poniedziałek, 10 lutego 2014

50. You must go...

Rozdział dedykuję Lindsay Black ;*

*Zayn. 31 listopada.*
Siedziałem z Pezz na łóżku w hotelu pokojowym. Dziewczyna siedział do mnie tyłem, a ja całowałem ją po ramieniu. Od początku wieczoru staram sie poważnie porozmawiać z Pezz, ale ciągle mi nie wychodzi. Teraz zebrałem sie na odwagę i zacząłem temat.
Z: Perrie..
P: Tak.
Z: Nie uważasz, że to co sie dzieje zaczyna robić sie chore. To co na łączy jest chore.- dziewczyna szybko odwróciła sie do mnie i rzekła z wyrzutem.
P: Ile jeszcze razy mam ci powtarzać, że to tylko seks. Coś ty znów wymyślił..?- na jej twarzy malowało sie zmęczenie, a po chwili dodała zbolałym głosem- Dlaczego chcesz to wszystko utrudniać?
Z: Wiesz.. Co jakiś czas myślę o tym, gdy byliśmy razem...- zacząłem, a dziewczyna przewróciła oczami i chciała wstać z łóżka. Złapałem ją za nadgarstek i spoglądając jej w oczy powiedziałem- Proszę cie wysłuchaj mnie do końca.- blondynka z powrotem usiadła wygodnie, a ja kontynuowałem.

Z: Co jakiś czas myślę o tym, gdy byliśmy razem. O tym, gdy powiedziałaś, że jesteś tak szczęśliwa, iż mogłabyś umrzeć, a ja odparłem, że to właśnie ty jesteś mi przeznaczona. O tym, że niekiedy czułaś sie samotna w moim towarzystwie. Jednak wiem, że to była miłość, nawet mimo bólu, który wciąż pamiętam. Mimo cieni smutku, które wkradły sie w nasz związek, ja pamiętam wszech obecne promienie słońca i iskierki radość tańczące w twoich oczach. Byliśmy uzależnieni od konkretnego rodzaju smutku. Od przykrości, które zasmucały nas nawzajem. A gdy stwierdzaliśmy, że to koniec, oboje sie pogubiliśmy. Potem staraliśmy sie zapomnieć, a ty nagle powiedziałaś, że wciąż możemy być przyjaciółmi. Muszę przyznać, iż na początku byłem zadowolony, bo znów mogłem być przy tobie. Znów widziałem twój uroczy uśmiech, twoje piękne oczy, znów mogłem zasmakować twoich pełnych ust i myślałem, że znów możemy być razem. A ty nagle zaczęłaś sie izolować ode mnie. Udawać, że nic się nigdy nie wydarzyło, że między nami niczego nie było. Udajesz, że mnie nie kochasz, że nawet seks nic dla ciebie nie znaczy. Traktujesz mnie jak obcego, a to takie bolesne. Pezz ja tak bardzo cie kocham i jeśli tylko byś chciała, moglibyśmy znów być..
P: Przestań. Proszę cie nie mów tego. Nie teraz.- odparła, a w jej oczach balansowały łzy.
Z: Przecież wiem, że mnie kochasz. Dlaczego nie chcesz sie do tego przyznać? Dlaczego nie chcesz dać nam szansy?
P: Bo boje sie, że znów mnie zostawiasz. Cały czas myślę o chwilach, w których
kazałeś mi wierzyć, że to ja zawsze robię coś źle. Cały czas zastanawiam sie, dlaczego nam sie nie udało i zawsze dochodzę do wniosku, że to przeze mnie. Będąc z tobą z czasem musiałam zacząć domyślać się znaczenia każdego wypowiedzianego przez ciebie słowa, a ja nie chcę żyć w ten sposób
. Nie chcę ciągle zastanawiać się czy cie nie uraziłam, albo czy nie powiedziałam czegoś złego. Nie jestem już taka silna jak kiedyś. Teraz nie dam sobie z tym rady.
Z: Pezz. Oboje sie zmieniliśmy, ale jedno pozostało tak samo. Nadal sie kochamy. Ale proszę. Zaprzecz jeśli sie mylę..- powiedziałem patrząc na niebieskooką.
P: Nie mogę, bo byłoby to kłamstwem.- opowiedziała a po jej policzku spłynęła łza, którą szybko otarła.
Z: Wiec proszę daj nam szansę. Ja spróbuję wszystko naprawić. Proszę cie ten jeden raz.
P: Zayn.. To wszystko jest takie trudne. Ja sie boję.- powiedziała wstając z łóżka. Podeszła do okna i patrzyła przed siebie. Ja podszedłem do niej od tyłu. Rękoma objąłem ja w tali i wyszeptałem do ucha.
Z: Nie musisz decydować teraz, ale pamiętaj, że zrobię wszystko żeby cie odzyskać. Kocham cie Perrie. Proszę powiedz, że ty mnie też kochasz.- blondynka milczała.
Z: Pezz. Proszę cie nie mów, że mnie nie kochasz...- dziewczyna odwróciła sie i spojrzawszy mi w oczy odparła.
P: Kocham cię. Sens w tym, że kocham cie tak bardzo, że boję sie, że to wszystko jest ulotnym snem. Boję sie, że zaraz sie obudzę, a ciebie nie będzie obok, a ja nie chcę żyć bez ciebie.
Z: To pozwól pokazać sobie jak bardzo mi na tobie zależy.
P: A więc pokaż mi.- powiedziała, gdy nasze tęczówki sie spotkały. Po chwili zacząłem zbliżać sie do dziewczyny, by następnie delikatnie musnąć jej usta. Ten wieczór jest najlepszym w moim życiu..



*Ty. 5 grudnia*
Minął tydzień odkąd pożegnałaś Kyla i dowiedziałaś sie o wyjeździe Harrego. Od zeszłego czwartku zielonooki nie poruszał tego tematu. Od tamtej pory co dziennie, chodzisz do pracy, na wykłady i na cmentarz. Nie jest to jednak łatwe. Wszystko nawet najdrobniejszy szczegół przypomina ci, że Kyla już nie ma. Czasami w nocy budzisz sie i płaczesz. Jednak robisz to cicho. Nie chcesz dokładać Harremu zmartwień. Dziś jednak masz dzień wolnego. Chłopców nie ma, bo pojechali do biura Modest coś uzgodnić. Ty zaś postanowiłaś wziąć sie w garść i w końcu przeczytać listy od Kyla. Zwlekałaś z tym tak długo, bo boisz sie ich zawartości. Były głęboko ukryte, więc musi być w nich coś co najmniej szokującego. W końcu jednak to robisz. Powoli otwierasz brązową kopertę. Wyciągasz złożoną na cztery kartkę papieru i zaczynasz czytać.

08.09.2011r.
Droga (T.I)
Sam nie wiem czemu piszę ten list. Coś mi podpowiada, że powinnaś wiedzieć. Czemu wyjechałem? I czemu zrobiłem to w taki podły sposób?
Jesteś osobą na tyle ważną w moim życiu, że zasługujesz na wyjaśnienia.
A więc do rzeczy. Wyjechałem wczoraj wieczorem, a teraz jestem w pociągu do Liverpool'u. To głupie. Piszę do Ciebie list w środku nocy, a przecież mógłbym po prostu zadzwonić. Wracając do tematu. Wiem, że pewnie masz mnie za skończonego palanta, ale uwierz mi musiałem tak postawić. Moja mama właśnie wyszła z odwyku alkoholowego, więc muszę sie nią zająć. Naprawdę przepraszam, że sie nie pożegnałem. Tak będzie mi.. a właściwie nam łatwiej. Proszę Cię wybacz. Nie mógłbym patrzeć jak pytasz kiedy znów się zobaczymy. Prawda jest tak, że ja już nie wrócę. Wyjechałem raz na zawsze. Nie umiałem Ci tego powiedzieć. Nie chciałem patrzeć jak cierpisz. Proszę raz jeszcze wybacz mi, że jestem tchórzem i nie potrafiłem powiedzieć Ci co czuję. Może miałbym odwagę, gdyby nie Carl, w którym jesteś zakochana. W każdym razie wiem, że z nim będziesz szczęśliwa. A to liczy się dla mnie najbardziej. Twoje szczęście. Jednego jestem pewien. Nigdzie indziej nie znajdę dziewczyny takiej jak Ty. Gdy wszyscy widzieli we mnie zło i egoizm, Ty dostrzegłaś człowieczeństwo. Pokazałaś mi jak żyć i dzięki Tobie się zmieniłem. Nigdy nie znalazłem dobrej okazji, żeby Ci podziękować, więc robię to teraz.
(T.I) dziękuję Ci za wszystko. Za to, że po prostu byłaś.
Życzę szczęścia Tobie i Carl'owi.


Zawsze będę Cię kochał i mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz.

Na zawsze twój Kyle


P.S. Na pewno uśmiałaś się, gdy dostałaś ten list. Przecież żadne z nas nigdy nie było takie ckliwe jak ja teraz. Mam nadzieje, że po raz ostatni wywołałem uśmiech na twojej twarzy.


Nim sie spostrzegłaś po twoim policzku spływał łzy. Każde słowo tego listu wyryło sie w twoje pamięci. Każda litera był cząstką Kyla. Każda z nich składała sie na wyraz, a ten na zdania, które niosło w sobie paletę uczuć. List ten ukazywał wszystko, czego doznaliście poprzez waszą znajomość. Przyjaźń, miłość, pożądanie. Rozczarowanie, ból, żal. Każde z tych uczuć przedstawiło coś pięknego. Wieź miedzy wami. Trwałą i nierozerwalną. Jednak podstępny los sprawił, że wasze drogi nigdy nie splotły się w jedną. Wspólną. Drżącymi rękoma otworzyłaś kolejną kopertę i zaczęłaś czytać.

14.01.2012
Droga (T.I)
Zaczynałem ten list kilka razy i w końcu znalazłem odpowiednie słowa.
Przepraszam.
Powinienem już dawno sie odezwać. Właściwie nawet próbowałem zadzwonić, ale za każdym razem rozłączałem się. Bałem się usłyszeć Twój głos. Bałem sie tego co powiesz. Raz nawet odebrałaś, ale coś mnie sparaliżowało i nie mogłem wydusić słowa. Dziś piszę, bo chciałem dowiedzieć się co u C
iebie?
Pewnie mnie nienawidzisz. Nie dziwi
ę sie. W sumie to jestem dupkiem. Nie powinienem był Cię zostawiać
.
Z drugiej strony nie umia
łem znieśc widoku Twojego i Carl'a jako pary. Nie to, że życzę wam źle. Po prostu zbyt wiele mnie to kosztowało. Kocham Cię i nic tego nie zmieni. Po co ja to w ogóle piszę. To, żałosne. Wiesz co? Mam jedynie nadzieję, że jesteś szczęśliwa.


Na zawsze twój Kyle


Ten list za to sprawił, że poczułaś niewyobrażalną gorycz. Fala rozpaczy rozlała sie po twoim umyśle i sercu. Każda komórka twojego ciała napełniła sie bólem. Gdybyś wiedział to wszystko wcześniej, gdyby dane było wam sie spotkać wcześniej, może wtedy Kyle nadal by żył? Prawda była taka, że on zginął przez ciebie. To przez ciebie wybiegł z domu i to do ciebie pędził, żeby przeprosić. Może nigdy nie powinnaś była pojawić sie w jego życiu? Może gdyby wtedy ci nie pomógł, żyłby i byłby szczęśliwy? Nagle usłyszałaś dzwonek. Szybko zbiegłaś po schodach. Wytarłaś łzy i otworzyłaś. Stanęłaś jak wryta, gdy za drzwiami zobaczyłaś Simona Cowella. Zdjął okulary przeciw słoneczne i lustrował ciebie od stóp do głów, zatrzymując sie na brzuchu. Pogarda wymalowana na jego twarzy sprawiła, ze zawstydziłaś sie. Szybko zasłoniłaś brzuch ręką, a on w końcu sie odezwał.
S: Dzień dobry. Simon Cowell. Mogę wejść.- wyciągnął rękę, a ty ucisnęłaś ją.
(T.I): Dzień dobry. (T.I) (T.N). Proszę bardzo.- powiedziałaś i wpuściłaś mężczyznę. Następnie poszliście do kuchni.
(T.I): Napije sie pan czegoś?
S: Nie, dziękuje. Przyjechałem dosłownie na kilka minut.- opowiedział i usiadł przy stoliku
(T.I): Jeśli chce pan porozmawiać z chłopcami to..
S: Nie. Przyjechałem do ciebie.- te słowa nie wróżyły nic dobrego.
(T.I): A wiec słucham.- odparłaś spokojnie uśmiechając sie do gościa.
S: Znajomość Harrego z tobą przysparza nam wiele kłopotów.- zaczął bez ogródek, a ty zmieszałaś sie.- Najpierw ten cyrk z windą i wywiadami, teraz ciąża, która również nie jest mam na rękę.
(T.I): Niech pan uważa na słowa.- odparłaś stanowczo.
S: Taka jest prawda. Notowania One Direction spadły o 4% odkąd jesteś z Harrym. Jednak nie o tym przyszedłem rozmawiać. Sprawa wygląda tak, że ta ciąża ma być ukryta do końca trwania kontraktu One Direction.- zarządzał pewny siebie, a w tobie aż sie zagotowało.
(T.I): I jak pan sobie to wyobraża? Brzuch można ukrywać, ale do pewnego stopnia.- odparłaś nie okazując emocji. Patrzyłaś w oczy Simona. Były nie przeniknione, ciemne, zimne.
S: Przecież możesz zostać w domu i nie pokazywać sie publicznie, aż do porodu.
(T.I): Po pierwsze nie mogę, bo chodzę na studia, po dru...
S: Mogłabyś uczyć sie w domu. Harrego na to stać.
(T.I): A po porodzie mam zamknąć dziecko w domu, bo pan tego rząda?- zapytałaś z irytacją w głosie. Już wiesz czemu chłopcy go nie lubią. Niby jest miły, a tak naprawdę za wszelką cenę chce postawić na swoim.
S: Później mogłabyś wyjechać gdzieś na wieś. Na przykład do niejakiego Porzadzia.- odparł opierając sie niedbal o oparcie krzesła.
(T.I): Czy pan się słucha? Pańskie propozycje są niedorzeczne. W ten sposób sugeruje pan, że mam zniknac z życia Harrego.- zapytałaś, co zabrzmiało bardziej jak twierdzenie, ze łzami w oczach. Starałaś sie jednak nie dać po sobie poznać, że ma nad tobą przewagę. Wystarczy, że jego obecnosć była przytłaczajaca.
S: Wiedziałem, że sie z tobą dogadam.
(T.I): Pan chyba nie rozumie.. Ja sie na to nie zgadzam. Nie ma pan prawa decydowac o życiu moim i Harrego.- odparłaś stanowczo, gotowa walczyć o was.
S: A ty masz prawo decydować o życiu Harrego?- podniósł jedną brew.
(T.I): Nie rozumiem o czym pan mówi.- starałaś się opanować drżenie głosu.
S: Mówie o tym, że Harry pięc dni temu oświadczył mi, że nie pojedzie promować płyty, bo nie może cie zostawić. Miał czas na zmianę decyzji. Dziś o półocy minie termin, więc postanowiłem sam z tobą porozmawić. Chłopcy nie dali rady go przekonać, bo jest zaślepiony pustym uczuciem do ciebie. Jednak jest jedna osoba, która może wybić mu z głowy głupoty. Ty nią jestes moja pani.- powiedział, a na jego twarzy zagościł chytry uśmieszek. Milczałaś, a Simon zaśmiał sie i powiedział.
S: Wiesz naprawdę nie mogę cie rozgrysć.- spojrzałaś na niego niepewna co ma na myśli. On wstał, zaczął chodzic po kuchni i kontynuował.- Nie męczy cie to, że niszczysz karierę Harremu? Nie masz wyrzutów sumienia, że zamykasz przed nim kolejne drzwi do sukcesu?- stanął za toba i zaczął szeptać ci do ucha. Ty niewiadomo czemu nie mogłaś sie ruszyć, czy nawet powiedzież, żeby przestał.- Nie jest ci z tego powodu ani troche przykro? Dasz radę żyć z myślą, że zabrałaś mu to co kocha? Bedziesz mogła patrzeć jak usycha z tęsknoty za sceną tonąc w pieluchach? Na prawdę chcesz mu to zrobić? Chcesz zniszczyć cały jego świat?- Simon po każdym pytaniu robi dłuższą przerwę, zaznacząjc jego sens. W jakiś sposób sprawiał, że każde słowo odbijało sie echem w twoje głowie, doprowadzając cie do szału. Byłaś bliska płaczu, twoje wargi drgały niebezpiecznie, a on kontynuował, bardziej stanowczym i oskarżycielskim tonem.- Będziesz patrzeć jak w jego oczach gaśnie wszelka radość, bo chcesz mieć go przy sobie? Pozwolisz by stał się wrakiem człowieka wyzutym z marzeń, zainteresowań i miłości do muzyki? Dasz sobie z tym radę? Będziesz mogła żyć z taką odpowiedzialnością? Pamiętaj, że wyrzuty sumienia, bedą do ciebie powracały co dziennie. Niestannie.- powiedział i wyszedł, a cwaniacki uśmieszek malował sie na jego twarzy. Siedziałas wbita w krzesło. W głowie kotłowały ci sie słowa Simona, tworząc mętlik. Nie potrafiłaś nic zrobic by to zakończyć. W końcu z twoich oczu wypłynęł łzy. Siedziałś tak około godziny rozważając każde słowo Simona i to w jaki sposób je wypowiadł. Z każdym razem gdy przymknęłaś oczy widziałaś pogardę z jaką na ciebie patrzył. Nie mogłaś wyzbyś sie uczucia niepewności. Coraz cieżej było ci nabrać powietrze. Coraz cieżej było otrzeć łzy. Z każdą sekundę czułaś jak twoje serce obciąża sie coraz bardziej i teraz do ciebie dotaro. Dopiero teraz zrozumiałaś wszystko.


Dochodziła 18.00. Czekałaś na chłopców z kolacją. Kilka minut później zobaczyłaś ich w drzwiach. Wszyscy byli weseli. Szybko zasiedli do stołu i po 15 minutach zjedli wszystko. Atmosfera była niesamowita. Żartowali, śmiali sie. Byli szczęśliwi.
N: Ale posłuchajcie tego! Pijany facet wraca do domu. Żona zaczyna awanturę
i wymownie pokazuje palcem na zegarek. Na co facet:
- Wielkie halo! Zegarek ku
rwa ! Jak mój ojciec wracał do domu, to matka na kalendarz pokazywała
!- wszyscy zaczęli sie śmiac, ale tobie nie było do śmiechu.
H: Kochanie coś się stało?- spytał troskliwie.
(T.I): Nie, ale później musimy prozmawiać.- chłopak tylko pokiwał głową. Nastepnie chłopcy zaproponowali, że posprzataja. Ty poszłaś do salonu i nastawiałaś sie psychcicznie na rozmowę z Harrym.
H: O czym chciałaś rozmawiać?- zapytał stając w progu. Ty wstałaś i niepewnie zaczęłaś.
(T.I): Musisz wyjechac Harry.- powiedziałaś poważnie.
H: Niby gdzie?
(T.I): Do USA.
H: Ale po co?- powiedział załamując ręce.
(T.I): Ty jesteś prawdziwym artystą. Twoje życie jest tam. Na scenie, w blasku reflektorów. Nie tu.
H: Nie chce tam jechać.

(T.I): Chcesz.
H: Chyba ja lepiej wiem, gdzie chcę być.
(T.I): Nie. Jeśli tu zostaniesz to znienawidzisz i mnie i dziecko.- odparłaś czując wzbierające w tobie emocje.
H: Jeśli chcesz, żebym wyjechał musisz ze mną zerwać.
(T.I): Więc to koniec. Zrywam z tobą.- powiedziałaś, a chłopak nie odezwał sie tylko utkwił w tobie swoje zielone tęczówki. Czując, że za chwilę sie rozpłaczesz, pobiegłaś na górę. To cholernie trudne powiedzieć nie gdy serce pragnie wykrzyczeć tak. Lecz jeśli to jedyne wyjście, by Harry mógł robić to co kocha to nie masz wyboru.





Na samym początku, chcę przeprosić za to, że tak długo nie dodałam rozdziału.
Chwilowo mam "zastój" i nie potrafię napisać nic porządnego :/
Mam nadzieję, że mi przejdzie ;)
Co do rozdziału to szczerze mówiąc mnie sie podoba ;p
Włożyłam w niego naprawdę dużo serca oraz przelałam tu sporo własnych emocji i przemyśleń ;3
Mam nadzieję, że spodoba się wam bardziej niż poprzedni ;)
No i w końcu opublikowałam listy Kyla, które mam napisane od wakacji xdd
Czekam na wasze opinie na temat rozdziału ;D
Dziękuje również za komentarze i wyświetlenia pod poprzednim postem ;*
Pozdrawiam Mell <333

wtorek, 4 lutego 2014

49. I will missing you

*Następny dzień Harry*
Czekałem właśnie w samochodzie pod uczelnią na (T.I).


Moje kochanie ledwo się trzyma. Prosiłem ją, żeby została dziś w domu, ale ona oczywiście uparła sie, że pójdzie na wykłady. Mnie za to cały dzień zżerały nerwy, bo martwiłem się o (T.I). Wczoraj była totalnie roztrzęsiona. Nie było sposobu, żeby się z nią porozumieć. Ignorowała mój dotyk i to co do niej mówię. Kompletnie zamknęła się w sobie. Zaś rano wyszła do pracy jakby nic sie nie stało. Takie wahania nastroju nie wróżyły nic dobrego. Bałem się, ze może ma to związek z jakąś chorobą psychiczną. Wiedziałem tylko, że moja dziewczyna przeżyła dwa załamania, ale po za tym kompletnie nic nie wiedziałem o jej zdrowiu psychicznym. To taki temat tabu. Nigdy nie chciała o tym mówić, a ja nie naciskałem. Z reszta może przesadzam? Sam już nie wiem. W każdym razie cos jest nie w porządku. Stwierdziłem, a chwilę później zobaczyłem (T.I) podążającą w moją stronę. Dziewczyna wsiadła do samochodu i bez ostrzeżenia wpiła sie w moje usta. Nie powiem byłem zaskoczony. Ona wyczuła moje zmieszanie i odsunęła sie ode mnie.
(T.I): Nie tęskniłeś za mną?- zapytała, gdy odpaliłem silnik.
H: Tęskniłem, ale dziwi mnie twoje zachowanie.- odparłem skręcając na główną drogę.
(T.I): To źle, że chcę pocałować swojego chłopaka?
H: Nie.- uciąłem krótko. Do końca podróży nie odezwała sie ani jednym słowem. Wysiadłszy z samochodu od razy popędziła na górę, pod prysznic.
Ls: Stary co jej? Jest taka radosna..
H: Nie mam pojęcia. Od rana sie tak zachowuje.
Ls: To co najmniej podejrzane.
H: Przyjechała El?
Ls: Nie w pracy coś jej sie przeciągnęło.
H: Myhymm.- westchnąłem i poszedłem do sypialni. Myślałem, ze może Eleanor jakoś do niej dotrze, ale cóż? Chyba sam będę musiała jakoś pomóc (T.I), choć kompletnie nie wiem jak. Usiadłem na łóżku i starałem sie ułożyć w głowie to co mam powiedzieć (T.I). Niestety jak zawsze kiedy trzeba mój mózg odmówił posłuszeństwa i nic sensownego nie wymyśliłem. W ogóle nie byłem przygotowany na taka tragedię, a co dopiero moja ukochana. Dziewczyna wyszła w błękitnym szlafroku uśmiechając sie promiennie.
H: Pogrzeb Kyla będzie jutro o 13.00.- powiedziałem od razu, a (T.I) na chwilę spięła sie i przestała szukać czegoś w nocnej szafce, jednak szybko odparła bezuczuciowo.
(T.I): Mymym.
H: (T.I) co się z tobą dzieje?
(T.I): Jak to?- odwróciła się w moją stronę zdziwiona, wcierając w ręce krem.
H: Jak sie trzymasz po wczorajszym?- zapytałem ostrożnie, a dziewczyna odparła z uśmiechem.
(T.I): Radzę sobie.
H: I po co udajesz? Naprawdę myślisz, że to ci pomoże? Nie możesz udawać, ze nic sie nie stało.
(T.I): A właśnie, ze mogę!- odparła ze sztuczną wesołością.- Wiesz wczoraj zdarzyło sie tez coś dobrego.- uśmiechnęła sie szeroko, ale w jej oczach widziałem balansujące łzy.
H: Co takiego?- zapytałem, licząc na to, że udając razem z nią zakończę tę w prawdzie żałosną grę.
(T.I): Byłam u ginekologa i powiedział, ze to, ze piłam alkohol i wzięłam ecstasy nie zaszkodziło dziecku, a wszystko dzięki temu, ze piję tak dużo wody. Wypłukałem te świństwa.
H: Ciesz sie, ale proszę przestań już udawać. Błagam cie skończ te idiotyczne gierki i powiedz co naprawdę czujesz?- brunetka westchnęła głęboko.
(T.I): Jak ja sie czuję tak? J a k j a s i e c z u j e ..?- mówiła z sztucznym rozbawieniem. W końcu dodała poważnie, bawiąc sie palcami.- Czuję sie dziwnie będąc w szkole.. Dziwnie jest iść korytarzem czy nawet siedzieć na wykładzie bez niego. Nie słyszę jego śmiechu, żartów i głupich docinek. Czuje pustkę. Nie umiem sie tam odnaleźć. Ciągle nie pojmuję, ze już go nie ma, a najgorsza jest świadomość, ze to przeze mnie.- zaniosła sie szlochem, a mi nie pozostało nic innego jak tylko przytulić ją.
H: To nie twoja wina Skarbie. Niekiedy niektóre rzeczy są po za naszą kontrolą.- tłumaczyłem jej, gładząc ją po plecach.
(T.I): Ale...
H: Nie.- przerwałem jej.- Uwierz mi. Nie mogłaś nic zrobić.
(T.I): Chciałabym w to wierzyć Hazz. Przecież, gdym nie pozwoliła mu wyjść on nadal by żył. Gdybym powiedziała mu wcześniej, byłby tu z nami.
H: Przestań! Byłby albo i nie. Przecież to mogło sie zdarzyć zawsze. To nie jest twoja wina Kochanie. Proszę zrozum to.- odparłem całując ją w głowę. Dziewczyna mocniej wtuliła sie w mój tors cicho szlochając. Nie chciałem sprawić jej bólu, ale przecież to nieunikniona część procesu godzenia sie z czyjąś śmiercią. Najpierw jest wyparcie- zaprzeczenie czyjejś śmierci, potem człowiek zaczyna być zły na cały świat, następnie zaczyna on rozumieć, że ktoś odszedł, w reszcie cierpi, by na koniec całkowicie pogodzić się z stratą bliskiej osoby. Tak było, jest i będzie. Nie da sie przeskoczyć, któregoś z tych etapów. Nagle dziewczyna odezwała sie.
(T.I): Dziekan powiedział, że muszę zebrać rzeczy osobiste Kyla z pokoju w akademiku. Pojedziesz ze mną jutro? Ja..J..Ja sama nie dam rady.
H: Oczywiście.- odparłem. Chwile potem dziewczyna otarła łzy i zeszliśmy na dół. Tam zrobiłem jej kanapki, ale ona nie chciała jeść.
H: Proszę cie. Dwie kanapki to nie dużo. Musisz je zjeść.
(T.I): Kiedy nie mogę..
H: Proszę cie dla dziecka.- powiedziałem, a sekundę później z talerza z trudem, ale zniknęła kanapka. Gdy (T.I) zjadła wszystko poszła sie położyć.


*Następny dzień. Ty*
Właśnie szykowaliście się na pogrzeb Kyla. Szczerze mówiąc Harry załatwił wszystko za ciebie. Tobie kazał tylko podpisać kilka papierów, bo to tobie Kyle powierzył pełnomocnictwo nad tego typu sprawami. Założyłaś płaszcz i ze łzami w oczach ruszyłaś do samochodu. Wsiadłszy do auta Hazz posłał ci słaby uśmiech. Jego też cos trapiło od kilku dni, jednak gdy pytałaś co sie dzieje on zbywał cie zdawkowymi odpowiedziami. Zapewne według jego logiki nie chciał dokładać ci zmartwień, a szczerze powiedziawszy to właśnie milczenie martwiło cie najbardziej. Czyżby Harry nie ufał ci na tyle by powiedzieć co go gryzie? To przykre i daje ci to kolejny powód do płaczu. Na dodatek bałaś sie zobaczyć Kyla w trumnie. Ten widok bez wątpia odbije sie na twojej psychice. Do Kościoła dotarliście 10 minut przed rozpoczęciem uroczystości pogrzebowych. Czekaliście przed katedrą. Na dworze zgromadziło sie niewiele osób. Było 1D, El, Perri oraz Sindi i jej chłopak jako delegacja z uniwersytetu. Nagle ujrzeliście czarny samochód z trumną. Następnie czterech mężczyzn ubranych w garnitury wyniosło ją z samochodu, by wnieść ją do świątyni. Potem rozpoczęła sie Msza Święta. Ksiądz wygłosił piękne kazanie i przyszedł czas na przemowy. Jedne były oficjalne, drugie bardziej uczuciowe. W końcu przyszła pora, żeby przemówił Harry. Twój ukochany wyręczył cie i postanowił powiedzieć kilka słów za ciebie. Brunet stanął na ambonie i zaczął mówić.
H: Właściwie nie wiedziałem co powonieniem napisać i w jakiej formie to zrobić, wiec stworzyłem coś takiego.
Rozcinał płaczący świat...
Zimne krople deszczu wklejone w wiatr...
Jecha
ł coraz szybciej, by oszukać czas,

Ciemna noc zas
łaniała strach.

Chcia
ł być przy niej blisko...
Przy niej
chciał żyć, przy niej chciał umierać
.
Wiedzia
ł, że gdyby coś się stało, oddałby własne życie za nią
...
Ile razy Bóg mo
że dawać szanse? Ile razy śmierć może przegrać walkę
?
Przeznaczenie
czy największy dług, o jakim przypomniał sobie Bóg...?

Kyle był wspaniałym człowiekiem. Choć nie znałem go zbyt dobrze i nie najlepiej układały sie nasze stosunki wiem, że był on jedyną osobą na którą ZAWSZE, ale TO ZAWSZE mogła liczyć (T.I) w trudnej sytuacji. Zawsze będę miał co do niego dług wdzięczności. Żałuje jedynie, ze nie zdążyłem mu tego powiedzieć. powiedział i wrócił do ławki. Każde słowo tej przemowy odbijało sie echem w twojej głowie. Wszystko co napisał Harry trafiło ci w sam środek serca i poruszyło tak bardzo, ze twoje łzy stały sie jeszcze większe i wypływał z twoich oczu jeszcze szybciej. Następnie Msza Święta dobiegła końca i poszliście na cmentarz. Ty ledwo trzymałaś sie na nogach. Nie miałaś już siły, ale wiedziałaś, ze Kyle zasługuje na te minimum wysiłku z twojej strony. Dotarłszy na miejsce mężczyźni w garniturach spuścili trumnę do głębokiego dołu. Potem ksiądz pobłogosławił ciało Kyla, odprawił ostatnie modlitwy i odszedł. Na cmentarzu zostali tylko żałobnicy. Każdy z nich wrzucił grudkę ziemi na trumnę, potem zostawili znicze i zaczęli sie rozchodzić.

Z czasem zostałaś tylko ty i Harry. Silne podmuchy zimnego wiatru osuszały stale sączące sie z twoich oczu łzy. Mżawka nie przeszkadzała ci, choć sprawiała, że cała dygotałaś. Myślami zaś byłaś daleko po za swoim ciałem. Teraz wiesz, że życie nie zawsze jest takie, jakim się być wydaje. Świat nie jest do końca piękny. Wciąż łamie odwieczne prawa. Zabiera miłość, młodość, przyjaźń. Lecz my tak naprawdę, nie chcemy wiedzieć o tym, że życie jest kruche. Wystarczy jedna chwila, by je stracić, jednak nikt z nas sie nad tym nie zastanawia. Nikt z nas nie żyje z myślę, że chwila, w której właśnie sie znajduje może być jego ostatnią. Nikt nie myśli o śmierci do póki nie straci kogoś bliskiego. Żadne słowa nie wyrażą tego, ile dla ciebie znaczył Kyle. Wspominasz czas, gdy noc zabrała twojego przyjaciela. Próbujesz tego nie widzieć, ale widzisz od nowa kiedy prawdziwe uczucia są trudne do ukrycia. Na początku zgrywałaś silną, ale nie dasz rady robić tego dłużej. Nie do wyobrażenia jest cały ból, który czujesz. Oddałbyś wszystko, by usłyszeć jego głos, przytulić go czy chociaż widzieć jego rozpromienioną twarz. Wiesz, że Kyle nadal żyje, po śmierć. Nie możesz sie doczekać, by w przyszłości zobaczyć jak otwiera dla ciebie bramy nieba. Teraz zaś z każdym krokiem, z każdym ruchem, z każdą myślą tęsknisz za nim. Bez Kyla jest tu trudniej lecz wiesz, że uśmiecha się do was z niebios, czuwając nad wami. Ty zaś wspominałaś każdą chwilę z Kyle. Wasze pierwsze spotkanie, to jak obronił cie przed Jackob'em, nagłe rozstanie bez podżegania, powrót Kyla do miasta i wiele innych szczegółów. Chciałaś zapamiętać je wszystkie na nowo, byś głębiej wyryły sie w twojej pamięci. Wspomnienia o nim dają ci siłę, jakiej potrzebujesz, by nadal żyć Siłę, jakiej potrzebuję, by wierzyć, że umarł z jakiegoś powodu. W twoim sercu, Kyle nadal jest twoim przyjacielem. Zajął w nim ogromne miejsce i na świecie nie istniała taka siła, która mogłaby, go stamtąd wyprzeć.
Nagle poczułaś dłoń Harrego na ramieniu.
H: Powinniśmy jechać do akademika po rzeczy Kyla.- nie byłaś w stanie sklecić porządnie zdanie, wiec tylko pokiwałaś głową. Następnie zielonooki poprowadził cie do samochodu i pojechaliście na uczelnie. To wręcz niesamowite, ze Harry potrafił zachować trzeźwość umysłu. Wszystkie obowiązki związane z pogrzebem spadły na niego, a on przyjął to z pokorą. W ten sposób pokazał cie, ze zawsze możesz na niego liczyć. Z zamyślenia wyrwał cie Hazz, który oznajmił, ze jesteście na miejscu. Następnie weszliście do sekretariatu i razem z jedną z sekretarek udaliście sie do pokoju Kyla.
S: Śmierć Kyla to wielka strata dla nas wszystkich.
H: Bez wątpienia.
S: To by takie dobry chłopiec. Zasze pytał co u nas i o moje wnuczki też pytał. Ahh.. Nieodżałowana strata.
(T.I): Też tak myślę.- odezwałaś sie pierwszy raz odkąd wyszliście z cmentarza. Następnie sekretarka wpuściła was do pokoju Kyla, zostawiając samych. Ty rozejrzałaś sie po pomieszczeniu. Wszystko wyglądało tak jakby miał zaraz wrócić. Niestety on już nigdy nie wróci. Westchnęłaś i zajęłaś sie przeglądaniem rzeczy. Ty i Hazz ustaliliście, że on spakuje ubrania Kyla, a ty zajmiesz sie książkami i pamiątkami rodzinnymi.
H: To co chcesz zrobić z jego rzeczami?
(T.I): Ubrania oddamy dla potrzebujących. W końcu nam nie są potrzebne, a im na pewno pomogą. Resztę rzeczy zachowam.- Hazz kiwnął głową i zabrał sie za pakowanie ubrań do pudła. Nagle odezwał sie.
H: Skarbie?
(T.I): Tak.- odparłaś odrywając sie od układani książek.
H: Jesteś bardzo dzielna. Wiesz.. Gdybym mógł sprawiłbym, żeby Kyla do nas wrócił.
(T.I): Mówisz poważnie? Nie przeszkadza ci, ze on mnie kocha a ja jego?
H: Nie. Teraz to rozumiem. On zawsze będzie częścią ciebie. Nic na to nie poradzisz. Po za tym ja kocham każdą cząstek ciebie, wiec tą oddaną Kyle'owi także.- powiedział i posłał ci uroczy uśmiech. Następnie złożył delikatny pocałunek na twoich wargach.
(T.I): Cieszę sie, ze mam ciebie. Sama bym sobie z tym wszystkim nie poradziła. Dziękuję.- chłopak nie odezwał sie słowem tylko uśmiechnął sie słodko. Nawet w takiej trudnej chwili umiał poprawić ci humor, choć nie było to długotrwałe. Już prawie uprzątnęliście pokój Kyla. Harry poszedł wynieść rzeczy do samochodu, a ty porządkowałaś ostatnią szufladę. Wyjęłaś ja z biurka i zaczęłaś przeglądać znajdujące sie tam szpargały. Były tam papierosy, wasze wspólne zdjęcie, monety i gdy myślałaś, ze to już wszystko na dnie leżały dwie brązowe koperty. O dziwo obie były adresowane do ciebie. Ciekawe czemu ich nie wysłał. Nie czekając dłużej spakowałaś ostatnie rzeczy do kartonu i na dół. Chciałaś powiedzieć o tym Harremu, ale zatrzymałaś sie w pół kroku, gdy usłyszałaś jego głos za rogiem.
H: Przecież nie powiem jej teraz, ze wyjeżdżam. Liam dobrze wiesz, ze nie mogę jej zostawić.- poczułaś, ze łzy ponownie napływają ci do oczu, ale czekałaś na dalsze słowa swojego chłopaka.- Tak wiem, ze promocja płyty zaczyna sie 6 grudnia, ale jak ja mam jej powiedzieć, że jadę do Stanów Zjednoczonych. Przecież...- nie słuchałaś dalej. Byłaś zrozpaczona. To straszne, ze Harry wyjeżdża. Kolejna osoba cie opuszcza. Przecież nie dasz sobie sama rady tu w Londynie, gdy on będzie w USA. Ledwo trzymasz sie po śmierci Kyla. Hazz nie może cie teraz zostawić, ale to zrobi.



*Harry*
H: (T.I) co ty tu robisz?- zapytałem spostrzegłszy dziewczynę stojącą na korytarzu w akademika.


(T.I) nie odezwała sie słowem, za to jej szczęka zaczęła drżeć niebezpiecznie.
H: Ty wszystko słyszałaś.. Cholera!- krzyknąłem i przetarłem dłońmi twarz, a ona nadal milczała. Była jakby sparaliżowana, a z jej oczu znów wypływały hektolitry łez. Sekundę później bez słowa zniknęła. Od razu pobiegłem za nią.
H: Kochanie to nie tak jak myślisz.- zacząłem, ale ona mnie nie słuchała. Wzięła jedynie ostatnie pudło z pokoju Kyla i ruszyła do wyjścia. Nawet nie zwróciła na mnie uwagi. Wyszedłszy na dwór wpakował pudełko do bagażnika i wytarła ręka łzy spływające po policzku. Chciała wsiąść do samochodu, ale zagrodziłem jej drogę.
H: Posłuchasz mnie w końcu?
(T.I): Zawieź mnie do domu. Proszę. Jestem zmęczona.- mówiła bez uczuć nie patrząc na mnie.
H: Nie pojedziemy dopóki nie porozmawiasz ze mną.
(T.I): Jeśli nie ze względu na mnie to zrób to dla dziecka i zawieź mnie do domu. Chcę odpocząć.- odsunąłem sie od drzwi, a dziewczyna weszła do auta. Ten argument kończył każdą sprzeczkę. To był cios poniżej pasa dla nas obojga. Nic nie mogło tego przebić. Chwile później również ja zająłem miejsce w samochodzie i pojechaliśmy do domu. Cała drogę milczeliśmy. Dotarłszy na miejsce postanowiłem, ze musimy pogadać. Wysiadłem szybko i chciałem pomóc (T.I) wysiąść z wozu, ale ona zrobiła to sama i szła do drzwi, gdy ją zatrzymałem.
H: (T.I) pozwól sobie wytłumaczyć..- dziewczyna znów wybuchła płaczem, chciałem ją przytulić, ale mi na to nie pozwoliła.
(T.I): J..Ja. rozum..miem. Zostww..wiiisz mnie.-wyjąkałaś zanosząc sie płaczem. Następnie wbiegła do domu i pomknęła do ciemni. Tam zamknęła sie, a moje błagania, by mnie wpuściła skończyły sie fiaskiem. I co ja mam robić? Chyba poczekam aż sama wyjdzie. Nie ma innej rady. Poszedłem do kuchni, gdzie Niall przygotowywał sobie kolację.
N: Cześć stary! Kiełbaskę?- zapytał z uśmiechem na twarzy podsuwając mi pod nos talerz z smażoną kiełbachą.
H: Nie.- odparłem i usiadłem przy stoliku.
N: Co sie dzieje? Gdzie (T.I)?
H: Dowiedział się o promocji płyty, a teraz płacze i nie chce ze mna rozmawiać..- westchnąłem bezsilnie, a Niall zaczął jeść swoja kolację.
N: Uu.. To nie dobrze.
H: Jakbym nie widział!- warknąłem.
N: Stary jestem po twojej stronie.- powiedział w geście kapitulacji podnosząc ręce.
H: Co ja mam zrobić, żeby ona przestała płakać. Ona jest w ciąży, a teraz wszystko zwala sie jej na głowę. To źle dla mniej i dla dziecka.
N: To nie jedź.- zaśmiał sie Niall opychając przy tym kiełbasą.
H: Może i tak zrobię.
N: Dobry żart.
H: Ale ja mówię poważnie. Powinienem zostać z (T.I) w domu. W końcu za parę miesięcy urodzić dziecko. Odwołajmy trasę.- powiedział z nadzieją w głosie.
N: Jaja sobie robisz? Wszystkie bilety sprzedane, terminy ustalona. Nie ma takiej opcji. Po za tym Simon urwałby ci łeb za taki numer.
H: Dzieki. Jesteś bardzo pomocny.
N: Harry taka jest prawda. Nie możesz zrezygnować z trasy.
H: Właśnie! Nie mogę zrezygnować z trasy, ale może uda mi się wyplątać z promocji płyty.
N: Ciekawe jak..?
H: Oj nie martw sie Blondi. Już ja cos wymyślę. Dzieki za fajny pomysł.
N: Spoko, ale nie wspominaj przy Simonie, ze to ja ci go podsunąłem.- powiedział, a ja chwile później byłem przy ciemni.
H: (T.I) proszę cie otwórz.- mówiłem, ale to nic nie dało.
H: (T.I) nie pojadę w trasę, jeśli tylko powiesz, że tego chcesz.- usłyszałem przekręcanie klucza, a sekundę później zobaczyłem przed sobą brunetkę. Miał podpuchnięte, zaczerwienione oczy. Ręce jej drżały, a głos sie łamał, ale w końcu powiedziała.
(T.I): Naprawdę to zrobisz?
H: Jeśli tego chcesz?- nie odpowiedziała tylko przytuliła sie do mnie.
H: Kochanie jak sie czujesz?
(T.I): Jestem zmęczona, ale szczęśliwa. Nie wiem co bym zrobiła gdybyś wyjechał. Ja teraz nie chcę zostać sama. Proszę nie wyjeżdżaj.- powiedziała z nadzieja w głosie.
H: Nie wyjadę. Obiecuję.- odparłem i zacieśniłem uścisk wokół brązowooką.

Nowy rozdział i jak dla mnie jest w porządku ;)
Bohaterowie pożegnali dziś Kyla, a (T.I) rozmyślała na czym stoi..
A teraz pytanko do was : Jak myślicie, Hazz wyjedzie? ;p
Dziękuję za bardzo pozytywne komentarze pod poprzednim rozdziałem ;*
Bardzo cieszy mnie, że doceniłyście moja pracę ;D
Zachęcam do wyrażenia opinii o powyższym poście ;3
Pozdrawiam i do nexta Mellanie xdd

piątek, 31 stycznia 2014

48. Life is beautiful but it is also fragile

Rozdział jest dla Elizabeth x. <333
Za to, że jesteś ze mną zawsze, nawet mimo tego co Ci zrobiłam
;*


*Kyle. 26 listopada. Popołudnie.*
Dosłownie 10 minut temu wrócłem z Liverpool' u. Najpierw przyjechałem do akademika, ale teraz muszę lecieć na wykłady. Wybiegłem na zwenątrz i skierowałem sie w stronę uczelni. Mimo, że do uniwersytetu miałem parę metrów zdążyłem zmoknąć. W ostatniej chwili dobiegłem do sali, a zaraz za mną wszedł nauczyciel. Szybko odszukałem (T.I) wzrokiem i zająłem miejsce obok niej.
K: Niespodzianka!- krzyknąłem i comknąłem dziewczynę w policzek.
(T.I)l: Kyle? Co ty tu robisz?- zapytała zdziwiona.
K: Też miło cie widzieć (T.I).- odparłem, a dziewczyna speszyła sie w charakterystyczny sposób.
(T.I): Chodziło mi o to, że myślałam, że do końca semestru będziesz miał zwolnienie.
K: Nie. To było tylko na miesiąc. Z resztą dostanie mi sie za to, ale trudno.- spojrzałem na nią była poddenerwowana.
K: Wszysko w porządku (T.I)?
(T.I): Ta.. Tak.- odparła i uśmiechnęła się sztucznie. Potem zapanowała cisza i wykład sie zaczął. Całą prelekcję brunetka nerwowo zagryzała dolną wargę, a gdy nic nie pisała bawiła sie materiałem swojego luźnego swetra. Po wykładzie dziewczyna wyszła szybko, a ja nie zdążyłem zapytać o co chodzi. Goniłem ją, prosiłem, żeby sie zatrzymała, ona jednak nie reagowała. Znalazłszy sie na dworze miałem nadzieję, że ją zobaczę i zobaczyłem. Jednka widok ten rozdzarł moje serce na strząpy. Zobaczyłem (T.I) wsiadającą do samochodu Harrego. Następnie chłopak pocałował ją w usta i sekundę później odjechali. Co to kurwa ma być?! Czy ona robi sobie jaja?! Ja muszę sie dowiedzieć co jest grane. Nie zwlekając dłużej pobiegłem do mojego motoru i odpaliłem silnik. Jeśli (T.I) wróciiła do Harrego zapewne mieszka teraz u niego, stwierdziłem i skierowałem sie do domu tego palanata. Nie całe 15 minut później byłem na miejscu, chciałem wejść, ale furtka była zamknięta. Kilkakrotnie dzwoniełem dzwonkiem, jednak nitk nie odpowiedział. 15 minut później zobaczyłem Harrego, który podszedł do furtki.
K: Wpóść mnie.- warknąłem.
H: Niby czemu mam to zrobić?
K: Bo musze porozmawiać z (T.I). Tego nie możesz mi zabronić.
H: Może ona nie chce z tobą gadać?
K: Harry nie pierdol.. Po prostu ją zawołaj, albo sam tam wejdę.
(T.I): Harry!- usłyszeliśmy krzyk i obaj instynktownie spojrzeliśmy w stronę drzwi.
(T.I): Przestańcie sie kłócić i wejdźcie do domu. Proszę...- odparła, a Harry kiwnał tylko głową i wrócił do domu. Sekundę później również ja sie tam znalazłem. Wszedłem do salonu. (T.I) stała na środku pokoju, a reszta zespołu siedziała na kanapach.
K: Jesteś z nim?- powiedziałem bez ogródek wskazując na chłopaka siedzącego na fotelu. Harry był wyraźnie nie zadowolony moją obecnością. Z resztą pozostali też nie cieszyli sie na mój widok.
(T.I): Jestem.- odparła nie patrząc mi w oczy, a ja czułem sie jak ostatni frajer.
K: Ale jak?! Od kiedy?!- dziewczyna milczała. Stała ze spuszczoną głową.- Odpowiedz do cholery!- wzdrygnęła sie. Chyba zaczynała sie domyślać, że już prawie nad sobą nie panuję. Rzecz jasna wiedziała czym to sie kończy.
N: Spokojniej.- powiedział blondyn, gdy zacisnąłem pięści ze złości.
K: Przecież mówiłaś, że już nigdy nie będziesz z żadnym z nas! Mówiłaś, że nie chcesz ranić nas obu, że nie zasługujesz na nas! Jednka nim wyjechałem zachowywałaś się jakbyś coś do mnie czuła. Co z tym wszystkim?!- nadal zero reakcji, za to mnie ogarnęła kolejna potężna fala gniewu. Byłem potwornie zły na (T.I). Jakby naprawdę zrobiła coś złego, ale przecież nie zrobniła. Duża część mnie kochała ją i była gotowa zrobić dla niej wszystko, ale teraz zawładnęła mną ta druga strona. Głęboko skrywana, znacznie mroczniejsza i uśpiona przez lata. Oddychałem ciężko. Czułem jak moje mięśnie napinają sie. Jak moje serce zaczna tłoczyć krew znacznie szybciej niż normalenie. Każdy zmysł mojego ciał był wostrzony, każdy impuls docierał do mnie ze zdwojoną siłą. Byłem gotowy do ataku. Do zadawania bólu. Wiedziałem, że nie zdołam długo nad sobą panować. Bałem sie, że wróci ten stan, w którym absolutnie nikt i nic sie dla mnie mnie liczy. Jedyne co mną wtedy kieruje to chęć zadania cierpienia fizycznego i psychicznego za wszelka cenę. Wtedy patrzenie na poddająco sie "ofiarę" sprawia mi przyjemność, bo wiem, że wygrałem. Wszystkie oczy w pokoju skierowane były na mnie. Wszyscy zastanawiali się co zamierzam zrobić. Atmosfera była bardzo napieta. Każdy z 1D był gotowy bronić (T.I) przede mną. Byli bardzo wyczuleni. W końcu odezwałem sie.
K: Wiesz co (T.I)?! Po prostu kłamałaś! Byłem ci potrzebny, gdy nikogo nie miałaś! Zawsze tak robiłaś! Zawsze byłem, gdy zabrakło innych, a co dostałem w zamian?! Kopa w dupę! Po co mnie zwodziłaś? Po co mówiłaś, że zawsze będziesz mnie kochać?! Po co dawałaś tą pierdoloną nadzieje na zwiazek z tobą?!
(T.I): Ty nic nie rozumiesz! Nigdy nie chciałam cię zranić, choć to zrobiłam i przepraszam za to! Nie traktowałam cie jak pocieszyciela, ale jak przyjaciela. Tobie ufam, bo cię kocham, ale nia każ mi wybierać, bo wybiorę Harrego. Ty jesteś moją pierwszą miłością, ale Harry tą na całe życie. Przepraszam cię za wszystko.- odparła i spojrzała na mnie z poczuciem winy.


Nagle spostrzegłem, że po jej policzku spływa łza. Naprawdę było jej przykro. Żałował tego swoich czynów. Zagłebiwszy się w jej brązowe tęczówki znalazłem ukojenie. Cała złość zniknęła, była tylko ona. (T.I). Dziewczyna niepewnie podesza do mnie i objęła mnie delikatnie zachwując dystans. Mimo tego, że dosłownie chwilę temu byłem na nią wściekły teraz chciałam trzymać ją blisko przy sobie. Nie potrafiłem jej odtrącić, zbytnio ją kochałem, by zdobyć sie na taką obojętność. Z drugiej strony, może nie chciałem zadawać jej bólu, jaki ona sprawiała mi. Nagle usłyszłem westchnienie uciekajace z jej ust. Było ono przepełnione smutkiem i poczuciem winy. Sekundę później przycisnąłem ją mocniej do siebie i poczułem coś dziwnego. Odsunąłem sie od dziewczyny i spojrzałem na jej brzuch. W głębi ducha modliłem sie, żebym sie mylił, żeby moje domysły okazały sie głupią pomyłką. Przyłożyłem materiał jej swtera do ciała i w tej samej chwili zarysował sie jej nieco zaokrąglony brzuszek. Odruchowo odsunąłem sie od niej i zacząłem cofać sie do wyjścia. To co do mnie docierało kompletnie zwaliło mnie z nóg. Cały mój świat legnął w gruzach. Byłem rozbity
(T.I): Kyle.. To nie tak jak myślisz.. Ja ci to wyjaśnie..- powiedziała, a po jej policzku popłynęła kolejna łza. Jej twarz przybrała zakłopotany przepraszający i jakby zawstydzony wyraz jednocześnie. Ja jednak tym razem nie czułem bólu, a wszechogarniajacy mnie chaos. Oszołomiony odezwałem sie w końcu.
K: Tu nie ma co wyjaśniać! Jesteś w ciąży! Z nim! Jak mogłaś mi nie powiedzieć przez tak długi czas?! Dlaczego mnie zwodziłaś?! Przecież..- nie skończyłe zdania. Byłem bezsilny. Poddałem sie. Nie mogłem dłużej na nią patrzeć. Kochałem ją, ale to było zbyt wiele. Zbyt wiele już wycierpiałem. Musiałem odejść. Pogodzić sie z tym, że straciłem ją na zawsze.- Wiesz co mam dość.. Mam dość..- odparłem i wybiegłem z tego przeklętego domu. Nim sie spostrzegłem z moich oczu popłynęły łzy, które od razu otarłem. Szybko wsiadłem na motor i odjechałem. W mgnienu oka rozpędziłem sie do 100 km/h, choć wiedziałem, że warunki na drodze nie są najlepsze. Jednak w tej chwili całym mną zawładneło rozgoryczenie. Czułem sie strasznie. Oszukany, zdradzony, porzucony. Teraz zrozumiałem, że już nigdy nie będę miał szansy być z (T.I). Ona już nigdy nie będzie należeć do mnie. Już nigdy, nawet gdybym bardzo chciał, nie będzie tak samo. Czułem sie jakby wszystko na czym mi zależało przestało istnieć. Jakby moja egzystencja nie miała sensu. Jakby wszystko do czego dążyłem przez te lata, za czym tęskniłem i co kochałem przepadło bezpowrotnie.


*(T.I). Godzinę później. Willa 1D*
Nie mogłaś znaleźć sobie miejsca. Od wyjścia Kyla niespokojnie krążyłaś po salonie. Po twoich policzkach bezustannie płynęły łzy. Nerwowo bawiłaś sie chusteczką, którą co jakiś czas ocierałaś nos. Żołądek zacisnął ci sie w węzeł, co przyprawiało cię o wymioty. Ręce drżały, a całą ciebie ogarniał dziwny niepokój. Zastanawiłaś sie gdzie jest Kyle, czy jest bezpieczny? To wszystko miało wyglądać inaczej. Przecież chciałaś, żeby Kyle sie dowiedział o ciąży, o związku z Harrym, ale nie w taki sposób. A czemu nie powiedziałaś mu wcześniej? Bo sie bałaś. Zwykły ludzki strach nie pozwolił ci go poinformować, czy choćby jakoś przygotować na tego typu wiadomości. Czułaś sie podle. Zawiodłaś jedną z najważniejszych osób w twoim życiu i nie wiedziałaś jak to naprawić. Nie wiedziałaś, czy w ogóle da sie to naprawic? Czy Kyle zrozumie? Nagle z zamyślenia wyrwał cie pogodny głos Nialla.
N: Przestań sie zadręczać.- uśmiechnął sie i podał ci kubek gorącej czekolady.
(T.I): On mi nie wybaczy.- odparłaś po raz kolejny ocierając rękawem swetra łzy. Następnie odstawiłaś kubek z napojem na stolik i usiadłaś na fotelu wpatrując sie w okno.
H: Przesadzasz. Przecież nie zrobiłaś nic złego. Chyba, że żałujesz, że jesteś ze mną i nosisz moje dziecko..
(T.I): Poważnie Harry..?- odparłaś bezsilnie. Jeszcze tylko kłótni z Harrym ci brakowało.
H: Co?
Li: Może dasz spokój, bo nie o to tu chodzi? Nie dokładaj jej zmartwień i tak sie denerwuje z powodu Kyla.- skarcił go Liam.
Ls: Zachowujesz sie jak egoizstyczny dupek.- dorzucił Lou, a Harry posłał mu mordercze spojrzenie. Następnie usiadł obok ciebie i objął cię w pasie.
H: Przepraszam Skarbie.- odrzekł i pocałował cię policzek.
(T.I): Dlaczego on nie odbiera..?- odparłaś po chwili, po raz kolejny usiłując sie z nim skontaktować.
Z: Wiesz gdyby był na jego miejscu też nie chciał bym z tobą gadać..- czy oni wszycy sie na ciebie uwzięli?!
Li&N&H&Ls: Zayn!
Z: Mówię prawdę. On musi to przemyśleć. Dajcie mu czas.- odparł w swojej obronie i uśmiechnął sie słodko.
(T.I): Może macie rację? Może niepotrzebnie sie katuję?
Li: Takie myślenie mi sie podoba. Kyle wszystko przemyśli, jutro pewnie sie spotkacie i wszystko wróci do normy.- odparł posyłając ci promienny uśmiech.

Właśnie byłaś w łazience, gdy usłyszałaś telefon, który został w salonie.


(T.I): Harry odbierz!- krzyknęłaś i kilka sekund później znalazłaś sie w salonie. Harry stał na środku pokoju z telefone w ręku. Właśnie skończył z kimś rozmawiać.
(T.I): Kto to był? Kyle?- zapytałaś z nadzieją w głosie. Chłopak milczał, a ty zaczęłaś sie denerwować.
(T.I): Hazz czemu nic nie mówisz? Kto dzwonił?- zielonooki przełkną ślinę i powiedział.
H: Dzwonił ktoś z policji. Kyle miał wypadek dwie przecznice stąd, na Goodge Str...- zaczął wyjaśniać, ale ty rzuciałaś sie do wyjścia nie czekając, aż Hazz dokończ zdanie. Biegłaś przed siebie. Nie zważałaś na ludzi, których po drodze potrąciłaś. Po kilku minutach twoim oczom ukazała sie karetka, rozbity samochód, całkowicie zniszczony motor Kyla i tłum gapowiczów. Przeciskałaś sie przez ludzi, aż dotarłaś do policyjnej taśmy. Zobaczyłaś Kyla, którego ranimowali sanitariusze. Nie myślac przeszłaś za taśmę i rzuciałaś sie w stronę chłopaka. Następnie policjanci chcieli cię odciagnąć, a ty zaczęłaś krzyczeć.
(T.I): Zostacie mnie! To mój przyjaciel! Zostwcie mnie! Błagam!- zanosiłaś sie płaczem, a mundurowi zostawili cie w spokoju. Dobiegając do miejsca, w którym leżał czarnowłosy zauważłyłaś porozrzucane róże.
S: Kim pani jest?!
(T.I): Jestem jego przyjaciółką. On ma tylko mnie.- powiedziałaś, ze łzami w oczach patrząc na przyjaciela. Chłopak był cały zakrwawiony, przykryty folią życia.
S: Może pani chwilę z nim porozmawiać. Jest słaby, ale dość stabilny. Ma pani minutę.- jedna ręką położyłaś na dłoni Kyla, drugą zaś odgaręłaś opadające mu na oczy włosy.
K: Nie dowiozłem ci kwiatów.. Przepraszam.- powiedział ze zbolałą miną.
(T.I): Oj cicho siedź. To ja cie powinnam przeprosić. To moja wina. Nie powinnam była pozwolić ci wyjść z domu. Przepraszam, że nic nie mówiłam, ale bałam sie, że bedziesz sie gniewał. Kyle przpraszam.- mówiłaś płacząc, a kropelik spadały na nszyję Kyla.
K: Cii.. Uspokój sie. Ja sie nie gniewam. Kocham cie i chcę żebyś była szczęśliwa... Nawet jeśli w twojej wizji szcześcia nie będzie mnie.- wydusił z trudem. Patrzyłaś na niego pełna żalu do samej siebie.
(T.I): Nigdy nie będę w pełni szczęśliwa jeśli ciebie nie będzie.-Uśmiechnęłaś sie do niego pokrzepiająco, a sekundę później usłyszałaś.
K: Kocham twój uśmiech. I to maleństwo też.- spojrzał na twój brzuch. Nie powiedziałaś nic tylko pocałowałaś go w czoło.
(T.I): Bądź silny. Wyjdziesz z tego.- powiedziałaś wpatrując sie w jego podpuchniete, aczkolwiek nadal piękne błękitne oczy. Nagle jego oczy zastygły w bezruchu, a ty spanikowałaś.
(T.I): Kyle!- szrpnęłaś go, ale on nie zareagował. Sekundę później zlaleźli sie obok ciebie sanitariusze i chcieli go reanimować. Ciebie natomiast, ktoś odciagną. Odwróciwszy się zobaczyłaś Harrego. Chłopak patrzył na ciebie ze współczuciem lecz ty chwile później przyglądałaś sie walce o życie Kyla. Twoje ciało rozdzielał ból. Nigdy w życiu nie bałaś sie tak bardzo jak w tym momencie. Wtem krzyknęłas pełna żalu, gdy jeden z lekarzy powiedział "Czas zgonu 21.34". To co zobaczyłaś zmroziło ci krew w żyłach i rozlało nieprzemierzoną rozpacz w twoim sercu.
(T.I): Puść mnie, ale już!- krzyczałaś, chciałaś wrócić do Kyle, ale Harry mocniej przycisnął cie do siebie.
(T.I): Puść mnie! Puść mnie..- krzyczałaś, płakłaś i biłaś go po klatce piersiowej, a on stał, jakby nic nie czuł. Jego uścisk wokół ciebie zacisną sie jeszcze mocniej, a ty stałaś i patrzyłaś jak sanitariusze wkładaja ciało Kyla do czarnego plastikowego worka. W końcu przestałaś walczyć z Harrym, a z czasm on rozluźnił uścisk. Wykorzystując okazję, sprawnie wyślizgnęłaś sie z objęć zielonookiego i pobiegłas do Kyla. Tam policjanici ponownie chcieli sie wyprowadzić, ale ty błagałaś żałosnie.
(T.I): Pozwólcie mi sie z nim pożegnać. Tylko tyle..- mundurowi byli nieugięci, ale ty wyszrpałaś sie. I usiadłaś na ziemi, obok Kyla. Położyłaś sobie jego głowę na kolanch i gładziłaś ją, mówiąc , że wszystko będzie dobrze, że czarnowłosy wyzdrowiejej. Nie dopuszczałaś do siebie myśli, że Kyle nie żyje. Brakowało ci tchu. Nie mogłaś nabrać odpowiedniej ilości powietrza, przez ciągły histeryczny płacz. Nagle poczułaś czujść dotyk na ramieniu. Później usłyszałaś spokojny i opanowany głos.
H: (T.I) chodź ze mną.- wyciągnął ręke w twoją stronę.
(T.I): Nie! Mu..mu..muszę zostać z Ky..ky..kylem.- wydukałaś płacząc.
H: Policjanci muszę zabrać jego ciało.
(T.I): Nie! On jeszcze w..w..w..wstanie.
H: Nie dajesz mi wyboru.- powiedział i sekundę później zostałaś uniesiona. Na początku wierciłaś sie i krzyczałaś niemiłosiernie, ale Hazz zabrał głos.
H: Uspokój sie. Musimy wrócić do domu. Skarbie wiem, że go kochasz i nie chcesz go zostwić, ale jesteś w ciąży. Nie możesz tak marznąć. Jemu życia nie wrócisz, a musisz być silna dla naszego dziecka.- szeptał ci do ucha, a ty przestałaś walczyć. Następnie założył na ciebie swój płaszcz i zaczęliście odchodzić. Ty ostatni raz spojrzałaś w stronę Kyla. Widziałaś jak policjanci zasuwają czarny worek, wkładają Kyla na nosze i umieszczają w karetce.
P: Pani (T.N).- zatrzymał was jeden z funkcjonariuszy.
(T.I): Tak.- powiedziałaś drżącym głosem, a Harry przysunął cię bliżej siebie.
P: Kim była pani dla denata?
(T.I): Przyjaźniliśmy sie od wielu lat.- mężczyzna zanotował coś, a po chwili dodał.
P: Wkrótce będą mogli państwo pochować zmałego. W zasadzie jest z tym jeden problem. Pan Scott nie był ubezpieczony, więc wszelkie koszty pogrzebu będzie musiła ponieść pani.
H: To żaden problem. W sprawach pogrzebu proszę kontaktować sie ze mną. Tu ma pan numer.- Harry zapisał funkcjonariuszowi szereg cyfr i jeszcze o czymś rozmawiali, ale ty sie wyłączyłaś. W głowie miałaś mętlik. Dochodziły do ciebie ich głosy, ale nic z nich nie rozumiałaś. Byłaś zbyt zdezorientowana, by wiedzieć gdzie prowadzi cię brunet z burzą loków. Twoje ciało przechodziły dreszcze. Z oczu sączyły ci sie stróżki łez, tym razem jednak było to całkowicie uzasadnione. Mimo obecności Harrego nie czułaś sie bezpiecznie i komfortowo. Czułaś sie w inna śmierci Kyla, a uczucie to było tak przytłaczające, że gdyby nie silne ramiona Harrego podtrzymujące cię, z pewnością osunęłabyś sie na chodnik i nigdy nie wstała. Na ziemię przywołał cię głos Harego. Chłopak mówił do ciebie cicho i spokojnie, jakby w ten sposób starał sie uśmierzyć twój wewnętrzny ból i niepokój. Zielonooki powtarzał, że wszystko sie ułoży i nim sie spostrzegłaś byliście w domu. Przekroczywszy próg, Hazz zdjął z ciebie płaszcz. Ty ledwo stojąc, przeszłaś przez korytarz, napotykając pełne współczucia twarze chłopców. Każdy z nich posłał ci pocieszający uśmiech lecz czym był on w porównaniu z tak wielką tragedią?
Dotarłszy do sypiali, kładąc sie na łóżku, zwinęłaś się w kulkę. Chciałaś o wszystkim zapomnieć. Chciałaś wymazać z głowy obrazy, które szybko przetaczając sie przez twój mózg, doprowadzały cie na skraj wytrzymłaści psychicznej. Za każdym razem, gdy tylko przymknęłaś oczy widziałaś twarz Kyla, a dokładnie moment w którym jego serce stanęło. Jego oczy spoczywał na tobie. Były pełne miłości i przebaczenia, a jednak skrywały ból. Nim sie obejrzałaś, a twoje oczy znów zasnuła szara poświata łez. Następnie pierwsza łza wyznaczyła drogę kolejnym i kolejnym. Twoja klatka piersiowa unosiła sie w szybkim tępie. Oddechy, które czerpałaś były krótkie i przerywane ciągłymi szlochami, rozrywajacymi ciszę panującą w pokoju. Chciałaś odczuć stratę Kyla. Przecież on był takim dobrym człowiekiem, ktoś musiał go opłakać. Komuś musiało być przykro, że odszedł. Nagle poczułaś opiekuńczy uścisk Harrego na sobie. Chłopak delikatnie gładził cie po ręku, całując cię przy tym w ramię. Ty jednka byłaś zupełnie obojętna. W głowiem miałaś tylko to, że Kyle zginął przez ciebie...


Nowy rozdział i od razu mówię, że jest to jeden z tych, które naprawdę mi sie podobają ;D
Są nawet przemyślenie (T.I), choć nie jest ich dużo.
Uznałam jednak, że tyle wystarczy napisać, by pokazać jak czuje sie dziewczyna. ;)
Co do tego, że śmierc Kyla jest dla was zaskoczeniem nie mam wątpliwości ;p
Interesuje mnie za to co myślicie o rozdziale? Wprost nie moge doczekac sie waszych opini ;3
Dziekuje również za komentarze pod poprzednim postem ;*
Liczę, że nie zawiedziecie mnie również teraz <333

Pozdrawiam Mell xdd

poniedziałek, 27 stycznia 2014

47. Reconciliation

*Harry. Następny dzień*
Leżałem na łóżku z moją (T.I). Dziewczyna jeszcze spała wtulona we mnie, a ja obejmowałem ją w pasie.

Myślałem o tym jakim jestem szczęściarzem. Odzyskałem ukochaną, spodziewamy sie dziecka i nareszcie wszystko zaczyna się układać. Może wielu z was powie, że jestem naiwny, bo wybaczyłem jej po zdradzie. Ja jednak myślę, że prawdziwa miłość to nie związek idealny, bo taki nie istnieje. Jak dla mnie to związek pełen kłótni i godzenia sie, łez i uśmiechów. I mimo, że czasem jest mi ciężko i mam ochotę sie poddać, nie poddaję sie, bo wiem, że z (T.I) jestem szczęśliwszy niż z kimkolwiek innymi. Chcę zapewnić (T.I) wszystko czego pragnie. Postaram sie zaakceptować ją w pełni taką jaka jest. Nawet to co czuje do Kyle, bo to jej pierwsza miłość, a podobno pierwsze zakochanie jest najtrwalsze. Teraz wiem, że ona kocha mnie mimo wszystko i ja też chcę ją tak kochać, bo na to zasłużyła. Od dziś wszystko będzie łatwiejsze. Tak mi sie przynajmniej wydaje. Zamieszkamy razem i jeszcze bardziej do siebie zbliżymy. Nagle poczułem, że (T.I) rusza sie niespokojnie. Popatrzyłem na nią i powiedziałem.
H: Dzień dobry kochanie.
(T.I): Cześć.- wymamrotała zaspana i przetarła oczy dłonią. Chwilę później podniosła sie do pozycji siedzącej i zapytała.
(T.I): Która godzina?
H: 10.14.
(T.I): Cholera! Zaspałam do pracy.- odparła i zaskoczyła z łóżka.
H: Ile sie spóźniłaś?
(T.I): 3 godziny.
H: To może odpuść sobie i powiedz, że jesteś chora.
(T.I): W sumie masz rację.
H: To zrobimy tak. Ty do nich zadzwonisz, a ja zrobię ci śniadanie.
(T.I): Dobrze.- odrzekła i cmoknęła mnie w usta. Następnie poszedłem do kuchni i zająłem sie posiłkiem. Po 15 minutach jajecznica była gotowa i mniej więcej w tym samy czasie do pomieszczenia weszła brunetka. Usiadła na krześle, a ja podałem jej talerz z gorącym daniem. Podczas śniadania śmialiśmy sie i rozmawialiśmy. Nagle (T.I) zerwała sie z krzesła i pobiegła w głąb mieszkania. Czym prędzej poszedłem z nią i znalazłem ją w łazience. Brunetka siedziała przy sedesie i ocierała właśnie usta.
H: Źle sie czujesz? Może powinnaś iść do lekarza? Czekaj sekundę zaraz pojedziemy.
(T.I): Harry opanuj sie. Jestem w ciąży, do tego to trzeci miesiąc nudności są normalne.. Wyluzuj trochę.- odpowiedziała i zaczęła myć zęby.
H: Po prostu sie martwię o was obje.- powiedziałem opierając sie o futrynę drzwi.
(T.I): Obje? Skąd wiesz, że to dziewczynka?- powiedziała zdziwiona.
H: Zawsze chciałem mieć córkę to może dlatego.- wzruszyłem ramionami, a dziewczyna skończyła myć zęby.
(T.I): Jak chciałbyś ją nazwać?
H: Proste, że Dracy.- odpowiedziałem bez wahania.
(T.I): Dracy Styles. Ładnie.- podsumowała i uśmiechnęła w sposób właściwy jedynie dla niej. Po chwili dodała.- A co jeśli to będzie chłopiec? Jak go nazwiemy?
H: Skoro ja wybrałem imię dla dziewczynki ty wybierz dla chłopca.
(T.I): Niech pomyślę.. Może Chris?
H: Christopher Styles. Całkiem nieźle.- uśmiechnąłem sie, a następnie wyszliśmy z łazienki.
H: Państwo Harry i (T.I) Styles wraz z córeczką Dracy. Pięknie brzmi.
(T.I): Nie zapominaj, że to może być chłopiec.- odwróciła sie upominając mnie.
H: To może państwo Harry i (T.I) Styles wraz z dziećmi Dracy i Chris'em. Pasuje?
(T.I): Tak lepiej odparła.- śmiejąc sie. Następnie weszliśmy do sypialni i złożyłem swoje ubrania, a (T.I) szukała czegoś w pudłach. Po chwili wyjęła ubrania, a ja usłyszałem dzwonek do drzwi. Nie zwlekając otworzyłem. Jak sie spodziewałam zobaczyłam Nialla i Liama. Chłopcy weszli i przywitali się ze mną. Następnie poszliśmy do kuchni i zrobiłem im kawę. 10 minut później przyszła do nas (T.I). Pocałowała chłopców w policzek i zapytała.
(T.I): To co za miła wizyta?
Li: Hazz ściągnął nas, żebyśmy pomogli wam z przeprowadzką.
N: Dobrze, że już wracasz. Kurczak na ostro Liam jest paskudny.
Li: Mówiłeś, że jest pyszny!- powiedziała z wyrzutem
N: A co miałem powiedzieć, że smakuje jak wióry polane ostrym sosem..?
Li: Już więcej ci go nie zrobię.
N: (T.I) mi zrobi. Prawda?- spojrzał na brunetkę oczkami szczeniaczka.
(T.I): Przykro mi Niallerku, ale nie masz co liczyć na moje gotowanie. Jak tylko czuję zapach kurczaka mam ochotę zwymiotować.
Li: HA! Masz za swoje manipulancie!
N: To nie fair.
H: Dobra, dobra.. My tu gadud gadu, a czas leci. Chodźcie po te kartony.- powiedziałem i kilka minut później rzeczy (T.I) była zapakowane do trzech samochodów. Po około 20 minutach wszyscy byliśmy w naszej willi. Następnie wnieśliśmy pudła do domu i (T.I) zaczęła rozpakowywać je w naszej sypialni i ciemni. Około 16.00 dziewczyna uporała się ze wszystkim i przyszła do nas do salonu. Usiadła obok mnie i po prostu sie przytuliła, a ja objąłem ją delikatnie.
(T.I): Kiedy powiemy twoim rodzicom?
H: W sumie to nie myślałem o tym. Chwila powiedziałaś rodzicom?
(T.I): Tak. Przecież masz mamę i tatę. W czym problem?
H: Po prostu dawno nie widziałem ojca i ogólnie nawet się nie znacie.
(T.I): To sie poznamy. Po za tym on ma prawo widzieć, że zostanie dziadkiem. Wolisz, żeby przeczytał o tym w gazecie?
Ls: Apropo gazet. Powiedzieliście już o tym wytwórni?
H: Nie. Dlaczego mnie o to wszystko pytacie? Co ja jestem wróżka?
(T.I): Czyli twoim zdaniem to ja mam im wszystkim o tym powiedzieć?
H: To ty jesteś w ciąży, więc teoretycznie to twój problem.- odparłem ostrożnie.
(T.I): Mój problem?! I świetnie, bo przecież zaszłam w ciążę robiąc sobie palcówkę! Jesteś totalnym dupkiem Styles!- powiedziała i ruszyła do wyjścia, ale w ostatniej chwili zatrzymałem ją.
H: (T.I) to nie tak. Daj sobie wytłumaczyć.
(T.I): Nie ma co tłumaczyć! Powiedziałeś co myślisz!- odpadał i pobiegła na górę, a ja za nią. Dziewczyna zamknęła się w sypialni, a ja usiłowałem sie tam dostać. Prosiłem, błagałem, żeby mi otworzyła, a ona nic. Czy ja zawsze muszę wszystko spieprzyć?! Usiadłem pod drzwiami. Słyszałem jedynie jej płacz i nic nie mogłem na to poradzić. Najgorsze było to, że płakała przeze mnie. Znowu. Nagle zobaczyłem Louisa.
H: Wielkie dzięki Louis! Musiałeś zaczynać o wytwórni?!
Ls: Teraz to moja wina?
H: To ty zacząłeś ten temat.
Ls: Ale to ty powiedziałeś (T.I), że ciąża to jej problem.
H: Przecież wiesz, że ja tak nie myślę. To przez to, że ta wytwórnia i oberwie mi sie po dupie.
Ls: Stary, wybacz, ale tym razem jestem po stronie (T.I). Ona ma racje. W końcu ty jesteś ojcem dziecka. Musisz być odpowiedzialny.
H: Lou, to mnie przerasta. Jeszcze miesiąc temu byłem ja sam, a teraz muszę zając sie (T.I) i dzieckiem. Ja boję się, że nie dam rady, choć niczego tak nie pragnę jak (T.I) i dziecka. Z drugiej strony nie chcę zawiść (T.I) po raz kolejny. Chcę, żeby czuła sie kochana i bezpieczna, ale sam boję się jak cholera.
Ls: To powiedz to jej. Wiem, że niedawno sie zeszliście, ale musicie rozmawiać. Tylko tak dojdziecie do porozumienia.
(T.I): Wow. Mówisz jak psycholog.- powiedziała brunetka wychodząc z pokoju.
Ls: Staram sie.- odparł obdarzając nas szerokim uśmiechem.
H: On ma racje. Musimy pogadać.- dziewczyna kiwnęła głową i weszła z powrotem do sypialni.
H: Przepraszam, za to co powiedziałem. Nie powinienem był.- rzekłem i usiadłem obok (T.I).
(T.I): Słyszałam co mówiłeś Louisowi. Naprawdę sie, aż tak boisz?
H: Boję sie jedynie, że cię zawiodę.
(T.I): To przestań się bać i zachowuj sie normalnie. Harry kocham cie, ale nie wiem co ty czujesz do mnie. Niby jest dobrze, ale trzymasz mnie na dystans.
H: To wszystko nie jest takie proste. Ja po prostu nie mogę przestać myśleć o tym, że byłaś z nim, że dotykał cie i całował. Nie potrafię o tym zapomnieć. Wybacz, ale potrzebuję czasu.
(T.I): Powiedz mi szczerze. Kochasz mnie czy robisz to wszystko ze względu na dziecko? Jeśli nic do mnie nie czujesz to pozwolę ci odejść tylko powiedz.- rzekła ze łzami w oczach, a w ja poczułem niewyobrażalny ból.
H: Jesteś dla mnie wszystkim i nic nigdy tego nie zmieni. Nie umiałbym cie zostawić.- powiedziałem bez wątpliwości i przytuliłem (T.I).
H: Kocham cie.- wyszeptałem

(T.I): Ja ciebie też Harry.
H: Skarbie jeszcze w tym tygodniu spotkam sie z Paulem, a potem z innymi z wytwórni i wszystko im powiem. Proszę nie martw sie i sie nie denerwuj już.
(T.I): A co z twoimi rodzicami?
H: Z nimi też sie spotkamy.
(T.I): Zaprośmy ich w niedzielę na obiad i wtedy im powiemy?
H: Dobrze Skarbie.- odparłem, a (T.I) musnęła lekko moje usta. Ja nie zwlekając przyciągnąłem ją do siebie i pogłębiłem pocałunek, co ona ochoczo odwzajemniła.


*Ty. 24 listopada. Poranek*
Właśnie wkładałaś ciasto do piekarnika, gdy w kuchni pojawił sie Harry. Chłopak przytulił sie do ciebie od tyłu kładąc głowę na twoim ramieniu.
H: Dawno wstałaś?
(T.I): Jakieś 4 godziny temu.- powiedziałaś i cmoknęłaś go w policzek.
H: Przecież dopiero 10.00.- odparł nalewając sobie kawę.
(T.I): Chcę dobrze przyjąć twoich rodziców. Właśnie. Idź ogarnąć salon, bo Niall i Liam wczoraj tam nabałaganili.
H: Daj mi odpocząć chociaż w niedzielę..
(T.I): Chcesz, żeby twoi rodzice myśleli, że nie umiem porządnie ogarnąć tego domu.- mówiłaś zmywając naczynia.
H: Mieszka tu pięciu facetów zrozumieją, że bałaganimy.
(T.I): Właśnie Hazz. Mieszka tu pięciu DOROSŁYCH facetów, a nie banda dzieci.
Ls: Nasz rozwój zatrzymał sie na etapie podstawówki.- powiedział zaspany wchodząc do kuchni.
(T.I): Jesteście niemożliwi. Przecież nie mogę robić wszystkiego sama.- odwróciłaś sie i załamałaś ręce.
H: Już się nie denerwuj posprzątam.
(T.I): Świetnie.
Ls: Hazz robi sie z ciebie pantoflarz.
H: I kto to mówi..? Sam robisz wszystko co karze ci El, a ja po prostu chcę wyręczyć moją dziewczynę, która jest w ciąży.
Ls: Głupie tłumaczenie.
H: Dobra, dobra fagasie zobaczymy jak ty będziesz skakał przy El jak on będzie w ciąży.
(T.I): Ciekawiej będzie przed samym ślubem, gdy El będzie chodziła strasznie zdenerwowana. No wiecie wszystkie przygotowanie i w ogóle.


Ls: Zdziwię was. Ja i El gramy zespołowo.- odparł mniej pewny siebie
H: Pożyjemy zobaczymy.- powiedział chłopak śmiejąc sie i opuszczając kuchnię. Następnie ty zabrałaś sie za robienie obiadu. Około 11.00 wszystko było gotowe, a ty postanowiłaś sie wykapać. Szybko wskoczyłaś pod prysznic. Następnie ułożyłaś włosy, umalowałaś sie i weszłaś do sypialni po ubrania. Założyłaś spódnicę, gdy do pokoju wszedł Harry. Odwróciłaś sie do niego i uśmiechnęłaś. Właśnie zakładałaś sweter, wtem Hazz znalazł sie obok ciebie i ponownie podwinął twoją bluzkę do połowy brzucha.
H: Skąd te siniaki?
(T.I): Hazz daj spokój to nic takiego.
H: Nic takiego? Jaja sobie robisz? Przecież są na brzuchu, a jak coś sie stało dziecku?!- krzyknął.
(T.I): Przesadzasz. To naprawdę nic takiego. Po prostu niosłam karton z frytkami i to dlatego.- powiedziałaś zbliżając sie do niego.
H: Powinnaś rzucić tę robotę!
(T.I): Nie.
H: (T.I) jesteś w ciąży. Nie możesz sie przemęczać.
(T.I): Wielkie mi przemęczenia pomachać kilka razy miotłą.- zaśmiałaś się.
H: Masz sie zwolnić!
(T.I): Bo co?
H: Bo ja tak postanowiłem!
(T.I): Postanowiłeś? Od kiedy to masz prawdo decydować za mnie?
H: Od kiedy nosisz moje dziecko. Nie pozwolę, żeby tobie, albo jemu coś sie stało, przez twoją głupotę.- powiedział już znacznie bardziej opanowany.
H: Ty i to dziecko jesteście dla mnie najważniejsi i chcę dla was jak najlepiej. Proszę cie zwolnij sie z pracy.
(T.I): Wiem, że chcesz, żeby było jak najlepiej, ale nie możesz zamknąć mnie w szklanej klatce. To, że zrobiłam sobie siniak nic nie znaczy. Ciąża to nie choroba. Po za tym praca nie jest męcząca, a dodatkowe pieniądze sie przydadzą.
H: No tak. Przecież za moje pieniądze nie da sie przeżyć..
(T.I): Nie o to chodzi i dobrze o tym wiesz. Zawsze chciałam być niezależna i dopóki praca nie sprawia mi kłopotu będę ja wykonywać czy ci sie to podoba czy nie.
H: Rzuć tą pracę.- nagle usłyszeliśmy pukanie do drzwi.
(T.I): Proszę!
N: Hazz twój tata już jest.- powiedział i zniknął za drzwiami.
(T.I): Dokończymy to później, dobrze?- zapytałaś uśmiechając sie promiennie i wyciągając dłoń do chłopaka. On złapał cie za rękę i zeszliście na dół. Zobaczyłaś wysokiego mężczyznę o oczach identycznych jak Harry. Podsumowując on i twój chłopak byli bardzo podobni.
H: Cześć tato.- odparł chłodno. O co chodzi? Czemu Hazz sie tak zachowuje? Pomyślałaś.
D: Witaj Harry.- powiedział i chciał go objąć, ale Hazz wycofał sie i powiedział.
H: To jest (T.I) moja dziewczyna.
(T.I): Miło mi pana poznać. (T.I).- powiedziałaś i uścisnęłaś dłoń mężczyzny.
D: Wzajemnie. Des. Dziękuję za zaproszenie (T.I). To miłe z twojej strony.
(T.I): Dziękuję. Harry idź z swoim tatą do salonu, a ja zobaczę jak tam obiad.
H: (T.I)..
(T.I): Harry.- szepnęłaś i weszłaś do kuchni. Sprawdzałaś czy mięso jest już dobre. Po oględzinach stwierdziłaś, że jeszcze kilka minut w piekarniku i będzie idealne. Wtem słyszałaś dzwonek do drzwi. Wybiegłaś z kuchni poszłaś otworzyć. Zobaczyłaś w progu panią Styles i Gemmę.
(T.I): Dzień dobry pani Anne. Cześć Gemma.
G: Cześć- powiedział i przytuliła cie.
A: Dzień dobry.- powiedziała i weszła do środka. Przytuliła cię, ale było to znaczenie mniej entuzjastyczne niż ostatnio.
(T.I): Zapraszam do salonu, a ja zaraz przyniosę obiad.- powiedziałaś i wróciłaś do kuchni, a chwilę później słyszałaś jak witają sie one ze wszystkimi. Potem weszłaś do jadalni z talerzem pełnym jedzenia. Postawiłaś go na stole, a w mgnieniu oka wszyscy znaleźli sie jadalni. Hazz usiadł obok ciebie, naprzeciwko was Gemma, pan Styles po jednej stronie stołu zaś pani Styles po drugiej. Nałożyłaś wszystkim i zaczęliście jeść.
D: (T.I) te polędwiczki w sosie miodowo-musztardowym są pyszne. Ta słodycz.
(T.I): Dziękuję.
A: Ciekawe.. A mi zawsze mówiłeś, że wolisz, gdy jest więcej musztardy.
D: Gusta sie zmieniają.
A: Twoje?! Pfff.. Śmiem wątpić.- odparła z przekąsem, a ty przyglądałaś sie niecodziennej sytuacji. Zauważyłaś też, że Harry spiął sie.
D: Zapomniałem, że ty zawsze wszystko wiesz lepiej.
A: A właściwe co tu robisz? Przez 10 lat nie interesowałeś sie Harrym i Gemmą..
D: To ty utrudniałaś nam kontakt!- wymiana zdań między nimi zaostrzyła sie, a Hazz niespodziewanie krzyknął.
H: (T.I) jest w ciąży!- wszystkie oczy skierowały sie na was, a właściwe na ciebie. Czułaś sie dziwnie. Każdy z nich był zaszokowany.
G: Wiedziałam! Czułam, że masz brzuszek jak cię przytuliłam!- powiedziała wstając z krzesła. Następnie podeszła do was i dodała.
G: Gratuluję braciszku! Jestem z ciebie dumna! Będę ciocią! Oby tylko to dziecko było tak mądre jak (T.I), bo jeśli wda sie w ciebie Harry to ma przejabane.
H: Jak zawsze urocza.- powiedział, a ona cmoknęła, go w policzek.
(T.I): A co państwo o tym myślą?- spojrzałaś niepewnie na Stylesów.
A: Emm.. To wspaniale. Tylko jak sobie poradzicie?
D: Przyznam nie spodziewałem sie tego, ale sie cieszę. Skoro jesteście szczęśliwi to i my jesteśmy. Prawda Anne?
A: Tak.- odparła brunetka posyłając ci promienny uśmiech, a tobie kamień spadł z serca. Następnie przyszedł czas na zbiorowe tulenie. Wróciwszy na swoje miejsca pani Styles zapytała.
A: Który miesiąc?
(T.I): Połowa trzeciego.
G: Macie USG?
(T.I): Tak. Hazz przyniesiesz?- chłopak przytaknął i chwilę później wszyscy zajęli sie oglądaniem zdjęć. Ty zebrawszy brudne naczynia, udałaś sie do kuchni i pokroiłaś sernik. Później ponownie dołączyłaś do gości. Postawiłaś ciasto na stole, następnie nałożyłaś każdemu. Gdy wszyscy skończyli jeść posprzątałaś i wróciłaś do nich. Atmosfer była przyjemna. Tak rodzinna. Wszyscy śmiali sie i rozmawiali, choć Hazz nadal trzymał na dystans swojego ojca.


*Harry*
G: (T.I) podobno robisz niezłe fotki. Pokażesz nam je?- zapytała moją dziewczynę.
(T.I): Jasne, ale nie są profesjonalne. Jest ich sporo i łatwiej będzie jak pójdziemy do ciemni.
A: Ciemnia? No proszę. Chyba jednak podchodzisz do tego poważnie?- zaśmiała się i wszystkie trzy ruszyły do piwnicy.
H: A ty nie idziesz z nimi?- zwróciłem sie do ojca.
D: Nie. To chyba dobry moment, żebyśmy pogadali jak ojciec z synem.
H: I co może chcesz mnie uczyć jakim ja mam być ojcem?- zaśmiałem sie. To co wyprawia mój "kochany" tatuś jest niedorzeczne.
D: Po co od razu sie unosisz? Chcę ci jedynie powiedzieć, że twoja (T.I) to skarb i nie wolno ci go zaniedbywać.
H: Wiesz szkoda, że nie byłeś taki mądry jakieś 10 lat temu, gdy chodziło o mamę. Po za tym jakoś nie wydaj mi sie, że ty możesz mnie czegokolwiek nauczyć.
D: Myślałem, że zrozumiałeś już dlaczego ja i twoja matka sie rozstaliśmy?
H: Oczywiście, że zrozumiałem. Już od dawna wiem, że wolałeś ruchać jakieś dziwki na boku zamiast być z mamą i zająć sie mną i Gemmą.
D: Harry nie bądź bezczelny. Nie zapominaj, że jestem twoim ojcem.
H: Świetny mi ojciec! Człowieku ja cie prawie nie znam!
D: Przesadzasz! Przecież kiedyś przyjeżdżaliście do mnie na weekendy i było świetnie.
H: Miałem wtedy 11 lat! Gdzie byłeś przez pozostałe 8? Gdzie byłeś gdy cie potrzebowaliśmy? Gdy mama pracowała na dwie zamiany, żebyśmy mieli za co żyć?
D: Przestań! Płaciłem alimenty! Starałem sie jak mogłem!
H: Widocznie słabo ci to wyszło! Tyle razy obiecywałeś, że przejdziesz na przedstawienie w szkole, albo na moje przyjęci urodzinowe, ale nigdy cię nie było! Wiesz na początku było mi przykro, ale gdy sytuacja powtórzyła sie 3-4 razy zrozumiałem, że jeśli nie będę na ciebie czekał to sie nie zawiodę. Miałem dość ciągłych rozczarowań! Czy ty mnie kiedykolwiek kochałeś?!
D: Zawsze kochałem ciebie, Gemmi i twoja mamę. Harry dobrze wiem co czujesz. Masz mi za złe, że zostawiłem ciebie i Gemmi, że zostawiłem waszą mamę, ale uwierz mi, że wtedy myślałem, że robię dobrze.
H: A teraz co myślisz?- powiedziałem już opanowany.
D: Że to największy błąd w moim życiu. Powinienem był zawalczyć o was wszystkich, a zamiast tego dałem za wygraną, bo tak było łatwiej.
H: Trochę późno się zorientowałeś.
D: Lepiej późno niż wcale. Wiem, że masz gdzieś to co mam na swoje usprawiedliwienie, ale chcę cie jedynie prosić, żebyś nie popełniał moich błędów. Przynajmniej tak mogę ci się przydać. Nie chcesz przecież skończyć jako podstarzały rozwodnik z wyrzutami sumienia.
H: Nigdy nie zostawię (T.I) i naszego dziecka. Stworzymy normalną rodzinę i będziemy szczęśliwy.
D: Nie wątpię i życzę ci tego z całego serca. Nie liczę też, że będę twoim ukochanym ojcem, ale może moglibyśmy znów sie spotykać?
H: Jeśli będę miał czas to czemu nie?- odparłem i przytuliłem ojca. Czyżby wszystko zaczyna sie układać znów będziemy normalną rodziną..?


Nowy rozdział ;)
Dowiedzieliście sie jedynie kilku faktów o Harrym ;p
Jak dla mnie nic specjalnego..
Jednak stwierdziłam, ze wypadałoby poinformować rodziców Styles'a xd
Według mnie najlepsza jest pierwsza perspektywa Harrego ;D
Ale czy rozdział mi wyszedł mam nadzieję, ze dowiem sie od was ;3
Obiecuję, że następny rozdział będzie o niebo lepszy, a do tego będzie w nim coś co bez wątpienia was zaskoczy ;D
Ciekawi mnie czy macie może jakieś pomysły co to będzie? ;p
I teraz wielka prośba ;)
Jeśli byście mogli to niech każdy, kto przeczyta ten rozdział zostawi nawet krótki komentarz ;>
Chcę zobaczyć ile osób to czyta xdd
Na koniec chcę podziękować za tak dużą liczbę komentarzy pod poprzednim postem <333


Pozdrawiam Mell ;*

P.S. Zdjęcie Harrego jest afkjslksjdiojhcn *-*