plecach. To co z tego, że nie możemy sie kochać, skoro okazujemy sobie uczucia w ten wspaniały sposób pomyślałem, a po chwili złączyłem nasze usta w romantycznym pocałunku...
Nowy rozdział to połączenie dialogów i opisów przeżyć bohaterów ;p
Ostatnio odpowiedzi co do tego zagadnienia były podzielone, więc wpadłam na pomysł połączenia tego całość ;)
Czy mi wyszło ocenicie Wy ;d
Muszę przyznać, że bardzo trudno pisało mi sie ten rozdział.
Sprawdzałam go wielokrotnie, włożyłam w niego mnóstwo pracy i serca ale nie wiem czy to jest to o co mi chodziło :/
No nic.
Dowiem sie tego z waszych komentarzy i mam nadzieję, że mnie nie zawiedziecie ;*
Przy okazji dziękuję za opinie pod poprzednim postem <333
A wg to mój kochany gif z Harrym *-*Teraz sprawa organizacyjna.
Jeśli ktoś z was chciałby, żebym informowała go o wstawieniu nowego rozdziału niech poda swój username na Twittera < mój @Meellaaniee3 > ;D
To chyba wszystko.
Pozdrawiam Mell ;*
P.S Odpowiedź dla KaŚka ;) co do pytania w komentarzu.
Pewnego razu pokłóciłam sie z BFF, po kilku tygodniach pogodziłyśmy sie, ze nie jest już tak samo.
czwartek, 23 stycznia 2014
niedziela, 19 stycznia 2014
45. Happy end
Rozdział dedykuję Seksownej Karolci ;D
Dziękuję za to, że to czytasz i jesteś moją inspiracją ;*
*Ty*
Minęło 3 dni odkąd dowiedziałaś sie, że będziesz matką. Cholernie ci cieżko. Przez 3 noce właściwie nie zmróżłaś oka. Ciągle płaczesz, a co chwila pod twoimi drzwiami pojawia sie ktoś, kto chce byś zminiła zdanie. Rozmawiał z toba już chyba każdy. Louis, Perrie, Liam, Niall, Eleanor, Zayn. Każdy z nich prawie płacząc prosił, zebyś nie poddawaa sie aborcji. Każdy martwił sie o ten płód, ale nie pomyślał o tobie. Nikt z nich nie wpadł na pomysł, że nie jesteś gotowa na dziecko, że chcesz najpierw skończyć studia, zamiast tonąć w pieluchach. Każdy z nich zarzucał ci egoizm i nieczułość. Jednka najbardzie cierpiałaś, gdy przychodził Harry. Płakał klecząc przed tobą i błagał, żebyś dała żyć jego dziecku. Nie raz gdy siedziliści na kanapie, on obejmował cie w pasie i kładł ręke na twoim brzuchu, dajac ci tym samym do zrozumienia, że kocha to dziecko i nadal ma nadzieję. Gdy Harry nie miał już nic do powiedzenia po prostu milczał. Cisza ta była tak wymowan i frustrująca, że sprawiała ci fizyczny ból. I zawód wymalowany na jego twarzy. Czułaś sie wtedy jak najgorsza osoba na świecie. Każdy kto do ciebe przyszedł uświadomił ci to setki raz. Przy nikim z nich nie płakałaś, ale zaraz po ich wyjściu z twoich oczu wypływały morza łez. Dziś masz umówioną wizytę u ginekologa i zabieg. Właśnie siedziałaś w autobusie do willi 1D. Zadzwoniłaś dzwonkiem do drzwi i otworzył ci Liam.
(T.I): Jest Harry?
Li: Tak. W salonie.- powiedział powiedział posyłając ci słaby uśmiech. Nastepnie udałaś sie do wspomnianego pomieszczenia. Chłopak siedział na sofie wpatrując sie w przestrzeń. Byli tam też Louis, Zayn i Niall, którzy patrzyli na ciebie jak na kata.
(T.I): Możemy porozmawiać Harry?
H: Mów.
(T.I): Ale na osobności.
H: Mów przy nich.- powiedział łaskawie spogladając na ciebie. Ty niepewnie spojrzłaś na chłopców, dostrzegłaś ich oburzenie twoim zachowaniem.
(T.I): Za godzinę mam wizytę u ginekologa, pójdziesz ze mną?- odparłaś i czułaś, ze jestes bliska płaczu. Każdy z nich świdrował cie wzrokiem, a ty nie mogłaś nic na to poradzić.
H: Nie.
(T.I): Dlaczego? Przecież to nasze dziecko.
H: Nie chcę patrzeć jak je zabijasz.- powiedział, a w jego oczach pojawiły sie łzy.
(T.I): Proszę cie nie patrz na to w ten sposób.
H: A jak mam na to patrzeć? Wydłaś wyrok śmierci na bezbronną istotę. Nie umiem na to inaczej patrzeć.- wysyczał.
(T.I): A to, że ja nie jestem gotowa na dziecko sie nie liczy?
H: To my zrobiliśmy to dziecko. Przcież uprawając seks wiedzieliśmy, że jest możliwość, że zajdziesz w ciążę. To tylko i wyłącznie nasza wpadka. Musimy wziąć za to odpowiedzialność. Dziecko nie jest niczmu winne.
(T.I): Wybacz Harry. Nie moge urodzić tego dziecka.- powiedziałaś, a po twoim policzku spłynęła łza. Nastepnie wyszłaś z domu, jednak w ostatniej chiwli tuż za progiem zatrzymał cie Liam.
Li: (T.I).
(T.I): Tak.
Li: Urodzisz to dziecko. Będzie ci ciężko, bo nie będziesz sie już martwić tylko o siebie, ale też o swoje dziecko, a z czasem będziesz dumna, że nie podjęłaś głupiej decyzji.- odrzekł, a ty nie wiedziałaś co masz powiedzieć i po prostu odeszłaś.
Wsiadłaś do autobusu, całą drogę byłaś smutna. Wręcz bliska płaczu. Wiedziałaś, że Harry cie znienawidził. Byłaś tego pewna. Dotarłszy na miejsce czekałaś około 15 minut, a później weszłaś do gabinetu.
G: Czekamy na ojca dziecka?
(T.I): Nie. On nie przyjdzie.- powiedziałaś, a w twoich oczach zakręciła sie łza.
G: To najpierw zrobimy USG, żeby dowiedzieć sie, który to trymestr, a później zobaczymy jakie należy podjać środki.
(T.I): Dobrze.
G: Proszę podwinac bluzkię.- powiedział meżczyzna, a nastepnie posamrował twój brzuch żelem. Sekundę później na ekranie pojawił sie czarno-biały obraz, a ty odwróciłaś od niego wzrok. Lekarz przyglądał sie temu uwarznie.
G: To początek 3 miesiąca. Czyli wciąż można wykonać zabieg .- stwierdził, a ty tylko pokiwałaś głową. Nagle powiedział.
G: Przepraszam nie właczyłe dźwieku.- przekręcił gałke, a ty w tej samej chwil usłyszałaś miarowe uderzenia. W tym momencie spojrzałaś na monitor i ze łzami w oczach powiedziałaś.
(T.I): Czy to jego serce?
G: Tak. Czy coś sie stało? Pani płacze?- wtedy coś w tobie pękło. Poczułaś ukojenie rozlewajace sie po całym twoim ciele. Wszystkie pomieszane myśli w twojej głowie ucichły. Zrozumiałaś, że to dziecko żyje w tobie. Jest bezbronne o czym Harry mówił ci dziesiatki razy. Nie możesz go zabić.
(T.I): Nie nic.
G: Ten jaśniejszy obszar to pani dziecko.- patrzyłaś na monitor przepełniona dumą i szczęściem.
G: Zabieg mozemy wykonać za 30 minut?
(T.I): Nie.
G: Słucham?- zapytał zdziwiony.
(T.I): Nie chcę aborcji. Chcę urodzić to dziecko. Panie dokotrze czy narazie jest wszystko wporzadku?- zapytałaś pełna obaw.
G: Tak. Póki co tak. Proszę wytrzeć brzuch.- powiedział podajac ci papier. Szybko wykonałaś jego prosbę, nastepnie podeszłaś do biurka przy którym siedział mężczyzna.
G: Jest pani pewna, że nie chce pani zabiegu usunięcia płodu?
(T.I): Jestem pewna, że chcę urodzic to dziecko. Ja dopiero teraz zrozumiałam, że ono żyje i nie mam prawa go zabić.
G: A więc będę pani lekarzem prowadzącym. Za chwilę obliczymy kiedy zaszła pani w ciążę, a potem wyznaczymy datę porodu.- powiedział wpisując coś do komputera. Ty siedziałaś trzymając dłoń na brzuchu i rozkoszując sie myślę, że jednak nie popełniłaś najwiekszego błędu w życiu.
G: Pani (T.N)?
(T.I): Przepraszam zamyśliłam sie. Co pan mówił?
G: Najprawdopodobniej urodzi pani 15 czerwca, a do zapłodnienia doszło 16 września.
(T.I): Kiedy mam przyjść na następną wizytę?
G: Myślę, że za miesiąc. A jeśli by sie coś działo prosze sie ze mna skontaktować. Tu ma pani numer do mojej sekretarki.
(T.I): Dziekuję panie doktorze.- powiedziałaś i już miałaś wychodzić, gdy lekarz zatrzyma cie.
G: Pani (T.N) jeszcze USG.- rzekł i wreczył ci kopertę. Nie zwlekajac dłużej pobiegłaś na przstanek i wsiadłaś do autobusu. Po 20 minutach byłaś dwie przecznice od willi 1D. Zaczęłaś biec. Chciałaś już móc powiedzieć Harremu o tym co postanowiłaś. Kilka minut później byłaś na miejscu. Zadzwoniłaś dzwonkiem, a w drzwiach pojawił sie Horan.
N: (T.I)? Co ty tu robisz?- powiedział dość spięty.
(T.I): Jest Harry? Niall ja muszę mu coś powiedzieć.
N: Jest u siebie. Wejdź.- powiedział wpuszczając cie do środka, a ty popędziłaś do sypialni. Drzwi były uchylone. Zajrzałas do środka i zobaczyłaś Harrego siedzącego na łóżku tyłem do ciebie. W pokoju panowała ciemność i cisza, rozrywana jedynie przez jego szlochami. Niepewnie otworzyłaś drzwi i zbliżyłaś sie do chłopaka. Położyłaś ręke na jego ramieniu, a on nie odwracając sie rzekł.
H: Już po zabiegu?
(T.I): Nie. Nie było zabiegu i nigdy nie będzie.- odpowiedziałaś, a on od razu odwrócił sie do ciebie i przytulił robiąc przy tym kilka obrotów wokół własnej osi. Następnie popatrzył ci w oczy i złaczył wasze usta w delikatnym pocałunku lecz z czasem stał sie on namiętny i zachłanny. Oboje byliście spragnieni swoich ust, swojego dotyku. Wasze języki stanowiły jedność. Były splecione w miłosnym tańcu, a wy oboje czuliście sie fantastycznie. Przerwaliście pocałunek dopiero wtedy, gdy zabrakło wam powietrza. Hazz nadal trzymał cie blisko siebie, a wasze głowy stykały sie czołami. Patrzyliście sobie w oczy, w tym samym czasie głeboko oddychajac. Z pewnością był to wasz najdłuższy i najlepszy pocałunek.
H: Nawet nie wiesz jak sie cieszę. To najwspanielsze co mogłaś dla mnie zrobić. Oszczędziłaś nasze dziecko.
(T.I): Przepraszam cie za te ostatnie 3 dni. Zachowywałam sie jak idiotka, ale gdy usłyszałam bicie jego serduszka zrozumiałam, że to dziecko już we mnie żyje i nie mam prawa go zabić. Nawet jeśli będę musiła przerwać studia. Wszystko to co mówiliście do mnie przez 3 dni zrozumiałam dopiero teraz. Przepraszam.
H: Wiesz, że cię kocham?
(T.I): Kochasz mnie choć nie jest to łatwe.- odpowiedziałaś i pocałowałaś go w policzeka nie będąc pewna czy możesz całowac go w usta.
Ls: No dobra. Super już koniec tego. Hazz daj nam wyściskać przyszłą mamuśkę.- powiedział jak zawsze rozwalając waszą romantyczną chwilę. Sekundę później zostałaś zmknięta w ramionach Louisa.
Ls: Wiedziałem, że tego nie zrobisz.- powiedział i pocałował cie w czoło. Potem chłopcy pogratulowali tobie i Harremu i rozeszli sie do swoich pokoi. Ty leżałaś wtulona w tors Harrego i rozkoszowałaś sie jego zapachem, a przede wszystkim tym, że był przy tobie.
H: Nie mogę uwierzyć, że to moje dziecko.
(T.I): Mam ci przypomnieć jak je zrobiliśmy?- zaśmiłaś sie i podniosłaś do pozycji siedzącej, by nastepnie wpić sie w jego usta.
H: Wiesz, że do końca ciaży nie będziemy uprawiac seksu?
(T.I): Wiem, ale całować chyba cie mogę?- nie odpowiedział tylko cmoknął cię w usta.
(T.I): Rozumiem, że tak. Harry. Musimy powiedzieć rodzicom.- powiedziałaś zmartwiona.
H: Będą sie cieszyć. Napewno.
(T.I): Twoi rodzice może i tak, ale moi? Sam wiesz jacy są.
H: Kochanie, to dziecko już jest i nic na to nie poradzą. Mogą jedynie pogodzic sie z faktem dokonanym.
(T.I): Co nie zmienia faktu, że i tak sie boję. Dawno ich nie widziałam.
H: Kochanie poradzimy sobie. Będzie dobrze.
(T.I): Musi.- odparłaś, a zielonooki cmoknął cię w czubek głowy. Leżeliście tak jeszcze chwilę, a nagle przyszło ci coś do głowy.
(T.I): Harry?
H: Tak kochanie?
(T.I): Czy ty mi wybaczyłeś? No wiesz to co zrobiłam było..
H: Kochanie, już dawno ci wybaczyłem. Wiesz z drugiej strony to też moja wina, bo byłem oschły i zapomniałem, że mimo iż byliśmy parą powinienem nadal sie o ciebie starać. Zrozumiałem też, że przeszłość nie może niszczyć naszej przyszłości. Po za tym teraz wiem, że zawsze będziesz kochać nas obu. Gdyby tak nie było, nie byłabyś sobą.
(T.I): Dziękuję.- powiedzałaś i wtuliłaś się w tors ukochanego. Leżeliście tak jeszcze pół godziny rozmawiając o przyszłości gdy podsumowałaś.
(T.I): Muszę sie zbierać. Za kwadrans mam ostatni autobus do East End.- wstałaś i zaczęłaś zakładac buty.
H: Zostań.
(T.I): Mówisz poważnie?
H: Tak. Nie możesz szwędać sie po nocy Bóg wie gdzie.
(T.I): Powinnam spać w gościnnym. Pościelę tam sobie.- odparłas i weszłaś do pokoju naprzeciwko. Następnie wziełaś szybki prysznic i wróciłaś do sypialni. Zastałaś tam Hazzę, który trzymał w ręku jakieś ubrania.
H: Pomyślałem, że będziesz chciała się w coś przebrać. Przyniosłem ci moja koszulkę i dresy.- rzekł podając ci wspomniane rzeczy. Ty szybko narzuciłaś je na siebie i podziekowałaś. Harry był już w drzwiach, gdy w ostatniej chwili zawrócił i pocałował cie delikatnie w usta. Następnie bez słowa wyszedł. Był zupełnie tak jakbyście sie dopiero poznali. Jakby wszystko co było wcześniej nigdy nie miało miejsca. Poznawaliscie sie na nowo, a co za tym szło zakochiwaliście sie w sobie od początku. Zapewne troche zajmie wam odbdowa wzajemnego zaufania, ale wierzyłaś, że wam sie uda.
*Perrie. 15 listopada.*
Było piatkowe popołudnie. Dziewczyny relaksowały sie w jacuzzi, ale ja nie mogłam.. Zaczęłam myśleć o swoim życiu. O tym do czego prowadzi. Po incydencie z okaleczaniem sie, nauczyłam się czegoś. Poznałam teraz swoją wartość i nie pozwolę innym sobą pomiatać. Nauczyłam sie stawiać na swoim w kulturalny sposób. Ludzie zaczęli mnie szanować i traktować jak równą sobie. Nabrałam utraconej pewności siebie. Teraz chcę brać od życia wszystko co najlepsze.
X Factor to jedna z najlepszych i najgorszyszchy rzeczy jakie mnie w życiu spotkały. Jestem szczęśliwa, bo nareszcie robię to co kocham i póki co idzie nam coraz lepiej. Daję z siebie wszystko i jestem dumna. W końcu wiem co chcę robić w przyszłości. Chcę zawodowo śpiewać. Potrafie to i kocham, więc to szczęście, że X Factor daje mi szanse, bym mogła spełnić sie zawodowo. Jednak jak wszystko pobyt w tym show ma też złe strony. Pogorszył mi sie kontakt z przyjaciółmi. Musiałam zrezygnować z miłości mojego życia, by tu być. Na końcu przeżyłam załamanie nerwowe i sięgnęłam dna. Poniżyłam sie. Odarłam z godności, zadając sobie samej rany. Szukając pocieszenia w zadawaniu sobie bólu. Nie lubię tego wspominać, a tym bardziej mówić o tym. Chcę to wymazac z pamięci, ale jest jedna przeszkoda. Blizny na ręku i udach. One już zawsze bedę mi pokazywać jak słaba byłam i jak słaba już nigdy nie będę. Teraz jestem szczęśliwa.
Fakt może to dziwne, że spotykam sie z byłym w jasno określonym celu. Mamy zapewnić sobie fizyczne spełnienie. Skoro i ja i on potrzebujemy tego rodzaju bliskości, to czemu mamy sobie jej odmawiać?
Taki układ jest dobry i dla niego i dla mnie. Zero zobowiązań, maksimum przyjemności. Nie rozumiem jedynie dlaczego Zayn traktuje mnie jak swoją dziewczynę? Warunki były jasne: tylko seks. Nic wiecej. Zero więzi emocjonalnej, jedynie fizyczność. Z początku byłam całkowicie obojętna na słowa Zayna, że mnie kocha. Byłam stanowcza, wyrachowana. Z czasem jednak zaczęłam zastanawiać sie, czy to aby napewno możliwe? Przecież każdy pocałunek, dotyk wywołuje napięcie między na nami. I to nie jest takie zwykłe uczucie. To coś więcej. Jednak nie jestem pewna czy to miłość. Nie jestem pewna czy ja jestem w stanie go znów pokochać? A raczej czy nie boję sie go pokochać ponownie?
Co do mojej przyjaźni to sprawa jest bardziej skomplikowana. (T.I) jest mi bliska, ale teraz to już nie jest to samo. Oczywiście przepadam za nią, ale to nie nasza wina, że zabrakło nam czasu i chcęci, by nadla być nierozłącznymi. Ona ma studia, pracę, Harrego i dziecko, a ja X Factor. Zaczynamy dorosłe życie, ale kiedys myślałyśmy, ze będzie ono wyglądało zupełnie inaczej. Miałyśmy skończyć studia, znaleźć fantastycznych mężów, zamieszkać w idenakowych domkach. Jednak z upływem miesięcy nieświadomie oddalałyśmy sie od tych planów. Najwięcej zmeniło sie w ostatnim czasie. Życie każdej z nas wywróciło sie do góry nogami. Na sam koniec ta kłótnia. To idiotyczne, ze mimo tego, ze mnie poniżyła ja nie potrafie sie na nią gniewać. Taka jestm i tego nie zmienię. Myślę, że żadna z nas nie uwierzyłaby, gdyby ktoś rok temu powiedział nam, że tak będzie wyglądało nasze życie. Zmieniłyśmy się i nic na to nie poradzimy. Po prostu z utratą niektórych osób trzeba sie pogodzić. Jednak schody zaczynają sie dopiero, gdy kiedyś na owej osobie zależało nam jak na nikim innym. W końcu pojawia sie pytanie: czy warto jeszczę walczyć o tę przyjaźń? Czy może jest już za późno na odbudowe tej wspaniałej więzi?
Na początku bardzo przepraszam, że musiałyście tyle czekać, ale miałam ostatnio mały zastuj i nie mogłam nic napisać :/
Nowy dość przełomowy rozdział xd
Jest to początek drugiej części opowiadania ;D
I chyba zapowiada się całkiem dobrze? <według mnie jest ok>
Myślę, że każda z was jest zadowolona z decyzji (T.I) w sprawie dziecka ;)
Pezz podsumowuje swoje życie, a co z tego wyniknie dowiecie się potem ;3
Bardzo dziekuje za komentarze pod poprzednim postem i zachęcam do wyrażenia opini o tym <3
Na koniec mam pytanko ;p
Co lubicie bardziej czytać. Opisy uczuc bohaterów, czy dialogi? ;D
Pozdrawiam Mell ;*
Dziękuję za to, że to czytasz i jesteś moją inspiracją ;*
*Ty*
Minęło 3 dni odkąd dowiedziałaś sie, że będziesz matką. Cholernie ci cieżko. Przez 3 noce właściwie nie zmróżłaś oka. Ciągle płaczesz, a co chwila pod twoimi drzwiami pojawia sie ktoś, kto chce byś zminiła zdanie. Rozmawiał z toba już chyba każdy. Louis, Perrie, Liam, Niall, Eleanor, Zayn. Każdy z nich prawie płacząc prosił, zebyś nie poddawaa sie aborcji. Każdy martwił sie o ten płód, ale nie pomyślał o tobie. Nikt z nich nie wpadł na pomysł, że nie jesteś gotowa na dziecko, że chcesz najpierw skończyć studia, zamiast tonąć w pieluchach. Każdy z nich zarzucał ci egoizm i nieczułość. Jednka najbardzie cierpiałaś, gdy przychodził Harry. Płakał klecząc przed tobą i błagał, żebyś dała żyć jego dziecku. Nie raz gdy siedziliści na kanapie, on obejmował cie w pasie i kładł ręke na twoim brzuchu, dajac ci tym samym do zrozumienia, że kocha to dziecko i nadal ma nadzieję. Gdy Harry nie miał już nic do powiedzenia po prostu milczał. Cisza ta była tak wymowan i frustrująca, że sprawiała ci fizyczny ból. I zawód wymalowany na jego twarzy. Czułaś sie wtedy jak najgorsza osoba na świecie. Każdy kto do ciebe przyszedł uświadomił ci to setki raz. Przy nikim z nich nie płakałaś, ale zaraz po ich wyjściu z twoich oczu wypływały morza łez. Dziś masz umówioną wizytę u ginekologa i zabieg. Właśnie siedziałaś w autobusie do willi 1D. Zadzwoniłaś dzwonkiem do drzwi i otworzył ci Liam.
(T.I): Jest Harry?
Li: Tak. W salonie.- powiedział powiedział posyłając ci słaby uśmiech. Nastepnie udałaś sie do wspomnianego pomieszczenia. Chłopak siedział na sofie wpatrując sie w przestrzeń. Byli tam też Louis, Zayn i Niall, którzy patrzyli na ciebie jak na kata.
(T.I): Możemy porozmawiać Harry?
H: Mów.
(T.I): Ale na osobności.
H: Mów przy nich.- powiedział łaskawie spogladając na ciebie. Ty niepewnie spojrzłaś na chłopców, dostrzegłaś ich oburzenie twoim zachowaniem.
(T.I): Za godzinę mam wizytę u ginekologa, pójdziesz ze mną?- odparłaś i czułaś, ze jestes bliska płaczu. Każdy z nich świdrował cie wzrokiem, a ty nie mogłaś nic na to poradzić.
H: Nie.
(T.I): Dlaczego? Przecież to nasze dziecko.
H: Nie chcę patrzeć jak je zabijasz.- powiedział, a w jego oczach pojawiły sie łzy.
(T.I): Proszę cie nie patrz na to w ten sposób.
H: A jak mam na to patrzeć? Wydłaś wyrok śmierci na bezbronną istotę. Nie umiem na to inaczej patrzeć.- wysyczał.
(T.I): A to, że ja nie jestem gotowa na dziecko sie nie liczy?
H: To my zrobiliśmy to dziecko. Przcież uprawając seks wiedzieliśmy, że jest możliwość, że zajdziesz w ciążę. To tylko i wyłącznie nasza wpadka. Musimy wziąć za to odpowiedzialność. Dziecko nie jest niczmu winne.
(T.I): Wybacz Harry. Nie moge urodzić tego dziecka.- powiedziałaś, a po twoim policzku spłynęła łza. Nastepnie wyszłaś z domu, jednak w ostatniej chiwli tuż za progiem zatrzymał cie Liam.
Li: (T.I).
(T.I): Tak.
Li: Urodzisz to dziecko. Będzie ci ciężko, bo nie będziesz sie już martwić tylko o siebie, ale też o swoje dziecko, a z czasem będziesz dumna, że nie podjęłaś głupiej decyzji.- odrzekł, a ty nie wiedziałaś co masz powiedzieć i po prostu odeszłaś.
Wsiadłaś do autobusu, całą drogę byłaś smutna. Wręcz bliska płaczu. Wiedziałaś, że Harry cie znienawidził. Byłaś tego pewna. Dotarłszy na miejsce czekałaś około 15 minut, a później weszłaś do gabinetu.
G: Czekamy na ojca dziecka?
(T.I): Nie. On nie przyjdzie.- powiedziałaś, a w twoich oczach zakręciła sie łza.
G: To najpierw zrobimy USG, żeby dowiedzieć sie, który to trymestr, a później zobaczymy jakie należy podjać środki.
(T.I): Dobrze.
G: Proszę podwinac bluzkię.- powiedział meżczyzna, a nastepnie posamrował twój brzuch żelem. Sekundę później na ekranie pojawił sie czarno-biały obraz, a ty odwróciłaś od niego wzrok. Lekarz przyglądał sie temu uwarznie.
G: To początek 3 miesiąca. Czyli wciąż można wykonać zabieg .- stwierdził, a ty tylko pokiwałaś głową. Nagle powiedział.
G: Przepraszam nie właczyłe dźwieku.- przekręcił gałke, a ty w tej samej chwil usłyszałaś miarowe uderzenia. W tym momencie spojrzałaś na monitor i ze łzami w oczach powiedziałaś.
(T.I): Czy to jego serce?
G: Tak. Czy coś sie stało? Pani płacze?- wtedy coś w tobie pękło. Poczułaś ukojenie rozlewajace sie po całym twoim ciele. Wszystkie pomieszane myśli w twojej głowie ucichły. Zrozumiałaś, że to dziecko żyje w tobie. Jest bezbronne o czym Harry mówił ci dziesiatki razy. Nie możesz go zabić.
(T.I): Nie nic.
G: Ten jaśniejszy obszar to pani dziecko.- patrzyłaś na monitor przepełniona dumą i szczęściem.
G: Zabieg mozemy wykonać za 30 minut?
(T.I): Nie.
G: Słucham?- zapytał zdziwiony.
(T.I): Nie chcę aborcji. Chcę urodzić to dziecko. Panie dokotrze czy narazie jest wszystko wporzadku?- zapytałaś pełna obaw.
G: Tak. Póki co tak. Proszę wytrzeć brzuch.- powiedział podajac ci papier. Szybko wykonałaś jego prosbę, nastepnie podeszłaś do biurka przy którym siedział mężczyzna.
G: Jest pani pewna, że nie chce pani zabiegu usunięcia płodu?
(T.I): Jestem pewna, że chcę urodzic to dziecko. Ja dopiero teraz zrozumiałam, że ono żyje i nie mam prawa go zabić.
G: A więc będę pani lekarzem prowadzącym. Za chwilę obliczymy kiedy zaszła pani w ciążę, a potem wyznaczymy datę porodu.- powiedział wpisując coś do komputera. Ty siedziałaś trzymając dłoń na brzuchu i rozkoszując sie myślę, że jednak nie popełniłaś najwiekszego błędu w życiu.
G: Pani (T.N)?
(T.I): Przepraszam zamyśliłam sie. Co pan mówił?
G: Najprawdopodobniej urodzi pani 15 czerwca, a do zapłodnienia doszło 16 września.
(T.I): Kiedy mam przyjść na następną wizytę?
G: Myślę, że za miesiąc. A jeśli by sie coś działo prosze sie ze mna skontaktować. Tu ma pani numer do mojej sekretarki.
(T.I): Dziekuję panie doktorze.- powiedziałaś i już miałaś wychodzić, gdy lekarz zatrzyma cie.
G: Pani (T.N) jeszcze USG.- rzekł i wreczył ci kopertę. Nie zwlekajac dłużej pobiegłaś na przstanek i wsiadłaś do autobusu. Po 20 minutach byłaś dwie przecznice od willi 1D. Zaczęłaś biec. Chciałaś już móc powiedzieć Harremu o tym co postanowiłaś. Kilka minut później byłaś na miejscu. Zadzwoniłaś dzwonkiem, a w drzwiach pojawił sie Horan.
N: (T.I)? Co ty tu robisz?- powiedział dość spięty.
(T.I): Jest Harry? Niall ja muszę mu coś powiedzieć.
N: Jest u siebie. Wejdź.- powiedział wpuszczając cie do środka, a ty popędziłaś do sypialni. Drzwi były uchylone. Zajrzałas do środka i zobaczyłaś Harrego siedzącego na łóżku tyłem do ciebie. W pokoju panowała ciemność i cisza, rozrywana jedynie przez jego szlochami. Niepewnie otworzyłaś drzwi i zbliżyłaś sie do chłopaka. Położyłaś ręke na jego ramieniu, a on nie odwracając sie rzekł.
H: Już po zabiegu?
(T.I): Nie. Nie było zabiegu i nigdy nie będzie.- odpowiedziałaś, a on od razu odwrócił sie do ciebie i przytulił robiąc przy tym kilka obrotów wokół własnej osi. Następnie popatrzył ci w oczy i złaczył wasze usta w delikatnym pocałunku lecz z czasem stał sie on namiętny i zachłanny. Oboje byliście spragnieni swoich ust, swojego dotyku. Wasze języki stanowiły jedność. Były splecione w miłosnym tańcu, a wy oboje czuliście sie fantastycznie. Przerwaliście pocałunek dopiero wtedy, gdy zabrakło wam powietrza. Hazz nadal trzymał cie blisko siebie, a wasze głowy stykały sie czołami. Patrzyliście sobie w oczy, w tym samym czasie głeboko oddychajac. Z pewnością był to wasz najdłuższy i najlepszy pocałunek.
H: Nawet nie wiesz jak sie cieszę. To najwspanielsze co mogłaś dla mnie zrobić. Oszczędziłaś nasze dziecko.
(T.I): Przepraszam cie za te ostatnie 3 dni. Zachowywałam sie jak idiotka, ale gdy usłyszałam bicie jego serduszka zrozumiałam, że to dziecko już we mnie żyje i nie mam prawa go zabić. Nawet jeśli będę musiła przerwać studia. Wszystko to co mówiliście do mnie przez 3 dni zrozumiałam dopiero teraz. Przepraszam.
H: Wiesz, że cię kocham?
(T.I): Kochasz mnie choć nie jest to łatwe.- odpowiedziałaś i pocałowałaś go w policzeka nie będąc pewna czy możesz całowac go w usta.
Ls: No dobra. Super już koniec tego. Hazz daj nam wyściskać przyszłą mamuśkę.- powiedział jak zawsze rozwalając waszą romantyczną chwilę. Sekundę później zostałaś zmknięta w ramionach Louisa.
Ls: Wiedziałem, że tego nie zrobisz.- powiedział i pocałował cie w czoło. Potem chłopcy pogratulowali tobie i Harremu i rozeszli sie do swoich pokoi. Ty leżałaś wtulona w tors Harrego i rozkoszowałaś sie jego zapachem, a przede wszystkim tym, że był przy tobie.
H: Nie mogę uwierzyć, że to moje dziecko.
(T.I): Mam ci przypomnieć jak je zrobiliśmy?- zaśmiłaś sie i podniosłaś do pozycji siedzącej, by nastepnie wpić sie w jego usta.
H: Wiesz, że do końca ciaży nie będziemy uprawiac seksu?
(T.I): Wiem, ale całować chyba cie mogę?- nie odpowiedział tylko cmoknął cię w usta.
(T.I): Rozumiem, że tak. Harry. Musimy powiedzieć rodzicom.- powiedziałaś zmartwiona.
H: Będą sie cieszyć. Napewno.
(T.I): Twoi rodzice może i tak, ale moi? Sam wiesz jacy są.
H: Kochanie, to dziecko już jest i nic na to nie poradzą. Mogą jedynie pogodzic sie z faktem dokonanym.
(T.I): Co nie zmienia faktu, że i tak sie boję. Dawno ich nie widziałam.
H: Kochanie poradzimy sobie. Będzie dobrze.
(T.I): Musi.- odparłaś, a zielonooki cmoknął cię w czubek głowy. Leżeliście tak jeszcze chwilę, a nagle przyszło ci coś do głowy.
(T.I): Harry?
H: Tak kochanie?
(T.I): Czy ty mi wybaczyłeś? No wiesz to co zrobiłam było..
H: Kochanie, już dawno ci wybaczyłem. Wiesz z drugiej strony to też moja wina, bo byłem oschły i zapomniałem, że mimo iż byliśmy parą powinienem nadal sie o ciebie starać. Zrozumiałem też, że przeszłość nie może niszczyć naszej przyszłości. Po za tym teraz wiem, że zawsze będziesz kochać nas obu. Gdyby tak nie było, nie byłabyś sobą.
(T.I): Dziękuję.- powiedzałaś i wtuliłaś się w tors ukochanego. Leżeliście tak jeszcze pół godziny rozmawiając o przyszłości gdy podsumowałaś.
(T.I): Muszę sie zbierać. Za kwadrans mam ostatni autobus do East End.- wstałaś i zaczęłaś zakładac buty.
H: Zostań.
(T.I): Mówisz poważnie?
H: Tak. Nie możesz szwędać sie po nocy Bóg wie gdzie.
(T.I): Powinnam spać w gościnnym. Pościelę tam sobie.- odparłas i weszłaś do pokoju naprzeciwko. Następnie wziełaś szybki prysznic i wróciłaś do sypialni. Zastałaś tam Hazzę, który trzymał w ręku jakieś ubrania.
H: Pomyślałem, że będziesz chciała się w coś przebrać. Przyniosłem ci moja koszulkę i dresy.- rzekł podając ci wspomniane rzeczy. Ty szybko narzuciłaś je na siebie i podziekowałaś. Harry był już w drzwiach, gdy w ostatniej chwili zawrócił i pocałował cie delikatnie w usta. Następnie bez słowa wyszedł. Był zupełnie tak jakbyście sie dopiero poznali. Jakby wszystko co było wcześniej nigdy nie miało miejsca. Poznawaliscie sie na nowo, a co za tym szło zakochiwaliście sie w sobie od początku. Zapewne troche zajmie wam odbdowa wzajemnego zaufania, ale wierzyłaś, że wam sie uda.
*Perrie. 15 listopada.*
Było piatkowe popołudnie. Dziewczyny relaksowały sie w jacuzzi, ale ja nie mogłam.. Zaczęłam myśleć o swoim życiu. O tym do czego prowadzi. Po incydencie z okaleczaniem sie, nauczyłam się czegoś. Poznałam teraz swoją wartość i nie pozwolę innym sobą pomiatać. Nauczyłam sie stawiać na swoim w kulturalny sposób. Ludzie zaczęli mnie szanować i traktować jak równą sobie. Nabrałam utraconej pewności siebie. Teraz chcę brać od życia wszystko co najlepsze.
X Factor to jedna z najlepszych i najgorszyszchy rzeczy jakie mnie w życiu spotkały. Jestem szczęśliwa, bo nareszcie robię to co kocham i póki co idzie nam coraz lepiej. Daję z siebie wszystko i jestem dumna. W końcu wiem co chcę robić w przyszłości. Chcę zawodowo śpiewać. Potrafie to i kocham, więc to szczęście, że X Factor daje mi szanse, bym mogła spełnić sie zawodowo. Jednak jak wszystko pobyt w tym show ma też złe strony. Pogorszył mi sie kontakt z przyjaciółmi. Musiałam zrezygnować z miłości mojego życia, by tu być. Na końcu przeżyłam załamanie nerwowe i sięgnęłam dna. Poniżyłam sie. Odarłam z godności, zadając sobie samej rany. Szukając pocieszenia w zadawaniu sobie bólu. Nie lubię tego wspominać, a tym bardziej mówić o tym. Chcę to wymazac z pamięci, ale jest jedna przeszkoda. Blizny na ręku i udach. One już zawsze bedę mi pokazywać jak słaba byłam i jak słaba już nigdy nie będę. Teraz jestem szczęśliwa.
Fakt może to dziwne, że spotykam sie z byłym w jasno określonym celu. Mamy zapewnić sobie fizyczne spełnienie. Skoro i ja i on potrzebujemy tego rodzaju bliskości, to czemu mamy sobie jej odmawiać?
Taki układ jest dobry i dla niego i dla mnie. Zero zobowiązań, maksimum przyjemności. Nie rozumiem jedynie dlaczego Zayn traktuje mnie jak swoją dziewczynę? Warunki były jasne: tylko seks. Nic wiecej. Zero więzi emocjonalnej, jedynie fizyczność. Z początku byłam całkowicie obojętna na słowa Zayna, że mnie kocha. Byłam stanowcza, wyrachowana. Z czasem jednak zaczęłam zastanawiać sie, czy to aby napewno możliwe? Przecież każdy pocałunek, dotyk wywołuje napięcie między na nami. I to nie jest takie zwykłe uczucie. To coś więcej. Jednak nie jestem pewna czy to miłość. Nie jestem pewna czy ja jestem w stanie go znów pokochać? A raczej czy nie boję sie go pokochać ponownie?
Co do mojej przyjaźni to sprawa jest bardziej skomplikowana. (T.I) jest mi bliska, ale teraz to już nie jest to samo. Oczywiście przepadam za nią, ale to nie nasza wina, że zabrakło nam czasu i chcęci, by nadla być nierozłącznymi. Ona ma studia, pracę, Harrego i dziecko, a ja X Factor. Zaczynamy dorosłe życie, ale kiedys myślałyśmy, ze będzie ono wyglądało zupełnie inaczej. Miałyśmy skończyć studia, znaleźć fantastycznych mężów, zamieszkać w idenakowych domkach. Jednak z upływem miesięcy nieświadomie oddalałyśmy sie od tych planów. Najwięcej zmeniło sie w ostatnim czasie. Życie każdej z nas wywróciło sie do góry nogami. Na sam koniec ta kłótnia. To idiotyczne, ze mimo tego, ze mnie poniżyła ja nie potrafie sie na nią gniewać. Taka jestm i tego nie zmienię. Myślę, że żadna z nas nie uwierzyłaby, gdyby ktoś rok temu powiedział nam, że tak będzie wyglądało nasze życie. Zmieniłyśmy się i nic na to nie poradzimy. Po prostu z utratą niektórych osób trzeba sie pogodzić. Jednak schody zaczynają sie dopiero, gdy kiedyś na owej osobie zależało nam jak na nikim innym. W końcu pojawia sie pytanie: czy warto jeszczę walczyć o tę przyjaźń? Czy może jest już za późno na odbudowe tej wspaniałej więzi?
Na początku bardzo przepraszam, że musiałyście tyle czekać, ale miałam ostatnio mały zastuj i nie mogłam nic napisać :/
Nowy dość przełomowy rozdział xd
Jest to początek drugiej części opowiadania ;D
I chyba zapowiada się całkiem dobrze? <według mnie jest ok>
Myślę, że każda z was jest zadowolona z decyzji (T.I) w sprawie dziecka ;)
Pezz podsumowuje swoje życie, a co z tego wyniknie dowiecie się potem ;3
Bardzo dziekuje za komentarze pod poprzednim postem i zachęcam do wyrażenia opini o tym <3
Na koniec mam pytanko ;p
Co lubicie bardziej czytać. Opisy uczuc bohaterów, czy dialogi? ;D
Pozdrawiam Mell ;*
wtorek, 14 stycznia 2014
44.It will destroy our lives
*Eleanor*
Dziś 11 listopada. Półtora tygodnia temu (T.I) wznowiła z nami kontakt. Teraz spotykamy sie niema codziennie. Nawet relacje jej i Harrego sie poprawiły. Nie są już tacy spięci w swojej obecności. Oboje częściej sie usmiechają i znów zaczynąją żyć normalnie. Raz nawet widziałam jak sie przytulali. Czy do siebie wrócą? Nie wiem, ale jestem pewna, że jest coraz lepiej. Dziśa za 30 minut mam sie spotkać z (T.I) w galerii handlowej. Muszę poszukać prezentu na świeta dla Lou i rodziców. Na szczęście nie mamy zajęć, wiec cały dzień jest wolny. Byłam w willi 1D i już miałam wychodzić, gdy zatrzymał mnie Lou.
Ls: O której wrócisz?
E: Nie wiem. Pewnie koło 17.00
Ls: Co można robić 5 godziny w sklepach?
E: Wiele rzeczy. A teraz pa kochanie.- powiedziałam i pocałowałam go w usta. Następnie poszłam do samochodu i ruszyłam do centrum. Dotarłszy na miejsce zobaczyłam (T.I) siedzącą w kawiarni. Podeszłam do niej i przywitałam sie.
E: Zamawiałaś coś?
(T.I): Jeszcze nie.- odparła, a ja bez zastanowienia poszłam zamówić kawę i goracą czekoladę. Wróciwszy do stolika zaczęłam opowiadać dziewczynie o planach na święta i Sylwestra. Brunetka natomiast patrzyła na mnie co jakiś czas i uśmiechała sie słabo.
E: (T.I) słuchasz mnie?
(T.I): Tak.
E: To co powiedziałam?
(T.I): Emm.. Przepraszam. Zamyśliałam sie.
E: O czym myślisz?
(T.I): O.. O pracy.- odarła uśmiechajac sie sztucznie i unikając mojego wzroku. Kilka minut później ruszyłyśmy na zakupy. Byłyśmy już w 15 sklepach, a (T.I) zachowywała sie co najmniej dziwnie. Niby doradza mi, ale wiem, że ma to wszystko gdzieś
E: Powiesz w końcu co cię martwi?- powiedziałam przykładajac do siebie czarną sukienkę na ramiaczka z suwakiem z przodu.
(T.I): Słucham?
E: Co sie z tobą dzieje? Chodzisz jakaś zamyślona, patrzysz gdzieś przed siebie i masz gdzieś cały dzisiejszy wypad na zakupy..
(T.I): El to nie tak..- zaczęła widocznie męcząc sie z odpowiedzią.
E: A jak? Niby sie przyjaźnimy, ale jednak mi nie ufasz?
(T.I): El ufam ci jak nikomu innemu. Tylko..- zaczęła.
E: Tylko co?!- powiedziałam zmęczona tymi podchodami.
(T.I): Okres mi sie spóźnia.- powiedziała cicho, a ja upuściłam aż sukienkę trzymaną w dłoniach.
E: Ile?
(T.I): 9 dni.
E: Czemu nie mówiłaś wcześniej?
(T.I): Myślałam, że to przez stres, ale teraz boje sie, że..- powiedziała załamujac ręce. Mi nie pozostało nic innego jak przytulić ją. Dziewczyna wtuliła sie we mnie, a ja gładziłam jej włosy.
E: Wszystko będzie dobrze. Zobaczysz.- starałam sie ją pocieszyć. Dziewczyna odsunęła sie ode mnie i otarła łzy.
E: Chodź do apteki. Kupimy test i wszystko będzie jasne.- zarzadziłam i chwilę potem ruszyłyśmy w stronę apteki.
E: (T.I)?
(T.I): Hymm?
E: To dziecko jest Harrego?- dziewczyna zatrzymała sie w pół kroku.
(T.I): Wiesz może uważasz, jak twój chłopak, że jestem zwykłą kurewką, ale dziecko jest Harrego. Mimo, że zrobiłam to z Kylem, mam stuprocentową pewność, że dziecko jest Harrego. Wiesz..- zciszyla głos- Gdy wtedy wszedł Niall my dopiero zaczynaliśmy i.. No sama rozumiesz...- powiedziała speszona.
E: Nie uważam, że jesteś "kurewką". Lou też nie. Mówił to w złości.- odrzekłam zmieszana.
(T.I): Spoko. Przecież to akurat trafne określenie.- odpowiedziała.
E: Nie (T.I). To nie jest trafne określenie. Byłaś na prochach. Nie wiedziałaś co robisz. Tyle w temacie.- odrzekłam. Dotarłszy do celu nie konsultując tego z (T.I) bez wachani kupiłam test. Kilka minut później chciałam wrócić do zakupów, ale widziałam, że brązowooka nie ma już na to siły, więc pojechałyśmy tylko załatwic parę spraw na mieście i wróciłyśmy do moejgo mieszkania.
*Niall*
Nadal nie wierze w to co widziałem. Eleanor w ciaży? To chyba jakiś żart.. Choć jakby tak o tym pomyśleć to całkiem możliwe. W końcu napewno już spała z Louisem. Niall stop. Nie wierze, że o tym myślę. Ciekawe czy powiedziała Louisowi? Pewnie nie, bo bardzo sie spieszyła i patrzyła czy nikt nie widzi jak kupuje test ciążowy. Powinienem go chyba uprzedzić. Tak zrobię. W sumie ciekawe czemu zawsze ja widzę takie "sensacje". To jakieś chore, stwierdziłem wychodząc z Nandos. Następnie wsiadłem do samochodu i ruszyłem do domu. Gdy wjeżdżałem do garażu na podjeździe pojawił sie Lou. Idelanie.
Wysiadłszy z samochodu podszedłem do Louisa i Harrego.
N: Cześć chłopaki!- krzyknąłem radośnie. Zbyt radosnie.
H: Siema Blondi!
Ls: A ty co? Znów darmowe kupony w Nandos dostałeś, że taki szczęśliwy jesteś?- zapytał śmiejąc sie.
N: To też, ale nie o to mi chodzi. Na twoim miejscu to bym się cieszył.
Ls: Dlaczego?
N: Masz piękna dziewczyne, niedługo weźmiecie ślub, pewnie następne będzie dziecko.
H: Co ty sobie znowu ubzdurałeś?- zapytał patrząc na mnie litoście.
Ls: Właśnie.. Powiedz jasno co masz na myśli. A dla twojej widomości to nie planujemuy jeszcze dziecka.
N: Na planowanie to już za późno..
Ls: Co?- zapytał śmiertelnie poważnie.
N: Widziałem dziś Eleanor jak kupowała w aptece test ciążowy. Gratulacje stary..- nie zdążyłem dokończyć, bo Lou potknał sie. Na szczęście go złapalismy.
Ls: Ale jak to sie mogło stać?- zapytał, a ja za Harrym wybuchliśmy śmiechem.
H: Nas o to pytasz? Chyba raczej wiesz jak to sie robi TATUŚKU.
N: Może czegoś nas nauczysz?
Ls: Zamknijcie sie! To nie jest śmieszne! Hazz muszę jechać do El. Teraz.
Prowadź.- rzucił mi kluczyki.
*Harry*
Wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy do domu Eleanor. Louis całą drogę sie nie odzywał. Szczerze mówiąc wygladał jakby zobaczył ducha. Źrenice miał powiększone do niewyobrażalnych rozmiarów, a jego oddech znacznie przyspieszył.
Ls: Co ja zrobie jeśli ona serio jest w ciąży?
H: Weźmiecie ślub i wychowacie dziecko. To chyba oczywiste?
Ls: Ty jaja sobie robisz! Przecież to nie jest takie proste!- wrzasnął.
H: Spokojnie Tatuśku, pomożemy wam.- uśmiechnałem sie, a on nic nie powiedział. Dojechawszy na miejsce, Lou wyskoczył z samochodu jak opażony. Ja udałem sie zaraz za nim na trzecie piętro. Wszedłszy do mieszkania zobaczyłe El stojącą w drzwiach od łazienki i Louisa naprzeciwko niej.
E: Co wy tu robicie?- spytała spięta.
Ls: To prawda, że jesteś w ciąży?
E: Ja? Nie.- parsknęła śmiechem.
Ls: To po co kupiłaś test ciążowy?
E: Skąd o tym wiecie?
H: Niall nam powiedział.
Ls: Chwila, czyli nie jesteś w ciąży?
(T.I): Nie, ale ja jestem.- powiedział zapłakan brunetka wychodząc z łazienki. Wtem wszystkie oczy skierowały sie na (T.I), a ja stałem jak sparaliżowany.
Ls: Jeśli to jest żart to nie śmieszyn..
(T.I): A czy ja sie kruwa śmieje?!- wrzasnęła. Potem spojrzała na mnie, a ja nie byłem w stanie nic zrobić.
(T.I): Harry powiedz coś.- milczałem, żadne słowo nie chciało mi przejść przez gardło. Z jednej strony byłem szczęśliwy, bo chciałem, żeby (T.I) była matką moich dzieci, a z drugiej byłem przerażony, bo mam dopiero 19 lat i zostałem ojcem. Sekundę później znalazłem sie przy (T.I) i przytuliłem ją.
H: Będzie dobrze.- rzekłem całując ją w głowę, a jej klatka piersiowa uniósł głeboki szloch. Następnie weszliśmy do salonu i zamknęliśmy drzwi. (T.I) siedziała na sofie i płakała.
(T.I): Przepraszam. Naprawdę nie wiem jak to sie stało. Przecież sie zabezpieczaliśmy...
H: Kochanie nie masz za co przepraszać. To raczej moja wina. Jedno wiem napewno. Kocham ciebie i to dziecko. Obiecuję ci, ze wychowamy je najlepiej jak będziemy mogli.
(T.I): Kochasz? A ostatnio oferowałeś mi przyjaźń? Przyznaj sie, że z przyzwoitości powiedziałeś to wszystko!- kucnąłem przed brunetką i odparłem.
H: (T.I), Słońce. Powiedziałem, żebyśmy sie przyjaźnili, bo myślałem, że ty już nic do mnie nie czujesz. (T.I) to dziecko to najlepsze co nas spotkało. Ono nas wzmocni i zbliży do siebie.- dziewczyna pokręciła przecząco głową i powiedziała.
(T.I): Nie Harry. Ono wszystko zniszczy. Ja usunę ciażę.- wstała i zaczęła chodzić po pokoju.
H: Nie mów tak!- krzyknąłem.
(T.I): A jak ty sobie wyobrażasz dalsze życie? Nawet nie jesteśmy parą..
H: Jeśli mnie kochasz to jaki problem, żeby do siebie wrócić?
(T.I): I co potem? Zostanę w domu i będę opiekować sie tym bachorem, a ty pojedziesz w trasę i gówno cię będę widziała?!- powiedziała i gwałtownie wstała. Nastepnie zaczęła chodzic po pokoju, a ja odparłem.
H: Przełożymy trasę.
(T.I): A później co? Zrezygnujesz ze śpiewania dla dziecka? Zniszczysz karierę chłopcom, bo ja zaszłam w ciąże? Zerwiesz kontrakt z wytwórnią? Nie! To dlaczego ja mam zrezygnować ze wszystkiego co kocham?
H: Jeśli bedę musiał zostawie to wszystko dla ciebie i dziecka.- powiedziałem ze łzami w oczach.
(T.I): Nie. Wraz z twoją pasiją zabiłabym cząstke ciebie. Po za tym nie mogłabym prosic sie, żebyś to zrobił, bo nigdy mi tego nie wybaczycie.- klęknałem przed nią i pocałowałem brzuch, by nastepnie przytulić sie do niego.
H: (T.I) to jest owoc naszej miłości. On już jest w tobie. To dziecko nie może umrzeć przez naszą głupotę. Daj mu szansę. Ono nie jest niczemu winne. Błagam cie nie zabijaj go.- powiedziałem płacząc tym samym mocząc materiał jej bluzki. To dziwne, ale już pokochałem tą mała istotkę w (T.I).
(T.I): Harry przepraszam cie, ale ja jestem za młoda na dziecko. Nie dam rady go wychować. Przepraszam.- powiedziała, a jej łzy kapały na moją głowę. Nie wiedziałem co mam zrobić.
H: Błagam cie nie rób tego.
(T.I): Ja już podjęłam decyzje.- po tych słowach zerwałem sie na równe nogi.
H: Ty podjełaś decyzje?! Pokurwiło cie?! Podjełaś decyzję! Ja jebie! Dziewczyno ty sie słyszysz?! Podjęłaś decyzję o zabiciu NASZEGO dziecka?!Moje zdanie też sie liczy! Nie możesz go zabić!- wykrzyczałem, a brunetka zalała sie łzami.
(T.I): Ono zniszczy wszystko czego pragnę! Ciebie to nie obchodzi, bo ty spełniłeś swoje marzenia. A ja? Ja nie mam nic. I gdybyśmy wychowali to dziecko to kiedyś zapewne, by powiedziało, że tata jest kimś, a ty mamo? Gdyby nie tata, żyłabyś na ulicy. Nie chce tego rozumiesz? Nie dam rady tak żyć. Przepraszam cie, ale ja nie urodzę tego dziecka.
H: Jak możesz być tak nieczuła i egoistyczna?- zapytałem niedowierzając temu co planuje (T.I)- Co by było gdyby twoja matka usunęła ciażę?
(T.I): Nie byłoby tych wszystkich problemów. A ja i tak usunę ciażę. Przepraszam.- powiedziała, a ja popatrzyłem na nią tylko i wyszedłem trzaskajac drzwiami.
E: Dogadliście sie?
H: Nie.- odpowiedziałem w biegu i ruszyłem w kierunku domu.
Powietrze na zewnatrz było mroźne, a słońce przebijało sie przez grubą warstwę chmur. Ja maszerowłame ulicami Londynu ocierając łzy. Czułem sie bezsilny. Nie wiedziałem co mam zrobić, jak przekonać (T.I) do podtrzymania ciąży. Nie pojmuję jak dziecko może zniszczyc marzenia? Przecież to właśnie ono jest spelnieniem marzeń. Mała istota będąca dowodem miłości dwojga ludzi. Jest ona tak bezbronna i bezradna, że jedyne co możemy dla niej zrobić to otoczyć ją opieką. Naprawdę nie pojmuje dlaczego (T.I) chce zabić nasze dziecko, które jest dowodem naszych uczuc? Może ona boi sie, że ją zostawie, ale ja przcież nie mogłbym tego zrobić. Przecież cały czas ją kocham i chcę do niej wrócic. Muszę zrobić wszstko, żeby nie dopuscić do aborcji.
*Perrie. Dwa dni później*
Ubłagałam naszego mentora, żeby pozwolił mi na jeden dzień opuścić X Factor. Sprawa jest bardzo ważna, więc jak mógł sie nie zgodzić. No dobra Harry też miał w tym swój udział. Z resztą to on prosił mnie o pomoc. Nie rozumiem jedynie dlaczego (T.I) nic mi nie powiedziała. A tak zapomniała ma nową przyjaciółkę. Szczerze mówiąc poważnie wkurza mnie ta Eleanor, ale mniejsza z tym. Teraz liczy sie jedno. Uratowanie dziecka (T.I). Jestem już niedaleko East End. Hazz twierdził, że (T.I) będzie w domu i mam nadziję, że sie nie pomylił. Kilka minut później stałam już pod kamienicą mojej przyjaciółki. Szybko weszłam po schodach na ostatnie piętro i stanęłam przed drzwiami dziewczyny. Zapukałam kilkakrotnie, a po chwili przede mną pojawiła sie brunetka. Miała podpuchniete i podkrążone oczy. Z pewnością przepłakała całą noc. Była ubrana w dres i czarną bluzke na krórtki rękaw z logo jakiegoś zespołu. Jej włosy były przetłuszczone co wskazywało na to, że dawno nie wychodziła z domu. Na mój widok powiedziała jedynie krótkie cześć i zostawiła otwarte drzwi. Weszłam do środka. Widać było, że dawno tu nie sprzątała. W kuchni stały brudne kubki, wszędzie leżały ubrania i ksiażki. Odnalazłam brunetkę siedzącą na parapecie w swojej sypialni.
Nogi podciągnęła pod brodę i nawet nie zwróciła na mnie uwagi. Pustym wzrokiem wpatrywała sie w miejski krajobraz. Jakby działo sie tam coś naprawdę ważnego. Ja usiadłam na łóżku. Milczałam, zastanawiając sie od czego zacząć. W końcu jednak odezwała sie (T.I).
(T.I): Jak chcesz coś do picia, to herbata jest w górnej szafce przy lodówce.- skończyła po czym odwróciła sie w stronę okna, nie czekając na moją odpowiedź.
P: Nie. Nie przyszłam tu na herbatkę. Chciałam z tobą poważnie porozmawiać. Słyszałam, o ciąży. Powinnaś... (T.I) słuchasz mnie?- zapytałam, ale nie dostałam odpowiedzi. Dziewczyna nadal patrzyła przed siebie. Podeszłam do niej i machałam jej ręką przed oczami. Brunetka odwróciła sie w moja stronę i wpatrywała sie we mnie.
(T.I): Powinnam nieusuwać ciąży? Rzucić studia, wyjść za mąż za Harrego, potem urodzić mu kolejne dzieci i tak do śmierci? Nie dzięki.- odparła i odwróciła wzrok.
P: Zachowujesz sie jak rozkapryszony bachor. Opanuj sie i porozmawiaj ze mną normalnie. Nie masz prawa mnie tak ignorować, słyszysz?- (T.I) odwróciła sie w moją stronę i odparła.
(T.I): No.. Ciekawa jestem co ty wymyślisz.
P: To idiotyczne. Zachowujesz sie jakbyś miała podpisać pakt z diabłem, a to tylko ciąża.
(T.I): Może dla ciebie, bo to nie ty będziesz musiał zrezygnować z marzeń i palnów. To nie ty będziesz wstawać do tego dziecka. To nie ty będziesz je niańczyć. Każdy z was mówi, że ono ma prawo żyć i bla, bla, bla, a czemu nikt nie pomyślał o mnie? Czemu nikt z was nie zapyta czego ja pragnę? Nie chcę rezygnować ze studiów. Chcę sie uczyć, bawić, podróżować, a jeśli podtrzymam ciążę to wszystko pójdzie w zapomnienie. Po za tym nie mam pieniędzy, odpowiedniego domu. Do tego jestem pokłócona z rodzicami. Myślisz, że łatwo mi, gdy każdy z was przychodzi i pieprzy mi o tym dziecku i o tym jakim złym człowiekiem jestem? Otóż nie. Wiec proszę dajcie sobie spokój, bo i tak nie zmienię decyzji.
P: Wiesz.. Marzenia żadko komu sie spełniają, ale ty oczywiście dostrzegasz tylko siebie. Ty masz najgorzej, a inni żyja jak królowie. Wiele osób ma gorzej od ciebie, ale nie narzeka.
(T.I): Ty patrz, ale tobie i 1D marzenia sie spełniają! Tylko mnie chcecie odebrać to co kocham. A mówiąc, że inni maja gorzej masz na myśli siebie? No tak widzę, że z tobą źle skoro zaczęłaś sie ciąć!
P: To nie prawda!- krzyknęłam, a dziewczyna zeskoczyła z parapetu i ściągnęła bandamkę z mojego nadgarstka.
(T.I): Jesteś pewna? Miałbyś chociaż na tyle odwagi by sie do tego przyznać..- powiedział z pogardą wypuszczjąc z dłoni mój nadgrstek. No tak. Zawsze, gdy kończyły jej sie argumnetyc chciała dobiec człowieka. Zaskakujące jednka było, że zawsze uderzała w czyjść najczulszy punkt. I wtedy nie liczyło sie z kim rozmawia, liczyło sie jedynie sprawienie komuś przykrości.
P: Może gdybyś przy mnie była nic bym sobie nie zrobiła?!
(T.I): Czyli teraz to moja wina?
P: Poniekąd! Gdybyś miała czas ze mna porozmawiać, zamiast skupiać sie na sobie może bym tego nie zrobiła?!
(T.I): Nie możesz obwiniać mnie o własną głupotę!
P: I widzisz? Taki jest twój problem. Ty już od dawna masz mnie gdzieś.
(T.I): A ty mnie nie? Dobrze wiesz, że ledwo sie trzymam. Wasze wizyty wykańczaja mnie psychicznie, ale i tak was wpuszczam, bo nadal mam nadzieje, że któreś z was mnie zrozumie.
P: Szczerze? Nie poznaję cie. Jesteś samolubna i arogancka. Stawiasz sie na pierwszym miejscu, a teraz nie chodzi o ciebie. Teraz liczy sie małe, bezbronne dziecko, które ty chcesz zabić. Może i każdy z nas mówi to samo, ale znam cie już tak dobrze, że wiem, że w końcu ruszy cie sumienie i nie poddasz sie aborcji.
(T.I): Czyli jednak nie znasz mnie aż tak dobrze. A gdybyś była moją prawdziwą przyjaciółką wspierała byś mnie zamiast mnie dołować.
P: Tak. Zapomniałam. Cały świat musi wiedzieć jakie to masz nieszczęśliwe życie. Wybacz jeśnie pani, że śmiałam cie obraźić.- powiedziałam kłaniając sie teatralnie.- Jednak myślę, że nie powinnaś nazywać mnie złą przyjaciółką, bo sama nie jesteś lepsza. Nie było cie gdy cię potrzebowałam.
(T.I): Mogę powiedzieć to samo o tobie. I teraz pojawia sie pytanie czy to między nami to nadla przyjaźń czy tylko znajomość? Nic nieznacząca znajmość? Ty masz nowe przyjaciółki, ja mam El. Ty nie masz dla mnie czasu i ja dla ciebie. Nie jesteśmy nierozłaczne, a nawet juz nam to nie przeszkadza. Mamy własne życia w których nic dla siebie nie znaczymy.- powiedziała patrząc mi w oczy. Ja nie byłam w stanie nic odpowiedzieć. Każde jej słowo mnie raniło i ona dobrze o tym wiedziała. Wiedziała, że mój najczulszy punkt to nasza wieź. To zawsze nasza rozłaka, jej obojętność i kłótnie najbardziej mnie bolały. Po moim policzku spłynęła łza i nie czekajac dłuzej ruszyłam do wyjść. Będąc przy drzwiach usłyszałam łagodny głos (T.I). Czyżby chciał przeprosić za to co powiedziała?
(T.I): Perrie.- odwróciłam sie.
P: Co?
(T.I): Zostawiłaś torbę.- powiedziała wskazując na szafkę przy wejściu do kuchni. Wziełam torbę i ostatni raz spojrzałam na (T.I). Dziewczyna miała łzy w oczach, ale nie zrobiła nic by mnie zatrzymać. Tak. Ona nigdy nie przyznaje sie do błędów. Jest na to zbyt dumna. Boli mnie jedynie, że spisała naszą długoletnia przyjaźń na straty.
Nowy kontrowersyjny rozdział.
Jest w nim coś na kształt intrygi, ale i sporo uczuc ;)
Właściwie to jeden z moich ulubionych rozdziałów, choć wiem, że nie każdemu sie spodoba.
Szczerze mówiąc zaczynam sie stresować tym jaka będzie wasza opinia na jego temat :/
No nic..
Czekam na wasze komentarze ;*
W roli wyjaśnienia.
Według mnie adorcja jest grzechem i nie popieram jej.
Na koniec chciałam Wam serdecznie podziekować za komentarze pod poprzednim postem i za ponad 10 000 wyswietleń *-*
Jesteście naprawdę wspaniałe ;D
Nigdy w życiu nie sądziłam, że tak dużo osiagnę, a to wszystko dzieki Wam <3333
Dziękuję ;*
P.S. Nawet nie wiecie jak długo czekałam, żeby wstawić ten gif z Louisem ^_^
Dziś 11 listopada. Półtora tygodnia temu (T.I) wznowiła z nami kontakt. Teraz spotykamy sie niema codziennie. Nawet relacje jej i Harrego sie poprawiły. Nie są już tacy spięci w swojej obecności. Oboje częściej sie usmiechają i znów zaczynąją żyć normalnie. Raz nawet widziałam jak sie przytulali. Czy do siebie wrócą? Nie wiem, ale jestem pewna, że jest coraz lepiej. Dziśa za 30 minut mam sie spotkać z (T.I) w galerii handlowej. Muszę poszukać prezentu na świeta dla Lou i rodziców. Na szczęście nie mamy zajęć, wiec cały dzień jest wolny. Byłam w willi 1D i już miałam wychodzić, gdy zatrzymał mnie Lou.
Ls: O której wrócisz?
E: Nie wiem. Pewnie koło 17.00
Ls: Co można robić 5 godziny w sklepach?
E: Wiele rzeczy. A teraz pa kochanie.- powiedziałam i pocałowałam go w usta. Następnie poszłam do samochodu i ruszyłam do centrum. Dotarłszy na miejsce zobaczyłam (T.I) siedzącą w kawiarni. Podeszłam do niej i przywitałam sie.
E: Zamawiałaś coś?
(T.I): Jeszcze nie.- odparła, a ja bez zastanowienia poszłam zamówić kawę i goracą czekoladę. Wróciwszy do stolika zaczęłam opowiadać dziewczynie o planach na święta i Sylwestra. Brunetka natomiast patrzyła na mnie co jakiś czas i uśmiechała sie słabo.
E: (T.I) słuchasz mnie?
(T.I): Tak.
E: To co powiedziałam?
(T.I): Emm.. Przepraszam. Zamyśliałam sie.
E: O czym myślisz?
(T.I): O.. O pracy.- odarła uśmiechajac sie sztucznie i unikając mojego wzroku. Kilka minut później ruszyłyśmy na zakupy. Byłyśmy już w 15 sklepach, a (T.I) zachowywała sie co najmniej dziwnie. Niby doradza mi, ale wiem, że ma to wszystko gdzieś
E: Powiesz w końcu co cię martwi?- powiedziałam przykładajac do siebie czarną sukienkę na ramiaczka z suwakiem z przodu.
(T.I): Słucham?
E: Co sie z tobą dzieje? Chodzisz jakaś zamyślona, patrzysz gdzieś przed siebie i masz gdzieś cały dzisiejszy wypad na zakupy..
(T.I): El to nie tak..- zaczęła widocznie męcząc sie z odpowiedzią.
E: A jak? Niby sie przyjaźnimy, ale jednak mi nie ufasz?
(T.I): El ufam ci jak nikomu innemu. Tylko..- zaczęła.
E: Tylko co?!- powiedziałam zmęczona tymi podchodami.
(T.I): Okres mi sie spóźnia.- powiedziała cicho, a ja upuściłam aż sukienkę trzymaną w dłoniach.
E: Ile?
(T.I): 9 dni.
E: Czemu nie mówiłaś wcześniej?
(T.I): Myślałam, że to przez stres, ale teraz boje sie, że..- powiedziała załamujac ręce. Mi nie pozostało nic innego jak przytulić ją. Dziewczyna wtuliła sie we mnie, a ja gładziłam jej włosy.
E: Wszystko będzie dobrze. Zobaczysz.- starałam sie ją pocieszyć. Dziewczyna odsunęła sie ode mnie i otarła łzy.
E: Chodź do apteki. Kupimy test i wszystko będzie jasne.- zarzadziłam i chwilę potem ruszyłyśmy w stronę apteki.
E: (T.I)?
(T.I): Hymm?
E: To dziecko jest Harrego?- dziewczyna zatrzymała sie w pół kroku.
(T.I): Wiesz może uważasz, jak twój chłopak, że jestem zwykłą kurewką, ale dziecko jest Harrego. Mimo, że zrobiłam to z Kylem, mam stuprocentową pewność, że dziecko jest Harrego. Wiesz..- zciszyla głos- Gdy wtedy wszedł Niall my dopiero zaczynaliśmy i.. No sama rozumiesz...- powiedziała speszona.
E: Nie uważam, że jesteś "kurewką". Lou też nie. Mówił to w złości.- odrzekłam zmieszana.
(T.I): Spoko. Przecież to akurat trafne określenie.- odpowiedziała.
E: Nie (T.I). To nie jest trafne określenie. Byłaś na prochach. Nie wiedziałaś co robisz. Tyle w temacie.- odrzekłam. Dotarłszy do celu nie konsultując tego z (T.I) bez wachani kupiłam test. Kilka minut później chciałam wrócić do zakupów, ale widziałam, że brązowooka nie ma już na to siły, więc pojechałyśmy tylko załatwic parę spraw na mieście i wróciłyśmy do moejgo mieszkania.
*Niall*
Nadal nie wierze w to co widziałem. Eleanor w ciaży? To chyba jakiś żart.. Choć jakby tak o tym pomyśleć to całkiem możliwe. W końcu napewno już spała z Louisem. Niall stop. Nie wierze, że o tym myślę. Ciekawe czy powiedziała Louisowi? Pewnie nie, bo bardzo sie spieszyła i patrzyła czy nikt nie widzi jak kupuje test ciążowy. Powinienem go chyba uprzedzić. Tak zrobię. W sumie ciekawe czemu zawsze ja widzę takie "sensacje". To jakieś chore, stwierdziłem wychodząc z Nandos. Następnie wsiadłem do samochodu i ruszyłem do domu. Gdy wjeżdżałem do garażu na podjeździe pojawił sie Lou. Idelanie.
Wysiadłszy z samochodu podszedłem do Louisa i Harrego.
N: Cześć chłopaki!- krzyknąłem radośnie. Zbyt radosnie.
H: Siema Blondi!
Ls: A ty co? Znów darmowe kupony w Nandos dostałeś, że taki szczęśliwy jesteś?- zapytał śmiejąc sie.
N: To też, ale nie o to mi chodzi. Na twoim miejscu to bym się cieszył.
Ls: Dlaczego?
N: Masz piękna dziewczyne, niedługo weźmiecie ślub, pewnie następne będzie dziecko.
H: Co ty sobie znowu ubzdurałeś?- zapytał patrząc na mnie litoście.
Ls: Właśnie.. Powiedz jasno co masz na myśli. A dla twojej widomości to nie planujemuy jeszcze dziecka.
N: Na planowanie to już za późno..
Ls: Co?- zapytał śmiertelnie poważnie.
N: Widziałem dziś Eleanor jak kupowała w aptece test ciążowy. Gratulacje stary..- nie zdążyłem dokończyć, bo Lou potknał sie. Na szczęście go złapalismy.
Ls: Ale jak to sie mogło stać?- zapytał, a ja za Harrym wybuchliśmy śmiechem.
H: Nas o to pytasz? Chyba raczej wiesz jak to sie robi TATUŚKU.
N: Może czegoś nas nauczysz?
Ls: Zamknijcie sie! To nie jest śmieszne! Hazz muszę jechać do El. Teraz.
Prowadź.- rzucił mi kluczyki.
*Harry*
Wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy do domu Eleanor. Louis całą drogę sie nie odzywał. Szczerze mówiąc wygladał jakby zobaczył ducha. Źrenice miał powiększone do niewyobrażalnych rozmiarów, a jego oddech znacznie przyspieszył.
Ls: Co ja zrobie jeśli ona serio jest w ciąży?
H: Weźmiecie ślub i wychowacie dziecko. To chyba oczywiste?
Ls: Ty jaja sobie robisz! Przecież to nie jest takie proste!- wrzasnął.
H: Spokojnie Tatuśku, pomożemy wam.- uśmiechnałem sie, a on nic nie powiedział. Dojechawszy na miejsce, Lou wyskoczył z samochodu jak opażony. Ja udałem sie zaraz za nim na trzecie piętro. Wszedłszy do mieszkania zobaczyłe El stojącą w drzwiach od łazienki i Louisa naprzeciwko niej.
E: Co wy tu robicie?- spytała spięta.
Ls: To prawda, że jesteś w ciąży?
E: Ja? Nie.- parsknęła śmiechem.
Ls: To po co kupiłaś test ciążowy?
E: Skąd o tym wiecie?
H: Niall nam powiedział.
Ls: Chwila, czyli nie jesteś w ciąży?
(T.I): Nie, ale ja jestem.- powiedział zapłakan brunetka wychodząc z łazienki. Wtem wszystkie oczy skierowały sie na (T.I), a ja stałem jak sparaliżowany.
Ls: Jeśli to jest żart to nie śmieszyn..
(T.I): A czy ja sie kruwa śmieje?!- wrzasnęła. Potem spojrzała na mnie, a ja nie byłem w stanie nic zrobić.
(T.I): Harry powiedz coś.- milczałem, żadne słowo nie chciało mi przejść przez gardło. Z jednej strony byłem szczęśliwy, bo chciałem, żeby (T.I) była matką moich dzieci, a z drugiej byłem przerażony, bo mam dopiero 19 lat i zostałem ojcem. Sekundę później znalazłem sie przy (T.I) i przytuliłem ją.
H: Będzie dobrze.- rzekłem całując ją w głowę, a jej klatka piersiowa uniósł głeboki szloch. Następnie weszliśmy do salonu i zamknęliśmy drzwi. (T.I) siedziała na sofie i płakała.
(T.I): Przepraszam. Naprawdę nie wiem jak to sie stało. Przecież sie zabezpieczaliśmy...
H: Kochanie nie masz za co przepraszać. To raczej moja wina. Jedno wiem napewno. Kocham ciebie i to dziecko. Obiecuję ci, ze wychowamy je najlepiej jak będziemy mogli.
(T.I): Kochasz? A ostatnio oferowałeś mi przyjaźń? Przyznaj sie, że z przyzwoitości powiedziałeś to wszystko!- kucnąłem przed brunetką i odparłem.
H: (T.I), Słońce. Powiedziałem, żebyśmy sie przyjaźnili, bo myślałem, że ty już nic do mnie nie czujesz. (T.I) to dziecko to najlepsze co nas spotkało. Ono nas wzmocni i zbliży do siebie.- dziewczyna pokręciła przecząco głową i powiedziała.
(T.I): Nie Harry. Ono wszystko zniszczy. Ja usunę ciażę.- wstała i zaczęła chodzić po pokoju.
H: Nie mów tak!- krzyknąłem.
(T.I): A jak ty sobie wyobrażasz dalsze życie? Nawet nie jesteśmy parą..
H: Jeśli mnie kochasz to jaki problem, żeby do siebie wrócić?
(T.I): I co potem? Zostanę w domu i będę opiekować sie tym bachorem, a ty pojedziesz w trasę i gówno cię będę widziała?!- powiedziała i gwałtownie wstała. Nastepnie zaczęła chodzic po pokoju, a ja odparłem.
H: Przełożymy trasę.
(T.I): A później co? Zrezygnujesz ze śpiewania dla dziecka? Zniszczysz karierę chłopcom, bo ja zaszłam w ciąże? Zerwiesz kontrakt z wytwórnią? Nie! To dlaczego ja mam zrezygnować ze wszystkiego co kocham?
H: Jeśli bedę musiał zostawie to wszystko dla ciebie i dziecka.- powiedziałem ze łzami w oczach.
(T.I): Nie. Wraz z twoją pasiją zabiłabym cząstke ciebie. Po za tym nie mogłabym prosic sie, żebyś to zrobił, bo nigdy mi tego nie wybaczycie.- klęknałem przed nią i pocałowałem brzuch, by nastepnie przytulić sie do niego.
H: (T.I) to jest owoc naszej miłości. On już jest w tobie. To dziecko nie może umrzeć przez naszą głupotę. Daj mu szansę. Ono nie jest niczemu winne. Błagam cie nie zabijaj go.- powiedziałem płacząc tym samym mocząc materiał jej bluzki. To dziwne, ale już pokochałem tą mała istotkę w (T.I).
(T.I): Harry przepraszam cie, ale ja jestem za młoda na dziecko. Nie dam rady go wychować. Przepraszam.- powiedziała, a jej łzy kapały na moją głowę. Nie wiedziałem co mam zrobić.
H: Błagam cie nie rób tego.
(T.I): Ja już podjęłam decyzje.- po tych słowach zerwałem sie na równe nogi.
H: Ty podjełaś decyzje?! Pokurwiło cie?! Podjełaś decyzję! Ja jebie! Dziewczyno ty sie słyszysz?! Podjęłaś decyzję o zabiciu NASZEGO dziecka?!Moje zdanie też sie liczy! Nie możesz go zabić!- wykrzyczałem, a brunetka zalała sie łzami.
(T.I): Ono zniszczy wszystko czego pragnę! Ciebie to nie obchodzi, bo ty spełniłeś swoje marzenia. A ja? Ja nie mam nic. I gdybyśmy wychowali to dziecko to kiedyś zapewne, by powiedziało, że tata jest kimś, a ty mamo? Gdyby nie tata, żyłabyś na ulicy. Nie chce tego rozumiesz? Nie dam rady tak żyć. Przepraszam cie, ale ja nie urodzę tego dziecka.
H: Jak możesz być tak nieczuła i egoistyczna?- zapytałem niedowierzając temu co planuje (T.I)- Co by było gdyby twoja matka usunęła ciażę?
(T.I): Nie byłoby tych wszystkich problemów. A ja i tak usunę ciażę. Przepraszam.- powiedziała, a ja popatrzyłem na nią tylko i wyszedłem trzaskajac drzwiami.
E: Dogadliście sie?
H: Nie.- odpowiedziałem w biegu i ruszyłem w kierunku domu.
Powietrze na zewnatrz było mroźne, a słońce przebijało sie przez grubą warstwę chmur. Ja maszerowłame ulicami Londynu ocierając łzy. Czułem sie bezsilny. Nie wiedziałem co mam zrobić, jak przekonać (T.I) do podtrzymania ciąży. Nie pojmuję jak dziecko może zniszczyc marzenia? Przecież to właśnie ono jest spelnieniem marzeń. Mała istota będąca dowodem miłości dwojga ludzi. Jest ona tak bezbronna i bezradna, że jedyne co możemy dla niej zrobić to otoczyć ją opieką. Naprawdę nie pojmuje dlaczego (T.I) chce zabić nasze dziecko, które jest dowodem naszych uczuc? Może ona boi sie, że ją zostawie, ale ja przcież nie mogłbym tego zrobić. Przecież cały czas ją kocham i chcę do niej wrócic. Muszę zrobić wszstko, żeby nie dopuscić do aborcji.
*Perrie. Dwa dni później*
Ubłagałam naszego mentora, żeby pozwolił mi na jeden dzień opuścić X Factor. Sprawa jest bardzo ważna, więc jak mógł sie nie zgodzić. No dobra Harry też miał w tym swój udział. Z resztą to on prosił mnie o pomoc. Nie rozumiem jedynie dlaczego (T.I) nic mi nie powiedziała. A tak zapomniała ma nową przyjaciółkę. Szczerze mówiąc poważnie wkurza mnie ta Eleanor, ale mniejsza z tym. Teraz liczy sie jedno. Uratowanie dziecka (T.I). Jestem już niedaleko East End. Hazz twierdził, że (T.I) będzie w domu i mam nadziję, że sie nie pomylił. Kilka minut później stałam już pod kamienicą mojej przyjaciółki. Szybko weszłam po schodach na ostatnie piętro i stanęłam przed drzwiami dziewczyny. Zapukałam kilkakrotnie, a po chwili przede mną pojawiła sie brunetka. Miała podpuchniete i podkrążone oczy. Z pewnością przepłakała całą noc. Była ubrana w dres i czarną bluzke na krórtki rękaw z logo jakiegoś zespołu. Jej włosy były przetłuszczone co wskazywało na to, że dawno nie wychodziła z domu. Na mój widok powiedziała jedynie krótkie cześć i zostawiła otwarte drzwi. Weszłam do środka. Widać było, że dawno tu nie sprzątała. W kuchni stały brudne kubki, wszędzie leżały ubrania i ksiażki. Odnalazłam brunetkę siedzącą na parapecie w swojej sypialni.
Nogi podciągnęła pod brodę i nawet nie zwróciła na mnie uwagi. Pustym wzrokiem wpatrywała sie w miejski krajobraz. Jakby działo sie tam coś naprawdę ważnego. Ja usiadłam na łóżku. Milczałam, zastanawiając sie od czego zacząć. W końcu jednak odezwała sie (T.I).
(T.I): Jak chcesz coś do picia, to herbata jest w górnej szafce przy lodówce.- skończyła po czym odwróciła sie w stronę okna, nie czekając na moją odpowiedź.
P: Nie. Nie przyszłam tu na herbatkę. Chciałam z tobą poważnie porozmawiać. Słyszałam, o ciąży. Powinnaś... (T.I) słuchasz mnie?- zapytałam, ale nie dostałam odpowiedzi. Dziewczyna nadal patrzyła przed siebie. Podeszłam do niej i machałam jej ręką przed oczami. Brunetka odwróciła sie w moja stronę i wpatrywała sie we mnie.
(T.I): Powinnam nieusuwać ciąży? Rzucić studia, wyjść za mąż za Harrego, potem urodzić mu kolejne dzieci i tak do śmierci? Nie dzięki.- odparła i odwróciła wzrok.
P: Zachowujesz sie jak rozkapryszony bachor. Opanuj sie i porozmawiaj ze mną normalnie. Nie masz prawa mnie tak ignorować, słyszysz?- (T.I) odwróciła sie w moją stronę i odparła.
(T.I): No.. Ciekawa jestem co ty wymyślisz.
P: To idiotyczne. Zachowujesz sie jakbyś miała podpisać pakt z diabłem, a to tylko ciąża.
(T.I): Może dla ciebie, bo to nie ty będziesz musiał zrezygnować z marzeń i palnów. To nie ty będziesz wstawać do tego dziecka. To nie ty będziesz je niańczyć. Każdy z was mówi, że ono ma prawo żyć i bla, bla, bla, a czemu nikt nie pomyślał o mnie? Czemu nikt z was nie zapyta czego ja pragnę? Nie chcę rezygnować ze studiów. Chcę sie uczyć, bawić, podróżować, a jeśli podtrzymam ciążę to wszystko pójdzie w zapomnienie. Po za tym nie mam pieniędzy, odpowiedniego domu. Do tego jestem pokłócona z rodzicami. Myślisz, że łatwo mi, gdy każdy z was przychodzi i pieprzy mi o tym dziecku i o tym jakim złym człowiekiem jestem? Otóż nie. Wiec proszę dajcie sobie spokój, bo i tak nie zmienię decyzji.
P: Wiesz.. Marzenia żadko komu sie spełniają, ale ty oczywiście dostrzegasz tylko siebie. Ty masz najgorzej, a inni żyja jak królowie. Wiele osób ma gorzej od ciebie, ale nie narzeka.
(T.I): Ty patrz, ale tobie i 1D marzenia sie spełniają! Tylko mnie chcecie odebrać to co kocham. A mówiąc, że inni maja gorzej masz na myśli siebie? No tak widzę, że z tobą źle skoro zaczęłaś sie ciąć!
P: To nie prawda!- krzyknęłam, a dziewczyna zeskoczyła z parapetu i ściągnęła bandamkę z mojego nadgarstka.
(T.I): Jesteś pewna? Miałbyś chociaż na tyle odwagi by sie do tego przyznać..- powiedział z pogardą wypuszczjąc z dłoni mój nadgrstek. No tak. Zawsze, gdy kończyły jej sie argumnetyc chciała dobiec człowieka. Zaskakujące jednka było, że zawsze uderzała w czyjść najczulszy punkt. I wtedy nie liczyło sie z kim rozmawia, liczyło sie jedynie sprawienie komuś przykrości.
P: Może gdybyś przy mnie była nic bym sobie nie zrobiła?!
(T.I): Czyli teraz to moja wina?
P: Poniekąd! Gdybyś miała czas ze mna porozmawiać, zamiast skupiać sie na sobie może bym tego nie zrobiła?!
(T.I): Nie możesz obwiniać mnie o własną głupotę!
P: I widzisz? Taki jest twój problem. Ty już od dawna masz mnie gdzieś.
(T.I): A ty mnie nie? Dobrze wiesz, że ledwo sie trzymam. Wasze wizyty wykańczaja mnie psychicznie, ale i tak was wpuszczam, bo nadal mam nadzieje, że któreś z was mnie zrozumie.
P: Szczerze? Nie poznaję cie. Jesteś samolubna i arogancka. Stawiasz sie na pierwszym miejscu, a teraz nie chodzi o ciebie. Teraz liczy sie małe, bezbronne dziecko, które ty chcesz zabić. Może i każdy z nas mówi to samo, ale znam cie już tak dobrze, że wiem, że w końcu ruszy cie sumienie i nie poddasz sie aborcji.
(T.I): Czyli jednak nie znasz mnie aż tak dobrze. A gdybyś była moją prawdziwą przyjaciółką wspierała byś mnie zamiast mnie dołować.
P: Tak. Zapomniałam. Cały świat musi wiedzieć jakie to masz nieszczęśliwe życie. Wybacz jeśnie pani, że śmiałam cie obraźić.- powiedziałam kłaniając sie teatralnie.- Jednak myślę, że nie powinnaś nazywać mnie złą przyjaciółką, bo sama nie jesteś lepsza. Nie było cie gdy cię potrzebowałam.
(T.I): Mogę powiedzieć to samo o tobie. I teraz pojawia sie pytanie czy to między nami to nadla przyjaźń czy tylko znajomość? Nic nieznacząca znajmość? Ty masz nowe przyjaciółki, ja mam El. Ty nie masz dla mnie czasu i ja dla ciebie. Nie jesteśmy nierozłaczne, a nawet juz nam to nie przeszkadza. Mamy własne życia w których nic dla siebie nie znaczymy.- powiedziała patrząc mi w oczy. Ja nie byłam w stanie nic odpowiedzieć. Każde jej słowo mnie raniło i ona dobrze o tym wiedziała. Wiedziała, że mój najczulszy punkt to nasza wieź. To zawsze nasza rozłaka, jej obojętność i kłótnie najbardziej mnie bolały. Po moim policzku spłynęła łza i nie czekajac dłuzej ruszyłam do wyjść. Będąc przy drzwiach usłyszałam łagodny głos (T.I). Czyżby chciał przeprosić za to co powiedziała?
(T.I): Perrie.- odwróciłam sie.
P: Co?
(T.I): Zostawiłaś torbę.- powiedziała wskazując na szafkę przy wejściu do kuchni. Wziełam torbę i ostatni raz spojrzałam na (T.I). Dziewczyna miała łzy w oczach, ale nie zrobiła nic by mnie zatrzymać. Tak. Ona nigdy nie przyznaje sie do błędów. Jest na to zbyt dumna. Boli mnie jedynie, że spisała naszą długoletnia przyjaźń na straty.
Nowy kontrowersyjny rozdział.
Jest w nim coś na kształt intrygi, ale i sporo uczuc ;)
Właściwie to jeden z moich ulubionych rozdziałów, choć wiem, że nie każdemu sie spodoba.
Szczerze mówiąc zaczynam sie stresować tym jaka będzie wasza opinia na jego temat :/
No nic..
Czekam na wasze komentarze ;*
W roli wyjaśnienia.
Według mnie adorcja jest grzechem i nie popieram jej.
Na koniec chciałam Wam serdecznie podziekować za komentarze pod poprzednim postem i za ponad 10 000 wyswietleń *-*
Jesteście naprawdę wspaniałe ;D
Nigdy w życiu nie sądziłam, że tak dużo osiagnę, a to wszystko dzieki Wam <3333
Dziękuję ;*
P.S. Nawet nie wiecie jak długo czekałam, żeby wstawić ten gif z Louisem ^_^
sobota, 11 stycznia 2014
43.The beginning of something better
Elizabeth x. twój ostatni komentarz bije wszelkie rekordy, po za tym pomyślałam, że warto by uczcić twój powrót, wiec dzisiejszy rozdział dedykuję Tobie ;*
+ Taki bonusik ode mnie- zero Kyla ;D
*Ty. 9 listopada*
Eleanor zaprosiła cie na kolacje. Na początku odmawiałaś, ale koniec końców zgodziłaś się. Ubrałaś sie w to, zrobiłaś delikatny makijaż i byłaś gotowa do wyjścia. Padał deszcz, ale nie było opcji, żeby jechać taksówką czy autobusem. Nie miałaś na to kasy. Ledwie starczało ci na jedzenie, rachunki i czesne. Do domu El miałaś 40 minut drogi pieszo. Nie zwlekając dłużej owinęłaś mocniej szalik wokół szyi i ruszyłaś przed siebie. Po drodze kupiłaś jeszcze wino, bo nie wypada przyjść z pustymi rękoma. Dotarłszy na miejsce zadzwoniłaś do drzwi. El szybo otworzyła, była ubrana w to i fartuszek. Pocałowałaś ją w policzek i weszłyście do mieszkania. Zdjęłaś płaszcz i buty. Wręczyłaś dziewczynie wino, za które podziękowała i poszłyście do salonu. Usiadłaś na sofie i spojrzałaś na stół w otwartej kuchni.
(T.I): Perrie przyjdzie?
E: Ymm.. Nie. Zatrzymało ją coś w studiu.
(T.I): Będziemy tylko we dwie?
E: Tak.
(T.I): To dlaczego nakryłaś dla 4 osób?
El: Cholera coś mi sie przypala.- powiedziała i pobiegła do kuchni. Ty rozejrzałaś sie po pomieszczeniu. Nieco zmieniło sie od twojego ostatniego pobytu tutaj. Ściany przemalowano na szary kolor, ale królową tego pomieszczenia była czerwona sofa. Obok niej stał mały stolik.
Na nim lampka i fotografia. Przyjrzałaś sie bliżej Byliście wtedy w kręgielni na jednej z waszych podwojach randek. Szczerze mówiąc zabawa była przednia. Oddałabyś chyba wszystko, żeby znów być tak szczęśliwą jak wtedy. Pomyślałaś i przycisnęłaś zdjęcie do siebie. Wtem usłyszałyście dzwonek do drzwi i aż podskoczyłaś.
E: Otworzysz?!- krzyknęła dziewczyna z kuchni.
(T.I): Jasne..- odparłaś i odłożyłaś ramkę na miejsce. Otworzyłaś drzwi, a przed tobą staną Louis, a za nim Harry.
Ls: (T.I)!- krzyknął uradowany wchodząc do domu.
H: (T.I)?- powiedział cicho jakby nie wierzył, ze to naprawdę ty. Następnie Lou objął cię, ale ty nie zwracałaś na to uwagi. Patrzyłaś za chłopaka. Widziałaś tylko Harrego. Wyglądał pięknie, choć wydawał sie nieco przerażony i zmieszany. Miał idealnie ułożone włosy, a czarna koszulka przylegała do jego torsu eksponując mięśnie, całość dopełniała jasno brązowa kurtka. Lou rozluźnił swój uścisk, teraz stałaś naprzeciwko Harrego. Czułaś, że wzbierają sie w tobie emocje. Właściwie byłaś bliska płaczu, jednak wzięłaś się w garść i powiedziałaś niepewnie.
(T.I): Cześć Harry.
H: Cześć (T.I)- odpowiedział nie wiedząc, co powinien zrobić. Następnie weszliście do kuchni, gdzie krzątała sie El.
(T.I): El, chodź na chwilę?- brunetka podeszła do ciebie, a ty zapytałaś.
(T.I): Po co zaprosiłaś i mnie i Harrego. Co ja ci zrobiłam?
E: Nic. Jeszcze mi sie za to podziękujesz.- odparła i wrócił do garnka, z którego Lou coś wyjadał. Oczywiście oberwał za to szmatą po głowie. Chwilę potem zasiedliście do jedzenia spaghetti. Louis nalał wam białe wino, ale atmosfera była napięta. Na dodatek siedziałaś naprzeciwko Harrego. Starałaś sie nie patrzeć mu w oczy i ogólnie unikać kontaktu z nim Rozmowa jako tako sie kleiła. Nawet czasami sie śmialiście. Sięgałaś po serwetkę, a wtem twoja dłoń zderzyła sie z dłonią Hazzy.
H: Bierz.- powiedział uśmiechając sie lekko. Nagle El powiedziała.
E: Louis kupiłeś ciasto?
Ls: El.. Myślałem, że ty to zrobisz.
E: Tak właśnie na tobie można polegać. To może poczekacie chwilę, a ja i Lou skoczymy do cukierni za rogiem?- nikt nic nie powiedział.
E: Dobra to zaraz wrócimy.- odparła i niemal z prędkością światła ona i Louis zniknęli za drzwiami. Między tobą, a Harry panowała niezręczna cisza. Chciałaś ją przerwać, ale właściwe nie wiedziałaś co masz powiedzieć. Postanowiłaś posprzątać. Wstałaś i zebrałaś talerze.
H: Co ty robisz?
(T.I): Zmyje naczynia.
H: Myhym..- odparł zmieszany. Ty z naczyniami podeszłaś do zlewu. Nalałaś ciepłej wody i płynu. Umyłaś jeden talerz, a w mgnieniu oka obok ciebie znalazł sie Hazz ze ścierką w ręku, a ty podałaś mu naczynie.
(T.I): Nie powinnam była tu przychodzić. Nie chciałam spuć ci wieczoru, gdybym wiedziała zostałabym w domu. Pewnie nie chcesz na mnie patrzeć.- wtem Harold sie zaśmiał, a na jego policzkach pokazały sie te cudowne dołeczki.
(T.I): Z czego sie śmiejesz?
H: Bo pomyślałem o tym samym.- spojrzałaś na niego zdziwiona, a on zaczerwienił sie. Szybko odwróciłaś wzrok wracając do zmywania naczyń. Właśnie płukałaś kieliszek, gdy Hazz zmoczył ręce i prysnął cie wodą. Ty oczywiście nie byłaś mu dłużna i odpłaciłaś tym samym. Zaczęliście chlapać sie jak małe dzieci. Śmialiście sie przy tym co niemiara, a skończyło sie na tym, że miałaś mokra bluzkę, z resztą zielonooki tak samo. Nagle wasze oczy spotkały sie, a Hazz niespodziewanie powiedział.
H: Brakuje mi ciebie.
(T.I): Też tęsknię, ale wiem, że nie będziemy razem.
H: (T.I) przecież to, że sie rozstaliśmy nie znaczy, że musimy sie nie lubić. Jesteśmy dorośli, więc tak sie zachowujmy. Przyjaźń?
(T.I): Tak.- odparłaś i pod wpływem impulsu przytuliłaś sie do niego. Nim sie obejrzałaś z twoich oczu popłynęła łzy.
H: Ej.. Czemu płaczesz?
(T.I): To ze wzruszenia.- skłamałaś. Tak naprawdę płakałaś, bo twoje serce po raz kolejny zostało rozerwane na strzępy. Przyjaźń.. Najgorsze co mógł ci teraz zaoferować. Możesz być na tyle blisko, by rozmawiać z nim, patrzeć na niego, a nawet przytulić go, jednak nie możesz poczuć smaku jego pełnych ust i on już nigdy nie powie do ciebie "Kocham cie", bo to tylko przyjaźń. Ale czy mogłaś sie na to nie zgodzić? Oczywiście, że nie. On chciał sie pogodzić, nie mogłaś stać temu na przeszkodzie. Nie po tym co muz robiłaś. Chciałaś mu to "wynagrodzić" przynajmniej w taki sposób. Jednak mimo tego, że sama nie możesz go mieć, chcesz być na tyle blisko, by widzieć jego szczęście. Nawet jeśli będzie szczęśliwy u boku innej dziewczyny. Jedyne czego możesz mu teraz życzyć, to prawdziwej miłości, pomyślałaś, a do domu wbiegł Louis z ciastem czekoladowym.
Ls: To kto chce kawałek?!
H&(T.I): Ja!
E: O jacy zgodni.- powiedziała, a wy zaśmialiście sie. Dochodziła 23.00, a ty postanowiłaś sie zbierać.
(T.I): Ja już pójdę. Zanim wrócę do domu będzie przed północą.
Ls: Co ty gadasz? Przecież to 15 minut drogi samochodem.
(T.I): Idę pieszo.
E: To zamów taksówkę.- powiedziała jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie. Zmieszana nie wiedziałaś co masz powiedzieć. Przecież nie przyznasz sie, że jesteś spłukana.
(T.I): Emmm.. Ja wolę sie przejść.
H: Wykluczone!- krzyknął i wstał z miejsca lekko się chwiejąc.
(T.I): Harry co ty..?
H: Odwiozę cie.
(T.I): Nie. Jesteś pijany.
H: To zamówię ci taksówkę.
(T.I): Nie, bo nie mogę za nią zapłacić. Zostawiłam portfel w domu.
H: To ja zapłacę, a ty mi oddasz, ok?
(T.I): Nie.
H: (T.I)!
(T.I): Pojmij do cholery, że nie mam jak ci oddać. Ja nie mam kasy rozumiesz?!- krzyknęłaś i wyszłaś z domu El. Czułaś sie jak idiotka. Do czego on cię zmusił. Musiałaś przyznać sie, że sobie nie radzisz. Nagle usłyszałaś swoje imię. Najlepsze jednak było to, że wypowiadał je chłopak, który posiadał twoje serce.
H: Odprowadzę cie.
(T.I): Harry daj spokój. Poradzę sobie nie jestem małym dzieckiem, a ty jesteś pijany.- powiedziałaś stając naprzeciwko niego.
H: To pojedźmy taksówką. Proszę cie, choć raz nie zgrywaj takiej dumnej panienki.
(T.I): Nie jestem dumna. Po prostu nie chcę cie naciągać. Nie robiłam tego gdy byliśmy razem, nie zrobię teraz.
H: A co jeśli to przyjacielska przysługa?- nie zdążyłaś odpowiedzieć, a Hazz już dzwonił po taksówkę. Kilka minut później byliście już w taxi. Podróż mijała wam w ciszy, nim sie obejrzałaś Hazz zasnął. Nadal jest słodki, gdy śpi. Patrzyłaś na jego twarz. Był taki spokojny. Nie wytrzymałaś i postanowiłaś czegoś spróbować. Nachyliłaś sie nad chłopakiem i delikatnie złączyłaś wasze usta. Znów poczułaś sie tak magicznie, ale szybko sie odsunęłaś od chłopaka. Wtem samochód zatrzymał sie, a zielonooki obudził sie.
(T.I): Harry dziękuje, że mnie odwiozłeś.
H: Nie ma za co.- powiedział zaspany przecierając oczy. Ty nie zwlekałaś dłużej tylko wyszłaś z samochodu. Byłaś już przy drzwiach, gdy ktoś złapał cie za rękę.
H: Cieszę sie, że sie pogodziliśmy.
(T.I): Ja też Harry. Bardzo za tobą tęskniłam.-
H: Przepraszam, nie powonieniem był. Przyjaźń.- odparł, po czym odszedł nie pozwalając ci odpowiedzieć.
*Harry*
Uciekłem. Nic na to nie poradzę. To co zrobiłem to czysta hipokryzja. Co ja w ogóle sobie wyobrażam? Najpierw pieprzę pół godziny o przyjaźni, o tym, że nic do siebie nie czujemy, a teraz ją całuję. Ona nawet tego nie odwzajemniła. Jednak nie żałuję tego. Samo to, że znów mogłem posmakować jej ust sprawiło, że czuję sie szczęśliwy. Moment, gdy nasze wargi sie złączyły był fantastyczny. Szkoda tylko, że finał był gorszy. Nie. Jednak najgorzej było, gdy ją zobaczyłem w domu u El i nie wiedziałem co mam zrobić. To był totalny szok. Nie byłem na to przygotowany. Z reszta (T.I) też chyba o niczym nie wiedziała. Obje zachowywaliśmy się co najmniej jak jacyś upośledzeni. Potem też było dziwnie. Jakbyśmy sie nie znali i nic dla siebie nie znaczyli. Jednak koniec końców to spotkanie wyszło na dobre. Przecież pogodziłem sie z (T.I). Nasze kontakty polepszyły sie, jeśli można to tak nazwać. Szczerze mówiąc powinienem podziękować Eleanor i Louisowi, bo to dzięki nim. Mogę sie założyć, że El wymyśliła spotkanie, a Lou ten numer z ciastem. Naprawdę jestem im wdzięczny. Może teraz powinienem spędzić z (T.I) więcej czasu jako przyjaciel? Może powonieniem spróbować odbudować nasz związek od początku?
*Zayn. Następny dzień.*
Był ranek, a ja leżałem wpatrzony w najpiękniejszą dziewczynę ma świecie. Poranne promienie słoneczne wpadały przez okno i oświetlały jej twarz. Była cudowna. Jej blond włosy mieniły się wszystkim odcieniami złota. Była taka delikatna. Niczym płatek śniegu. Wyjątkowa i niepowtarzalna. Nagle jej powieki zagrażały, a sekundę później ujrzałem jej piękne niebieskie oczy.
Z: Dzień dobry Królewno.
P: Cześć.- powiedziała zaspanym głosem i przeciągnęła sie.
P: Która godzina?
Z: 7.00
P: Zaraz musze sie zbierać.- odparła ziewając.
Z: Bez przesady. Oni nie wstaną wcześniej niż o 10.00
P: Za 2 godziny mam próbę.- powiedziała i zaczęła wstawać.
Z: Ale póki co możesz ze mną poleżeć.- odparłem i przyciągnąłem ją do siebie, a ona zachichotała uroczo.
P: Zayn puść mnie.- zaśmiała sie.
Z: Nigdy.- odparłem i złączyłem nasze usta w namiętnym pocałunku. Perrie ochoczo go odwzajemniła, by sekundę później wstać z łóżka. Już miała wchodzić do łazienki, gdy w ostatniej chwili ją złapałem.
Z: O nie. Tak to nie będziesz ze mną pogrywać.- dodałem, kładąc dziewczynę na miękkim materacu. Następnie zacząłem ją łaskotać, a ona śmiała sie w ten tylko sobie właściwy sposób.
Z: Ciii. Chyba ktoś wstał.- blondynka zamilkła, a my usłyszeliśmy, że ktoś idzie po schodach. Po cichu wstałem i wyjrzałem z pokoju. Zobaczyłem tylko zamykające sie drzwi od pokoju Nialla i wszystko było jasne.
P: I co?
Z: To tylko Niall był w kuchni po pierwsze śniadanie.
P: Idę sie wykąpać.
Z: Ok.-odparłem. Następnie pobiegłem do kuchni i zrobiłem nam kanapki. Wróciwszy do pokoju zastałem Perrie pakującą swoją torebkę.
Z: Zrobiłem śniadanie.
P: To bardzo miłe, ale ja naprawdę muszę już iść.
Z: Piętnaście minut cie nie zbawi.
P: Zayn.- odparła i i ruszyła do drzwi, ale zastąpiłem jej drogę.
Z: W co ty ze mną pogrywasz?
P: Ja wcale nie pogrywam. Po prostu umówiliśmy się, że żaden z chłopców nie może wiedzieć co robimy. Po za tym dobrze wiesz, że powinnam być teraz w domu jurora. Czy ty naprawdę nie rozumiesz, że przez te nasze schadzki mogę wylecieć z programu?!
Z: Wiem Pezz. Kiedy znów przyjdziesz?
P: Pojutrze może sie wyrwę. Pa Zayn.- odpowiedziała i cmoknąwszy mnie w usta wyszła z pokoju. Czułem sie jak idiota. Przecież dobrze znałem nasz układ. To tylko seks. Przystałem na jej warunki, ale tylko dlatego, żeby móc ją spotykać. To niesamowite uczucie, gdy budzę sie rano, a ona jest w moich ramionach. To zupełnie tak jakby była moja, jakbyśmy znowu byli razem. Niestety ona na każdym kroku przypomina mi, że nie wrócimy do siebie. A co jeśli ja chcę czegoś więcej? Jeśli ja nadal ją kocham? Przecież dobrze wiem, że ona też mnie kocha, tylko nie chce sie do tego przyznać. Jednego jestem pewien. Zrobię wszystko, żeby przestała oszukiwać mnie, a przede wszystkim siebie. Jestem pewien, że jeszcze kiedyś będziemy razem.
No i w końcu doczekałyście sie zarówno spotkania (T.I) i Hazzy jak i teoretycznego powrotu Zerrie xdd
Co do tych pierwszych to sami nie wiedzą czego chcę, ale niedługo wszystko sie wyjaśni ;)
Za to więź tych drugich jest bardziej skomplikowana ;p hahahah
Ciekawi mnie zaś czy macie jakieś pomysły na dalszy rozwój akcji związany z tymi parami? ;D
Jeśli chodzi o mnie to rozdział jest chyba spoko, ale ostateczna opinia należy do was =)
Tak więc czekam na komentarze ^_^
Dziękuję za wyrażenie swojego zdania pod poprzednim postem ;*
Jesteście fenomenalne i za to was kocham *.*
Pozdrawiam i do nexta <3
poniedziałek, 6 stycznia 2014
42. We found you.
*Kyle 6 Listopada*
Siedziałem z (T.I) pisząc pracę na wykłady. Siedzieliśmy nad tym już dobre trzy godziny i praie skończyliśmy. Oczwywiście nie obyło sie bez żartów i wygłupów. Teraz robimy sobie mała przerwę. (T.I) przyniosła nam colę i chipsy, a ja wączyłem radio. Leżałem na łóżku brunetki, a ona kręciła sie na obotowym krześle. Lubiłem na nią patrzeć. Zwłaszcz gdy jest uśmiechnięta, a teraz coraz rzadziej sie to zdarza. (T.I) zamyka się w sobie, a przecież sie przyjaźnimy i powinna mi ufać.
(T.I): Czemu tak na mnie patrzysz?- powiedziała siadając obok mnie.
K: Jesteś piękna.- odparłem i spoglądając jej w oczy. Na policzki brunetki wkradł sie delikatny rumieniec, a ja zmniejszyłem dystan między nami. Stykaliśmy sie czołami, gdy brunetka nagle mnie upomniała.
(T.I): Kyle przestań. Ja nie mogę.
K: Dlaczego? Myślałem, że coś do mnie czujesz. W kinie..-
dziewczyna uciszyła mnie przykładając mi palec do ust. Sekundę później złożyła delikatny pocałunek na moim policzku.
(T.I): Jesteś dla mnie ważny i dobrze to wiesz, ale proszę nie utrudniaj mi tego. Proszę Kyle.- powiedziała szeptem, a chwilę później wyszła z pokoju. Może to chore, ale ja mimo tego, że (T.I) nie pozwal mi sie do siebie zbliżyć kocham ją całym sercem. Mimo, że nieumyślnie mnie rani, wysyłając sprzeczne sygnału ja nadal chcę być blisko niej. Każda sekunda spędzona z nią jest wspaniała. Może to naiwne, ale ja nadal myślę, że nam może sie udać. Jestem przekonany, że (T.I) z czasem zapomni o Harrym i pokocha mnie tak jak ja ją pokochałem. Nagle do pokoju weszła brunetka i powiedziała.
(T.I): Kyle powinniśmy to dokończyć.
K: A co z tą przerwą?
(T.I): Daj spokój. Chcę to skończyć i mieć to z głowy. Zróbmy to szybko i idę spać. Nie ma już siły.- dodała i niecałą godzinę później wszystko było skończone. Podczas pracy (T.I) była nerwowa, jakby była na mnie zła. Gdy miałem już wychodzić zapytałem.
K: Czy ty jesteś na mnie zła?
(T.I): Nie. Po prostu jestem zmęczona i chcę sie położyć.- odparła oschle.
K: Napewno wszystko ok?
(T.I): Tak. Czy ja mówię niezrozumiale? Pa Kyle.- odparła i chciał zamknąć mi drzwi przed nosem, ale jej to uniemożliwiłem.
K: Mogę cie przytulić?
(T.I): Kyle. Po prostu idź już.- odparła, a ja nie zamierzałem sie narzucać i po prostu odszedłem. Muszę przyznać czułem się skołowany. (T.I) pierwszy raz potraktowała mnie tak oschle. To dziwne. Musze z nią poważnie porozmawiać.
*Ty. 7 listopada*
Leżałaś na łóżku w sypialni i wąchałaś koszulę Harrego, którą przypadkowo zgarnęłaś ze swoimi ubraniami. Choć już prawie całkowcie straciła ten wyjątkowy zapach, jednak wciąż przywołuje najwspanialsze wspomnienia z Harrym.
Po zielonookim zostało ci trzy rzeczy. Koszula, bransoletka i tatuaż. Każda z nich niosie ze sobą wspaniały moment spędzony z Harrym. Nigdy nie żałowoałaś nawet jednej sekundy z Harrym. Każda z nich była wyjątkowa i niepowtarzalna. Pamiętałaś każdą chwilę z cudownym chłopakiem w kręconych włosach. To jak zabrał cię na plaże w Los Angeles. Randkę w twoje urodziny. Patrzenie na gwiazdy i planowanie przyszości. Żałujesz jedynie, że zniszczyłaś to wszystko przez jeden głupi raz z Kylem. Teraz wiesz, że kochasz go jedynie jako przyjaciela. Będąc z czarowłosym czujesz sie bezpieczna i szczęśliwa, ale brakuje ci tej namietości, która towarzyszyła ci, gdy byłaś blisko Harrego. Każde spojrzenie, które Harry na ciebie kierował, dźwiek jego głosu, jego dotyk, wszystko to sprawiało, że twoje serce przyspieszało, w brzuchu fruwało ci stado motyli. Teraz wiesz, że do życia potrzbujesz jego miłości, jego bliskości. Nawet to, że go nie widujesz nie sprawiło, że twoje uczucie osłabło. Moża stwierdziż, że ta rozłąka nawet je spotęgowała. Może i nie będzie wam dane być razem, ale wiesz, że ty już zawsze będziesz go kochać. Jesteś samotna, ale zaczynasz sobie z tym radzić. Jednak jedna sprawa nie daje ci spokoju.
Dwa dni temu nie było w pracy Ashley i musiałaś pracować na kasie. Jak ja tego nie cierpię. Pomyślałaś, gdy zobaczyłaś kolejnego klienta,
(T.I): Co pan zamawia?- powiedziałaś do małego grubego chłopczyka.
Kli: Dwa razy zestaw powiększony i McFlurry.
(T.I): Coś do picia?
Kli: Cole.
(T.I): 6£. Proszę chwilę poczekać na zamówienie.- powiedziałaś i poszłaś po zamówienie tego dzieciaka. Gdy wracałaś już z jedzeniem zobaczyłaś w drzwiach Harrego. Ze zdziwienia, aż upuściłaś jedzenie. Nagle jakby czas sie zatrzymał. Widziałaś jedynie chłopaka z burzą loków, nic innego sie nie liczyło. Początkowo myślałaś, że to złudzenie, ale to rzeczywistość. Stał na wprost ciebie i patrzył ci w oczy, ale nie podszedł blizej kasy. Skąd on wiedział, gdzie pracuję, pomyślałaś. Jego widok wzbudził w tobie ogromne emocje. Serce przyspieszyło, a z oczu wypłyną strumień łez. Były to łzy szczęścia, jednak nim zdążyłaś coś zrobić chłopak zniknął ci z pola widzenia. Nie czekając dłużej wybiegłaś na zewnątrz w poszukiwaniu zielonookiego. Stałaś tam jakieś 5 minut i dopiero wtey dotrało do ciebie, że go już tam nie ma.
Gdy teraz o tym myślisz stwierdzasz, że on pewnie nawet nie wiedział, że tam pracujesz. Pewnie przypadkiem cie tam spotkał, a gdy już cie rozpoznał nie mógł na ciebie patrzeć i po prostu wyszedł. To by wszystko wyjaśniało, stwierdziałaś. Na domiar złego jesteś na siebie zła, bo wykorzystałaś Kyla. W pewnym sensie. Przecież najpierw mówiłaś mu, że łączy was tylko przyjaźń, a gdy poczułaś sie samotna zaczęłaś zachowywać sie jakbyście byli parą. I jeszcze to co robiłaś na nocy filomwej z Marvel'em było podłe porównując to do tego jak potraktowałaś Kyla wczoraj. Byłaś oschła i zimna, a on sobie na to nie zasłużył. Kyle jest młodym, przystojnym mężczyzną i zasługuje na miłość kogoś lepszego niż ty. Z resztą nawet przyjaciółką nie jesteś dobrą. On zawsze martwi sie o ciebie, a ty nawet nie zapytasz co u niego. Nagle twoje rozmyślania przerwał dzwonek do drzwi. To dziwne, bo nikogo sie nie spodziewałaś. Kyle przecież wyjechał do Liverpoolu. Podszłaś do wejścia i otworzyłaś. Oniemiałaś po tym co zobaczyłas. Stałaś naprzeciwko Perrie i Eleanor. Już miałaś zamknać drzwi, ale przeszkodziała ci El.
E: Nawet nie myśl sobie, że tak łatwo odpuszczę.
P: Odeszłaś raz, ale wiecej ci na to nie pozwolimy.- powiedziała i pewnie weszła do mieszkania. To samo uczyniła Eleanor i po chwili obie zamknęły cie w uścisku.
P: Tak bardzo za tobę tęskniłam.- powiedziała, a po jej policzku spłynęła łza.
E: Jesteś nieodpowiedzialna! Nawet nie wiesz jak sie o ciebie martwiłyśmy! To było głupie i nigdy wiecej czegoś takiego nie rób!- krzyczała na ciebie płaczac za razem.
(T.I): Jak mnie znalazłyście?- powiedziałaś nie ukazując emocji. Na zewnątrz byłaś nie wzruszona, ale w środku piszczałaś ze szczęścia, że jednak je widzisz.
E: Włamałyśmy sie do sekretariatu na uczelni i wykradłyśmy twój nowy adres.-powiedziała jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie.
(T.I): Czy wyście oszalały?! Przecież mogli was złapać!
P: Dla ciebie mogliby mnie nawet wsadzić do więzienia
E: Mnie też.- dodała, a ty nie wytrzymałaś i rzuciałś sie im na szyje.
(T.I): Tak bardzo was kocham.- powiedziałaś zaciągając sie zapachem każdej z nich.
E: To wróć do nas.- od razu sprowadziła cie na ziemię.
(T.I): Nie.
E: Dlaczego?
(T.I): Bo nie.
P: (T.I)..
(T.I): Przestań. Obie przestańcie. Myśle, że powinnyście już iść.- ledwie wydukałaś, bo nie chciało ci to przejść przez gardło.
P: Nigdzie nie pójdziemy.
(T.I): To przestańcie mówić, żebym wróciła.- nie powiedziały nic tylko pokiwały głową. Potem zrobiłaś im herbatę i opowiedziałaś co robiłaś od rozstania z Harrym.
*Perrie*
Siedziałam naprzeciwko (T.I). Była inna. Mniej stanowacza. Nie zależało jej na niczym. Gdy zapytałam jak jest na prawie, odprła, że dobrze, ale nie cieszyło jej już to jak kiedyś. Ona sie poddała. Była zmęczona życiem, choć miała dopiero 18 lat i wszystko było przed nią. Musiałam ją w końcu zapytać.
P: Dlaczego nie chcesz wrócić?- dziewczyny umilkły i patrzył na mnie zdziwione.
P: No powiedz. Chcemy wiedzieć. Tylko tyle.- brązowoooka spuściła głowę i zaczęła niepewnie.
(T.I): To dla mnie za wiele. Nie radzę sobie z normalnym życiem teraz, a co bym zrobiła gdybym dzień w dzień patrzyła na Harrego? Raniłabym nas oboje. Nie chcę tego. Z reszta i tak dość złego narobiłam.- podniosła wzrok, a w jej oczach majczyły łzy.
E: Ty słyszysz co mówisz? Przecież go kochasz. On ciebie też kocha. Powinniście do siebie wrócić.
(T.I): El nie pieprz głupot. On mnie nie chce znać. Widziałam go wczoraj, była w McDonald's. Zobaczył mnie i wyszedł. Skoro on nie może porozmawiać ze mna nawet o wyborze jakiegoś jebanego burgera to jak sobie wyobrażasz, normalne życie, gdybyśmy widzieli sie cały czas?- ani ja ani El nie powiedziałyśmy nic. Ona naprwdę nie powinna tak cierpieć. Nie rozumiem czemu to ona ma zawsze pod górkę.
(T.I): Pierścionek?- powiedziała nagle.- Nie wierzę Lou ci się oświadczył?!- pisnęła i przytuliła El.
E: Tak. I widziałam już taka jedna suknię. Mówie wam jest cudna!
(T.I): A ustaliliście datę ślubu, sale na przyjęcie, świadków?!- pytała podekscytowana.
E: Jeszcze nie o wszystkim myśleliśmy, ale napewno ślub będzie w czerwcu po pierwszej części Where We Are Tour. I pomyślałam, że może ty zostaniesz moja druchną?- posłała promienny uśmiech (T.I).
(T.I): Ja? Ty mówisz poważnie? To.. To wielki zaszczyt, ale.. Ale ja nie mogę.
P: Dlaczego znowu?!
(T.I): Po prostu nie mogę, ok? A powiedz jak ci sie oświadczył?- zmieniła temat. Eleanor powiedziała wszystko, a później tematy same sie nawijały. Około 1.00 w nocy poszłyśmy spać.
Nie dosć, ze pierwszy rozdział w 2014 roku, to jeszcze jest beznadziejny i krótki..
Szczerze mówiąc, wiem, że go zepsułam, za co bardzo przepraszam :/
Nie wiem co o nim powiedzieć.
Po prostu wy sie wypowiedzcie ;)
Jak dla mnie najlepszy jest zaciesz tego gościa na pierwszym zdjęciu ;D hahaahah
Liczę na wasze komentarze i dziekuję za te pod poprzednim postem <333
Siedziałem z (T.I) pisząc pracę na wykłady. Siedzieliśmy nad tym już dobre trzy godziny i praie skończyliśmy. Oczwywiście nie obyło sie bez żartów i wygłupów. Teraz robimy sobie mała przerwę. (T.I) przyniosła nam colę i chipsy, a ja wączyłem radio. Leżałem na łóżku brunetki, a ona kręciła sie na obotowym krześle. Lubiłem na nią patrzeć. Zwłaszcz gdy jest uśmiechnięta, a teraz coraz rzadziej sie to zdarza. (T.I) zamyka się w sobie, a przecież sie przyjaźnimy i powinna mi ufać.
(T.I): Czemu tak na mnie patrzysz?- powiedziała siadając obok mnie.
K: Jesteś piękna.- odparłem i spoglądając jej w oczy. Na policzki brunetki wkradł sie delikatny rumieniec, a ja zmniejszyłem dystan między nami. Stykaliśmy sie czołami, gdy brunetka nagle mnie upomniała.
(T.I): Kyle przestań. Ja nie mogę.
K: Dlaczego? Myślałem, że coś do mnie czujesz. W kinie..-
dziewczyna uciszyła mnie przykładając mi palec do ust. Sekundę później złożyła delikatny pocałunek na moim policzku.
(T.I): Jesteś dla mnie ważny i dobrze to wiesz, ale proszę nie utrudniaj mi tego. Proszę Kyle.- powiedziała szeptem, a chwilę później wyszła z pokoju. Może to chore, ale ja mimo tego, że (T.I) nie pozwal mi sie do siebie zbliżyć kocham ją całym sercem. Mimo, że nieumyślnie mnie rani, wysyłając sprzeczne sygnału ja nadal chcę być blisko niej. Każda sekunda spędzona z nią jest wspaniała. Może to naiwne, ale ja nadal myślę, że nam może sie udać. Jestem przekonany, że (T.I) z czasem zapomni o Harrym i pokocha mnie tak jak ja ją pokochałem. Nagle do pokoju weszła brunetka i powiedziała.
(T.I): Kyle powinniśmy to dokończyć.
K: A co z tą przerwą?
(T.I): Daj spokój. Chcę to skończyć i mieć to z głowy. Zróbmy to szybko i idę spać. Nie ma już siły.- dodała i niecałą godzinę później wszystko było skończone. Podczas pracy (T.I) była nerwowa, jakby była na mnie zła. Gdy miałem już wychodzić zapytałem.
K: Czy ty jesteś na mnie zła?
(T.I): Nie. Po prostu jestem zmęczona i chcę sie położyć.- odparła oschle.
K: Napewno wszystko ok?
(T.I): Tak. Czy ja mówię niezrozumiale? Pa Kyle.- odparła i chciał zamknąć mi drzwi przed nosem, ale jej to uniemożliwiłem.
K: Mogę cie przytulić?
(T.I): Kyle. Po prostu idź już.- odparła, a ja nie zamierzałem sie narzucać i po prostu odszedłem. Muszę przyznać czułem się skołowany. (T.I) pierwszy raz potraktowała mnie tak oschle. To dziwne. Musze z nią poważnie porozmawiać.
*Ty. 7 listopada*
Leżałaś na łóżku w sypialni i wąchałaś koszulę Harrego, którą przypadkowo zgarnęłaś ze swoimi ubraniami. Choć już prawie całkowcie straciła ten wyjątkowy zapach, jednak wciąż przywołuje najwspanialsze wspomnienia z Harrym.
Po zielonookim zostało ci trzy rzeczy. Koszula, bransoletka i tatuaż. Każda z nich niosie ze sobą wspaniały moment spędzony z Harrym. Nigdy nie żałowoałaś nawet jednej sekundy z Harrym. Każda z nich była wyjątkowa i niepowtarzalna. Pamiętałaś każdą chwilę z cudownym chłopakiem w kręconych włosach. To jak zabrał cię na plaże w Los Angeles. Randkę w twoje urodziny. Patrzenie na gwiazdy i planowanie przyszości. Żałujesz jedynie, że zniszczyłaś to wszystko przez jeden głupi raz z Kylem. Teraz wiesz, że kochasz go jedynie jako przyjaciela. Będąc z czarowłosym czujesz sie bezpieczna i szczęśliwa, ale brakuje ci tej namietości, która towarzyszyła ci, gdy byłaś blisko Harrego. Każde spojrzenie, które Harry na ciebie kierował, dźwiek jego głosu, jego dotyk, wszystko to sprawiało, że twoje serce przyspieszało, w brzuchu fruwało ci stado motyli. Teraz wiesz, że do życia potrzbujesz jego miłości, jego bliskości. Nawet to, że go nie widujesz nie sprawiło, że twoje uczucie osłabło. Moża stwierdziż, że ta rozłąka nawet je spotęgowała. Może i nie będzie wam dane być razem, ale wiesz, że ty już zawsze będziesz go kochać. Jesteś samotna, ale zaczynasz sobie z tym radzić. Jednak jedna sprawa nie daje ci spokoju.
Dwa dni temu nie było w pracy Ashley i musiałaś pracować na kasie. Jak ja tego nie cierpię. Pomyślałaś, gdy zobaczyłaś kolejnego klienta,
(T.I): Co pan zamawia?- powiedziałaś do małego grubego chłopczyka.
Kli: Dwa razy zestaw powiększony i McFlurry.
(T.I): Coś do picia?
Kli: Cole.
(T.I): 6£. Proszę chwilę poczekać na zamówienie.- powiedziałaś i poszłaś po zamówienie tego dzieciaka. Gdy wracałaś już z jedzeniem zobaczyłaś w drzwiach Harrego. Ze zdziwienia, aż upuściłaś jedzenie. Nagle jakby czas sie zatrzymał. Widziałaś jedynie chłopaka z burzą loków, nic innego sie nie liczyło. Początkowo myślałaś, że to złudzenie, ale to rzeczywistość. Stał na wprost ciebie i patrzył ci w oczy, ale nie podszedł blizej kasy. Skąd on wiedział, gdzie pracuję, pomyślałaś. Jego widok wzbudził w tobie ogromne emocje. Serce przyspieszyło, a z oczu wypłyną strumień łez. Były to łzy szczęścia, jednak nim zdążyłaś coś zrobić chłopak zniknął ci z pola widzenia. Nie czekając dłużej wybiegłaś na zewnątrz w poszukiwaniu zielonookiego. Stałaś tam jakieś 5 minut i dopiero wtey dotrało do ciebie, że go już tam nie ma.
Gdy teraz o tym myślisz stwierdzasz, że on pewnie nawet nie wiedział, że tam pracujesz. Pewnie przypadkiem cie tam spotkał, a gdy już cie rozpoznał nie mógł na ciebie patrzeć i po prostu wyszedł. To by wszystko wyjaśniało, stwierdziałaś. Na domiar złego jesteś na siebie zła, bo wykorzystałaś Kyla. W pewnym sensie. Przecież najpierw mówiłaś mu, że łączy was tylko przyjaźń, a gdy poczułaś sie samotna zaczęłaś zachowywać sie jakbyście byli parą. I jeszcze to co robiłaś na nocy filomwej z Marvel'em było podłe porównując to do tego jak potraktowałaś Kyla wczoraj. Byłaś oschła i zimna, a on sobie na to nie zasłużył. Kyle jest młodym, przystojnym mężczyzną i zasługuje na miłość kogoś lepszego niż ty. Z resztą nawet przyjaciółką nie jesteś dobrą. On zawsze martwi sie o ciebie, a ty nawet nie zapytasz co u niego. Nagle twoje rozmyślania przerwał dzwonek do drzwi. To dziwne, bo nikogo sie nie spodziewałaś. Kyle przecież wyjechał do Liverpoolu. Podszłaś do wejścia i otworzyłaś. Oniemiałaś po tym co zobaczyłas. Stałaś naprzeciwko Perrie i Eleanor. Już miałaś zamknać drzwi, ale przeszkodziała ci El.
E: Nawet nie myśl sobie, że tak łatwo odpuszczę.
P: Odeszłaś raz, ale wiecej ci na to nie pozwolimy.- powiedziała i pewnie weszła do mieszkania. To samo uczyniła Eleanor i po chwili obie zamknęły cie w uścisku.
P: Tak bardzo za tobę tęskniłam.- powiedziała, a po jej policzku spłynęła łza.
E: Jesteś nieodpowiedzialna! Nawet nie wiesz jak sie o ciebie martwiłyśmy! To było głupie i nigdy wiecej czegoś takiego nie rób!- krzyczała na ciebie płaczac za razem.
(T.I): Jak mnie znalazłyście?- powiedziałaś nie ukazując emocji. Na zewnątrz byłaś nie wzruszona, ale w środku piszczałaś ze szczęścia, że jednak je widzisz.
E: Włamałyśmy sie do sekretariatu na uczelni i wykradłyśmy twój nowy adres.-powiedziała jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie.
(T.I): Czy wyście oszalały?! Przecież mogli was złapać!
P: Dla ciebie mogliby mnie nawet wsadzić do więzienia
E: Mnie też.- dodała, a ty nie wytrzymałaś i rzuciałś sie im na szyje.
(T.I): Tak bardzo was kocham.- powiedziałaś zaciągając sie zapachem każdej z nich.
E: To wróć do nas.- od razu sprowadziła cie na ziemię.
(T.I): Nie.
E: Dlaczego?
(T.I): Bo nie.
P: (T.I)..
(T.I): Przestań. Obie przestańcie. Myśle, że powinnyście już iść.- ledwie wydukałaś, bo nie chciało ci to przejść przez gardło.
P: Nigdzie nie pójdziemy.
(T.I): To przestańcie mówić, żebym wróciła.- nie powiedziały nic tylko pokiwały głową. Potem zrobiłaś im herbatę i opowiedziałaś co robiłaś od rozstania z Harrym.
*Perrie*
Siedziałam naprzeciwko (T.I). Była inna. Mniej stanowacza. Nie zależało jej na niczym. Gdy zapytałam jak jest na prawie, odprła, że dobrze, ale nie cieszyło jej już to jak kiedyś. Ona sie poddała. Była zmęczona życiem, choć miała dopiero 18 lat i wszystko było przed nią. Musiałam ją w końcu zapytać.
P: Dlaczego nie chcesz wrócić?- dziewczyny umilkły i patrzył na mnie zdziwione.
P: No powiedz. Chcemy wiedzieć. Tylko tyle.- brązowoooka spuściła głowę i zaczęła niepewnie.
(T.I): To dla mnie za wiele. Nie radzę sobie z normalnym życiem teraz, a co bym zrobiła gdybym dzień w dzień patrzyła na Harrego? Raniłabym nas oboje. Nie chcę tego. Z reszta i tak dość złego narobiłam.- podniosła wzrok, a w jej oczach majczyły łzy.
E: Ty słyszysz co mówisz? Przecież go kochasz. On ciebie też kocha. Powinniście do siebie wrócić.
(T.I): El nie pieprz głupot. On mnie nie chce znać. Widziałam go wczoraj, była w McDonald's. Zobaczył mnie i wyszedł. Skoro on nie może porozmawiać ze mna nawet o wyborze jakiegoś jebanego burgera to jak sobie wyobrażasz, normalne życie, gdybyśmy widzieli sie cały czas?- ani ja ani El nie powiedziałyśmy nic. Ona naprwdę nie powinna tak cierpieć. Nie rozumiem czemu to ona ma zawsze pod górkę.
(T.I): Pierścionek?- powiedziała nagle.- Nie wierzę Lou ci się oświadczył?!- pisnęła i przytuliła El.
E: Tak. I widziałam już taka jedna suknię. Mówie wam jest cudna!
(T.I): A ustaliliście datę ślubu, sale na przyjęcie, świadków?!- pytała podekscytowana.
E: Jeszcze nie o wszystkim myśleliśmy, ale napewno ślub będzie w czerwcu po pierwszej części Where We Are Tour. I pomyślałam, że może ty zostaniesz moja druchną?- posłała promienny uśmiech (T.I).
(T.I): Ja? Ty mówisz poważnie? To.. To wielki zaszczyt, ale.. Ale ja nie mogę.
P: Dlaczego znowu?!
(T.I): Po prostu nie mogę, ok? A powiedz jak ci sie oświadczył?- zmieniła temat. Eleanor powiedziała wszystko, a później tematy same sie nawijały. Około 1.00 w nocy poszłyśmy spać.
Nie dosć, ze pierwszy rozdział w 2014 roku, to jeszcze jest beznadziejny i krótki..
Szczerze mówiąc, wiem, że go zepsułam, za co bardzo przepraszam :/
Nie wiem co o nim powiedzieć.
Po prostu wy sie wypowiedzcie ;)
Jak dla mnie najlepszy jest zaciesz tego gościa na pierwszym zdjęciu ;D hahaahah
Liczę na wasze komentarze i dziekuję za te pod poprzednim postem <333
Subskrybuj:
Posty (Atom)

.png)







.jpg)