*Ty*
Minęło 3 tygodnie. Co dzień borykałaś sie z pytaniem "Którego z nich kocham bardziej?". Za każdym razem dochodziłaś do podobnych wniosków. Harry był twoją prawdziwą miłością. To z nim chciałaś spędzić resztę życia. Natomiast Kyle jako pierwszy zagarną sobie ogromną część twojego serca. Nie potrafiłaś przestać go kochać, nie potrafiłaś żyć nie myśląc o nim. Ci dwaj mężczyźni całkowicie zawładnęli twoim umysłem. Jakby w pełni go kontrolowali. Nieraz siedziałaś i szczęśliwa wgapiałaś sie w zdjęcie Kyla myśląc, co by było gdyby, ale sekundę później uśmiech schodził z twojej twarzy. Wiedziałaś, że to nie fair w stosunku do Hazzy. Czułaś sie jakbyś go zdradzała. Następstwem tego były hektolitry łez, poczucie winy i nieprzespane noce. A co o tym myślał Harry? On doskonale wiedział, że kochasz swojego przyjaciela i że jest to coś wyjątkowego. Jednak był świadomy tego, że właśnie on- Harry jest najważniejszy w twoim życiu. Takie przynajmniej miałaś wrażenie. W każdym razie na pewno bardziej ci ufał, a ty rzecz jasna doceniałaś to. I jeszcze Kyle. On chyba najlepiej z waszej trójki radził sobie z tym wszystkim. Jego zachowanie wobec ciebie nie zmieniło sie ani trochę. Uśmiechał sie do ciebie darząc czułymi słówkami, ale nie przestał też od czasu do czasu zaczynać sie z tobą. Szczerze bałaś sie, że wraz z kolejnym dniem skończy się coś pięknego. Albo przyjaźń z Kylem, albo związek z Harrym. Zarówno Harry jaki i Kyle mieli w sobie coś wyjątkowego, co kochałaś bezgranicznie. Wiedziałaś, że prędzej czy później będziesz musiała wybrać. Problem w tym, że nie chciałaś stracić żadnego z nich. A dziś? Dziś na uczelni jest Bal Pierwszorocznych. Niestety nikt spoza szkoły nie może przyjść. Z resztą Hazz i tak by nie mógł, bo on, Zayn i Liama mają dziś wieczorem wywiad w radiu. Po długiej dyskusji z Haroldem postanowiliście, że będziesz tam do północy, a potem przyjedzie po ciebie Niall. Tak więc teraz szykowałaś sie na party. Była 18.00, za godzinę miałaś wyruszyć na imprezę. Właśnie wyszłaś spod prysznica, założyłaś czarną koronkową bieliznę, swoją drogą twoja ulubioną i zaczęłaś rozczesywać mokre włosy. Następnie wysuszyłaś i wyprostowałaś je, zrobiłaś sobie ostrzejszy makijaż i założyłaś to. Byłaś już gotowa. Zgarnęłaś jeszcze torebkę z potrzebnymi rzeczami i mogłaś wychodzić. Na bal miał cie zawieść Niall. Kilka minut później byliście już w drodze na uczelnie. Na miejscu pożegnałaś sie z chłopakiem i weszłaś do środka. Tam zostawiłaś w szatni kurtkę i poszłaś na salę. Komitet organizacyjny zadbał o wystrój sali znakomicie. Dopracowany był każdy detal. W pomieszczeniu jedynym światłem były kolorowe lasery, obrotowa kula u sufitu i białe lampki rozwieszone na ścianach. Całe miejsce miało niesamowity klimat, taki tajemniczy. Rozglądałaś sie po sali w poszukiwaniu znajomych, gdy nagle ktoś zasłoni ci oczy. Była to Sindi. Razem z nią przyszedł Kyle i jej chłopak. Chwilę później chłopcy przynieśli wam drinki i zaczęła sie zabawa. Przetańczyliście kilka piosenkę, a nagle Sindi pociągnęła cie za rękę.
(T.I): Gdzie idziemy?
S: Spokojnie.-powiedziała i cała wasza czwórka weszła do męskiej toalety. Tam Sindi wyjęła ze stanika małą torebeczkę z kilkoma tabletkami.
(T.I): Co to?
K: Ecstasy.- odparł i wyciągnął rękę z tabletką w twoją stronę.
(T.I): Ja nie biorę.
T: Daj spokój młoda. Nic ci nie będzie.
S: To mała dawka. Rozluźnisz sie tylko. Po za tym działa tylko 3 godziny.
T: Jeśli weźmiesz raz nie będziesz narkomanką..
(T.I): A wy ile razy braliście?
S: Ja i Tom 4, Kyle bierze drugi raz.- odparła i połknęła swoją tabletkę.
(T.I): Na pewno działa tylko 3 godziny?
S: Tak.- powiedziała, a ty wzięłaś narkotyk z ręki Kyla i połknęłaś go.
T: Za pół godziny zacznie sie zabawa!- krzyknął i wyszedł z łazienki. Kilka minut później wszyscy spotkaliście sie w głównej sali. Mniej więcej w schemacie drinki-taniec minęła wam pierwsza godzina imprezy. Z czasem czułaś sie coraz lepiej. Nic sie nie liczyło. Bardziej odczuwałaś rytm muzyki, a kolorowe światła krążące po sali podkręcały atmosferę. Twoje ruchy stały sie płynniejsze, jakbyś była zawodową tancerką. Cały czas starałaś sie nie zostawać z Kylem sam na sam. Robiłaś to, bo wiedziałaś, że masz na niego ogromną ochotę. Unikałaś jego wzroku, tańca z nim. Aż do teraz. Przed chwilą leciała szybka piosenka lecz właśnie zmieniono ją na coś wolnego. Ludzie z kółka, w którym tańczyłaś rozeszli sie do swoich partnerów, a ty zostałaś z Kylem. Chłopak popatrzył na ciebie, a ty przypadkiem zerknęłaś w jego oczy. Szybko opuściłaś wzrok, na co chłopak zaśmiał się i rzekł.
K: Zatańczymy?- ty niepewnie podniosłaś wzrok i po chwili zaprzeczyłaś.
K: (T.I) daj spokój. To tylko taniec, przecież ci sie nie oświadczam.- dodał, a ty sie do niego zbliżyłaś. Chłopka ujął cie w tali, a ty zarzuciłaś mu ręce na szyje. Po pewnym czasie dystans między wami zmniejszył sie, by w końcu zaniknąć. Teraz wtuleni w siebie obracaliście sie delikatnie w rytm muzyki. W tym momencie dopiero odczułaś jak bardzo pragnęłaś tego tańca. Czułaś ciepło bijące od niebieskookiego i jego serce. Było zupełnie tak jak w twoje urodziny, gdy tańczyłaś z Harry. Właśnie Hazz. Gwałtownie odsunęłaś sie od chłopka. Potknęłaś sie i zachwiałaś do tyłu. Brunet nie czekał i od razu przyciągnął cie do siebie.
K: Co ty wyprawiasz?- spytał lekko podirytowany zmniejszając dystans między wami. W chwili gdy oboje zatopieni byliście w swoich tęczówkach, wypaliłaś.
(T.I): Przypomniało mi sie, że masz moje notatki. Oddasz mi je?
K: Ale teraz?- zapytał zdziwiony nadal utrzymując cię blisko siebie. Wasze twarze praktycznie się dotykały, ty nie wiele myśląc odpowiedziałaś.
(T.I): Tak. To chodźmy po nie teraz.- chłopka przystał na twoja propozycję i sekundy później byliście w drodze do wyjścia. Wyszedłszy z budynku owiało cię mroźne powietrze, a w uszach nadal dudniła muzyka. Twoje zmysły były bardzo pobudzone. Droga mijała wam przyjemnie. Śmialiście sie jak idioci. Tylko z tą różnicą, że teraz widziałaś w Kylu kogoś innego. On teraz nie był już tylko przyjacielem. Był kimś więcej, a ty co chwila musiałaś staczać ze sobą bój, by go nie pocałować. Nim sie obejrzałaś byliście w pokoju bruneta. Gdy chłopka szukał notatek ty zerknęłaś na zegarek, który wskazywał 23.55.
(T.I): Cholera! Niall zaraz przyjedzie. Daj te not..- powiedziałaś i zderzyłaś sie z chłopakiem, a wszystkie kartki sie rozsypały. Zbieraliście je w pośpiechu, aż ty i Kyle dotknęliście jednej z nich w tym samym momencie. Chłopak trzymał cię za dłoń pocierając ją kciukiem. Podniosłaś wzrok i napotkałaś jego tęczówki. Oboje powoli wstaliście. Już miałaś powiedzieć, żeby czarnowłosy cię puścił, ale on w sekundzie przysunął sie do ciebie i złączył wasze usta w pocałunku. Był on delikatny i przyjemny. Pragnęłaś go pogłębić, jednak gdy zorientowałaś sie co sie dzieje odskoczyłaś od Kyla jak oparzona i krzyknęłaś.
(T.I): Czyś ty postradał zmysły Kyle?!
K: Nie. Ale ty nie możesz sie ciągle oszukiwać! Przecież oboje wiemy, że mnie kochasz!- odparł i ponownie złączył wasze wargi. Ten pocałunek zaś był stanowczy, ale romantyczny.

Walczyłaś z tym lecz wygrało pragnienie napędzone resztkami narkotyku i alkoholu w twoim organizmie. Wasz pocałunek automatycznie pogłębi się. Chłopak docisnął cie do ściany składając liczne pocałunki na twojej szyj, jego ręka zaś znalazła się na twoim biodrze. Ty wplotłaś ręce w czarne włosy przyjaciela i lekko za nie pociągnęłaś. Kyle chwycił cię pod uda, a ty oplotłaś jego biodra nogami. Bez pamięci zatraciłaś się w pocałunku. Czarnowłosy lekko ścisnął twoje pośladki, a ty jęknęłaś mu prosto w usta. Jego dotyk sprawiał ci niesamowitą przyjemność. Chłopak językiem poznawał nowe zakątki twoich ust, a każda komórka twojego ciała pragnęła więcej bliskości Kyla. Cała oddałaś się słodkim czułościom. Wszystko działo sie szybko, pod wpływem gorącego płomienia namiętności. Chwilę później rozpięłaś rozporek jego spodni, a on zsunął ci majtki. W tej chwili nie myślałaś o niczym. Chciałaś Kyla tu i teraz. Chłopak sprawnie wsunął sie do twojego wnętrza. Następnie zaczął poruszać tobą w sposób sprawiający wam obojgu przyjemność. Kyle wszedł w ciebie cała długością, a ty jęknęłaś z podniecenia ściskając go mocniej za ramię. Wasze usta były w stałym kontakcie. Języki toczyły namiętną wojnę. Kyle wydawał z siebie stłumione jęki, twój oddech znacznie przyspieszył. Brałaś krótkie wdechy niezaspokajające twoich potrzeb. Nagle usłyszałaś.
N: (T.I)?!- spojrzałaś na blondyna, a ten w mgnieniu oka zniknął trzaskając drzwiami.
(T.I): Puść mnie.
K: Ale teraz?
(T.I): Kyle do cholery!- krzyknęłaś. Sekundę później chłopak wysuną sie z ciebie. Ty założyłaś majtki i poprawiłaś sie. Następnie wybiegłaś w poszukiwaniu Nialla.
(T.I): Co ja zrobiłam..?! Co ja najlepszego zrobiłam..?- powtarzałaś biegnąc za blondynem. Gdy byłaś już odpowiednio blisko krzyknęłaś.
(T.I): Niall! Niall zatrzymaj sie!- chłopak gwałtownie stanął, a ty na niego wpadłaś.
(T.I): Ja.. Ja ci wszystko wytłumaczę.. To..T..to nie jest to co widziałaś..
N: Co twoim zdaniem widziałem? Może to, że znów zdradzasz mojego najlepszego przyjaciela?!
(T.I): Ja.. To nie tak.. To.. nie.- jąkałaś sie płacząc.
N: Czy ty masz mnie za idiotę! Dałaś mu dupy! Jesteś zwykłą dziwką!- wykrzyczał z nienawiścią. Te słowa cholernie zabolały, ale byłaś świadoma, że są prawdą Niall trzymał sie za głowę i krążył wokół ciebie. Po chwili dodał.- Ja dzwonię do Harrego!
(T.I): Niall nie!- krzyknęłaś i spuściłaś wzrok- Proszę cię..
N: I może znów mam mu nic nie mówić? Patrz jak do ciebie mówię!- krzyknął i potrzasnął tobą, na co z twoich oczu wytrysnęły dodatkowe łzy.
(T.I): Ja sama mu powiem. Błagam pozwól mi na chociaż tyle. Ja tylko mu powiem i sie wyprowadzę. Przysięgam. Tylko pozwól mi to zrobić samej. Nie chcę, żebyście sie pokłócili, bo o wszystkim wiedziałeś.- popatrzyłaś na chłopka, a on ledwie zauważalnie przytaknął. Chwile potem byliście w drodze do domu. Całą podróż płakałaś, a Niall miał ręce mocno zaciśnięte na kierownicy. Jego jazda niczym nie przypominała tej normalnej. Blondyn jechał bardzo szybko, a do tego wykonywał gwałtowne manewry. Dotarłszy na miejsce Niall zahamował z piskiem opon, po czym wyszedł trzaskając drzwiami. Ty sekundę później byłaś już na piętrze. Z obrzydzeniem patrzyłaś w lustro. Zmyłaś resztki makijażu, a twoje źrenice nadal były bardzo małe. Potem związałaś włosy w kucyka i przebrałaś się w jeansy, biały T-Shirt i czarną dresową bluzę. Następnie ze łzami w oczach zgarnęłaś z szafy i szuflad wszystkie ubrania. Do drugiej torby włożyłaś rzeczy na uczelnie. Pozostałe szpargały postanowiłaś wziąć kiedy indziej. Brałaś ostatnie rzeczy z komody, gdy spojrzałaś na zdjęcie Hazzy i twoje. Wzięłaś ramkę do ręki i usiadłaś z nią na łóżku. Po twoich policzkach płynęły potoki łez, a ty ponownie spojrzałaś na fotografie. Zrobiliście ją w Los Angeles. Byliście tacy szczęśliwi. Wpatrzeni w siebie tak jakbyście już zawsze mieli być razem. Jakby nic nie mogło was rozdzielić. To wasze jedyne wspólne zdjęcie. Było ono wyjątkowe. Idealne. Gdy zaczęłaś myśleć o tym jak sie poznaliście przez twoja głowę przewinęły sie obrazy składające sie z waszych wspólnych momentów. Tych dobrych i tych złych. Naprawdę nie mogłaś pojąć, że dosłownie za kilka minut wszystko to sie skończy. Na samą myśl o tym jak bardzo skrzywdzisz Harrego pękało ci serce, a twoja klatka piersiowa unosiła sie głębokim szlochem. Nagle usłyszałaś głos Harolda. Otarłaś łzy i czekałaś aż przyjdzie do sypialni. Chwile potem stanął w drzwiach. Zerknął na ciebie i czym prędzej do ciebie podszedł.
H: Co się dzieje skarbie? Płaczesz?- zapytał troskliwie. Ty po raz ostatni zatopiłaś sie w jego ramionach. Ostatni raz zaciągnęłaś sie jego zapachem. Wzięłaś głęboki oddech, po czym odsunęłaś sie od niego i powiedziałaś coś niewyraźnie.
H: Co? (T.I) mów głośniej..- zaśmiał się.
(T.I): Harry ja zrobiłam coś strasznego.. Ja..- zacięłaś sie i zaszlochałaś.
H: No mów, przecież cie nie zabiję..-odparł żartobliwie.
(T.I): A powinieneś. Hazz ja cie zawiodłam.. Ja muszę odejść.
H: Co ty gadasz.. Błagam cie nie rób sobie żartów.. W ogóle skąd taki głupi pomysł?
(T.I): Ty nic nie rozumiesz.- odparłaś i wstałaś z łóżka zakrywając twarz dłońmi. Chodziłaś nerwowo po pokoju, nagle wpadłaś na Harrego.
H: (T.I) skarbie powiedz co sie dzieje?- zapytał łagodnie. Ty spuściłaś wzrok i wydukałaś.
(T.I): Hazz ja cię zdradziłam.- wybuchłaś rzewnym płaczem, a on odsunął się od ciebie gwałtownie.
H: Co do chuja zrobiłaś?
(T.I): Ja nie wiem jak to się stało.. Ja dużo wypiłam i..- spojrzałaś na chłopka. Widziałaś w jego oczach zawód, ból i wściekłość . A najgorsze było to, ze to wszystko twoja wina. Żadne słowa nie mogły opisać jak źle czułaś się w tamtym momencie.
H: Kyle prawda? To on się wyruchał?! I co dobrze ci było?!- nie odpowiedziałaś, a Harry krzyknął.
H: Odpowiedz do cholery! Chcę wiedzieć czy było ci lepiej niż ze mną!
(T.I): Nie nie było mi lepiej. Zadowolony?!
H: Widzisz jednak nie było warto!
(T.I): Zamknij się! Myślisz, że mi z tym dobrze?! Czuję sie potwornie, bo cie skrzywdziłam, ale wiem, że to był błąd.
H: Liczysz, że ci wybaczę?! Co ty sobie w ogóle myślałaś?! Że co? Że z nim będziesz sie pieprzyć, a ze mną chodzić?!
(T.I): Proszę cię przestań.. I błagam nie zapominaj o tym co było dobre między nami..- rzekłaś bezsilnie ciągle szlochając.
H: Jak na tym zdjęciu?- wskazał ramkę, którą trzymałaś, po czym dodał- To co było minęło i nie wróci! - sekundę później wyrwał ci szklaną ramkę i z impetem wylądowała ona na podłogę.
H: Tyle znaczą dla mnie te gówniane wspomnienia z tobą! Były nic nie warte! Jak cały nasz związek!- nie wytrzymałaś i po raz kolejny wybuchłaś płaczem.
(T.I): Ja naprawdę nie chciałam tego zniszczyć. Ja nadal cie kocham...
H: Kurwa! Ty chyba jesteś jakaś chora! Najpierw pierdolisz sie jak skończona suka z tym palantem, a potem wyznajesz mi miłość?! Wiesz co?! W dupie ma co teraz do mnie czujesz! A tego kutasa zajebię! Nie chcę cię znać! – krzyknął, po czym chciał wyjść z pokoju, ale stanęłaś mu na drodze.
(T.I): Chłopaki! Chłopaki!- krzyknęłaś, a w mgnieniu oka z pokoju wyskoczył Liam.
H: (T.I) odsuń się do cholery! Mam cię dość! Odpierdol się raz na zawsze!- odparł i pchnął cie. Ty przewróciłaś się, a jego złapał Liam i reszta.
Li: Stary opanuj się!
H: Zbiję ich oboje! I jego i ją!
Ls: (T.I) co się stało?
N: Ruchała się z Kylem! To się stało!- Louis szerzej otworzył oczy ze zdziwienia, a ty znów się rozpłakałaś.
(T.I): Przepraszam...- wyszeptałaś, chwilę potem wzięłaś walizkę i torebkę i wyszłaś z domu. Szłaś ciemnymi ulicami cała zapłakana. Właściwie nie wiedziałaś gdzie masz się podziać. O willi 1D nie ma co myśleć, to samo o domu rodziców. Żadne z nich nie chciało cię widziec. Zdezorientowana usiałaś na ławce i po prostu płakałaś. Wtem do głowy przyszła ci ostatnia osoba, którą mogłaś poprosić o pomoc. Wyciągnęłaś telefon i wybrałaś numer Eleanor.
E: (T.I)?
(T.I): Tak. Ja.. Mogę teraz do ciebie przyjść, proszę cię?- mówiłaś drżącym głosem.
E: Jasne, ale czemu teraz? Co się stało?
(T.I): Opowiem ci jak przyjdę.- godzinę później dotarłaś do domu dziewczyny. Stanęłaś przy drzwiach, a sekundę później zobaczyłaś w nich Eleanor. Weszłaś do środka, a brunetka przytuliła cie.
E: Ty szłas tu pieszo? Jesteś taka zimna.
(T.I): No pieszo, a co?
E: Nie pomyślałaś, że jakiś palant może coś ci zrobić?
(T.I): Szczerze? Mam to w dupie.. Jestem skończoną szmatą!- wyznałaś i rozpłakałaś się.
E: Przestań! Nie mów tak!
(T.I): Ale to prawda! El ja zdradziłam Harrego..- dziewczyna nie odparła nic i przytuliła cię.
(T.I): Ja go skrzywdziłam.. On mi nigdy tego nie wybaczy.. Ja tak bardzo go kocham..
E: Uspokój sie.. Oddychaj.. Hazz na pewno zrozumie.
(T.I): On powiedział, że nie chce mnie znać! A wiesz czemu do tego doszło, bo jeden jebany raz złamałam swoje zasady i łyknęłam ecstasy!- krzyknęłaś.- El przepraszam. Mogę zostać tu tylko dziś. Proszę cię..-
E: Możesz zostać tu ile chcesz. Pościelę ci w salonie.- odparła i pociągnęła cię z rękę w stronę salonu.
Nowy i za razem jeden z moich ulubionych rozdziałów ;D
Dużo sie w nim dzieje, są przemyślenia bohaterki i dialogi ;p
Myślę, że zadna z was nie spdziewała sie takiego obrotu akcji, więc na max ciekawią mnie wasze opinie ;3
Dziękuje za komentarze pod poprzednim postem, bardzo wiele dla mnie znaczą <3
KAZDEGO KTO PRZECZYTA TEN ROZDZIAŁ PROSZE O KOMENTARZ
*Ty*
Dziś miałaś odbyć poważna rozmowę z Kylem. Postanowiłaś mu powiedzieć, że nie miał prawa cię całować. Właściwe to byłaś zła i chciałaś mu to wszytko wygarnać. Od tygodnia nie jeździłaś z nim do szkoły i dziś też nie zamierzałaś. Pierwszy wykład miałaś od 9.00- 11.00. Gdy sie skończył postanowiłaś porozmawiać z niebieskookim. Wychodząc z sali zaczepiłaś chłopaka.
(T.I): Musimy porozmawiać.- chłopak kiwnął tylko głową na zgodę. Ruszyłaś przed siebie. Chłopak podążał za tobą, ale nie odezwał sie ani jednym słowem. W końcu zatrzymałaś się w "waszym" miejscu na dziedzińcu i rzekłaś.
(T.I): Nie rozumiem jak mogłeś mnie pocałować! Jak..- nie dokończyłaś. Spojrzałaś na niego. Brunet miał skruszoną minę, a jego tęczówki przybrał najpiękniejszy odcień błękitu na świecie. Zagłębiwszy sie w jego oczy nagle poczułaś cos niesamowitego. Nagłe uderzenie gorąca połączone z rzyjemny łaskotaniem w brzuchu. W tym momencie zdałaś sobie sprawę, że naprawdę go kochasz. I to nie tak jak brata, albo przyjaciela. Ty naprawdę go kochasz. Każdy jego uśmiech czy słowo skierowane do ciebie budziło stado motyli w twoim brzuchu. Przy Kylu czułaś, że marzenia sie spełniaja bez względu na to kim jesteś. Nie. Stop. To o czym myślisz jest niedorzeczne. To nie może być prawda. Nagle usłyszałaś.
K: Czemu płaczesz?
(T.I): Co? Ja nie pła..- odparłaś pocierając ręka po mokrym policzku.
(T.I): Znaczy.. Nie wiem czemu płaczę.. Ja sie wzruszyłam.. Ja cię ko..- zaciełaś sie- Ja cie konicznie chciałam znienawidzieć, ale nie potrafię.- jakoś wybrnełaś i wzięłaś głęboki wdech.
K: Przez ten pocałunke?
(T.I): Nie.. Znaczy tak.. Zapomnijmy o tym tygodniu, co?- powiedziałaś plącząc się we własych słowach. Po chwili niepewnie spojrzałaś na swojego towarzysza, a on uśmiechną się i przytaknął.
K: A mogę liczyć na przytulenie?- niechętnie, ale wtuliłaś sie w niego. Policzek miałaś przyciśnięty do jego piersi i słyszałaś miarowe bicie serca. Wiedziałaś, że bije ono dla ciebie. Zupełnie jak serce Harrego. Właśnie Harry. Ty masz chłopka. Szybko odskoczyłaś od Kyla i dodałaś.
(T.I): Wiesz.. Muszę już iść.. Zaraz ma wykład, rozumiesz...
K: Wykład mamy za dwie godziny.
(T.I): Aaale ja musze jeszcze zadzwonic do Hazzy i iść do biblioteki. No to idę. - odparłaś, odwróciłaś sie i odeszłaś. Szybkim krokiem weszłaś do łazienki i wszłaś do jednej z kambin. Tam zaczęłaś oddychać wolno i głęboko. Gdy tylko zamykałaś oczy przypomniałaś sobie Kyla, a zaraz potem Harrego. Czułaś sie nieasmowicie rozdarta, bezsilna. Starałaś sie uspokić. Chciłaś uporządkować myśli kotłujace sie w twojej głowie. Skoro teraz wiedziałaś, że kochasz Kyla musiałaś zrobić coś, żeby twoje uczucie się zmieniło albo żeby chociaż nie wzrosło. Zapene nie będzie to łatwe, ale musisz sie postarać. Dla siebie, dla Harrego, dla was. Właśnie co by było gdyby Hazz się dowiedział? Wolałaś o tym nie myśleć. Siedziałaś jeszcze chwile w toalecie po czym wyszłaś, ogarnęłaś sie i wpadłaś na świetny pomysł. Postawnowiłaś odwiedzieć 1D w studiu. Nie czekajac dłużej wybiegłaś z uczelni i złapałaś taksówkę. Po drodze zajechałaś do cukierni i kupiłaś pudełko z 30 paczkami. Nie całe 20 minut później byłaś pod ich studiem. Wszedłszy do budynku przedstawiłaś sie ochroniarzowi, ale ten nie chciał cie wpuścić. Nie zwlekajac zadzwoniłaś do Harrego, a ten w mgnieniu oka przyszedł do recepcj.
H: Cześć kochanie.- powiedział, a ty nie odpowiedziałąs tylko wpiłaś się w jego usta.
Chłopak ochoczo odwzajemnił pocałunek. Zrobiłaś to trochę dlatego, by sie upewnić czy nadal czujesz tego rodzaju emocje, gdy wasze języki splatają sie w namietnym tańcu. Na szczęście nadal czułaś miłosne uniesienie, w którym liczyłaś sie tylko ty i Harry. Sekundę później zielonnoki wziął cię za ręke i poszliście do studia.
H: A właściwie czym zasłużyłem sobie na tę niespodziankę?
(T.I): Po prostu chciałam cię zobaczyć. Plus ma dwugodzinne okienko.- dodałaś i weszliście do odpowiedniego pomieszczenia.
(T.I): Cześć chłopcy! Mam dla was coś słodkiego.- rzekłaś, a oni z prędkością światła znaleźli sie przy tobie.
N: Dziewczyno czytasz mi w myślach.- powiedział blondyn. Później zjedliście paczki i chłopcy wrócili do pracy. Ty na początku siedziałaś na sofie, ale później dołączyłąś do Marca siedzącego przy konsolil. Chłopka powiedział ci mniej wiecej co do czego służy. Ty jednak mało zapamiętałaś. Gdy Marc tłumaczył ci czym można zmienic głos usłyszałaś Harrego.
H: Nothing can come between
You and I
Not even the Gods above
Can seperate the two of us
No, nothing can come between
You and I
Oh You and I"- chłopak śpiewajac to patrzył na ciebie. W tym momencie ogarnęło cię przyjemne uczucie. Swojego rodzaju błogostan. Czułaś sie bezpieszczna, szczęśliwa, ale wiedziałaś, że na to nie załsugujesz. I razme z tą myślą posmutniałaś. W tej chwili pragnęłaś tylko jednego, żeby Hazz nie dowiedział sie o tym co czujesz do Kyle i co zrobiłaś. Nie całe pół godziny później chłopcy nagrali całą piosenkę i wyszli zza dźwiekoszczelnej powłoki, by posłuchać tego co udało im sie stworzyć. Chłopcy zajeli miejsca przy konsoli, a ciebie Harold wziął na kolana. Byłaś pod wrażeniem piosenka była naprawdę piękna.
(T.I): Kto ją napisał?
Z: Ja i Liam. Wiem, wiem nie jest idealna..
(T.I): Jest piekna.- odparłaś i posłałaś muatowi uśmiech a on odpowiedział tym samym.
Li: Pomożesz nam dokończyć jeden tekst?
(T.I): Ta jasne.. Normalnie poemat wam napiszę..- zaśmiałaś sie.
Li: Poważnie pytam.
(T.I): A wiec ja nie potrafie pisać piosenke ani wierszy. Esej czy coś to tak, ale nie lirykę.
Ls: W takim razie zaśpiewasz!- krzyknał Lou i pociągnął cie w stronę mikrofonu.
(T.I): Louis! Louis! Ja nie umiem śpiewać!
N: Zaraz sie przekonamy.
(T.I): Nie. Harry..- spojrzałaś błagalnie na chłopak, ale on nic nie zrobił tylko uśmiechnął sie głukowato.
Z: Dajesz mała.
(T.I): Zamknij się! Nie będę śpiewać!
N: Proszę cie. Tylko dla nas.
(T.I): I ty przeciwko mnie! Ja nie chcę, bo nie umiem. Wy naprawdę nie możecie pojać, że nie każdy potrafi śpiewać?! Jesteście jak narkomani. Oni myślą, że wszyscy są uzależnieni, a wy, że wszyscy są śpiewakami. To chore..
N: Nie będziemy sie śmiać jak coś..
Li: Nie będziemy się śmiać, bo na pewno śpiewasz świetnie.
(T.I): Nie zaśpiewam, ale moge wam zagrać na fortepianie. Uczyłam sie grać 4 lata, a Perrie nauczyła mnie kiedyś "Lullubay Bella" ze Zmierzchu. Nie wiem ile potrafię. To było dawno.- odparłaś i usiadłaś przy fortepianie.
Położyłaś ręce na klawiaturze i zaczęłaś grać. Najpierw pomyliłaś kilka dźwieków, ale sekundę potem odetchnełas głęboko i zaczęłaś jeszcze raz. Byłaś skupiona jak nigdy. Starałaś sie jak mogłaś. Cała twoja uwaga skupiona była na klawiszach. W końcu dałaś sie prować muzyce. Gdy skończyłaś, spojrzałaś na chłopców. Każdy z nich był chyba w szoku. Zapewne nie spodziewali sie, że umiesz tak grać. W końcu Zayn sie odezwał.
Z: To było fenomenalne.
Ls: Grałaś prawie jak Pattinson, ale pomyliłaś kilka dźwięków.(T.I): Odezwał się wybitny wirtuoz.. Mówiłam, że nie wiem ile pamiętam.
H: Było świetnie. Kiedyś zagrasz to naszym dzieciom.- dodał i pocałował cię w policzek.
N: A ty nie powinnaś wracać na uczelinę?
(T.I): O cholera! Przegapiłam wykład! Trudno. Pożyczę notatki.
Li: W taki razie chodźmy dziś wszyscy do kina!
Ls: Ok, ale El też idzie.
(T.I): To powiedz jej, żeby przyjechała pod kino.- jak powiedziałaś tak zrobiliście. Pół godziny później byliście już w wyznaczonym miejscu. Chłopcy kupili bilety na "Igrzyska Śmierci: W pierścieniu ognia" i chwilę później zajeliście miejsca na widowni. Jak dla ciebie film był genialny. Żwawa akcja i intryga. Połączenie idealne. Przed kinem chłopcy rozdali kilka autografów, a następnie poszliście do jakiejsć tajskiej jedzenie. Cały wieczór miną wam naprawdę fajnie. Do domu wróciliście o 22.00. Wziełaś szybki prysznic, po czym położyłaś sie na łóżku i zaczełaś czytać książkę „Pozwól mi odejść” Laurante McDaniell. Pochłonieta lekturą nawet nie zauważyłaś kiedy zasnełaś.
*Perrie*
Siedziałam na łóżku opierajac sie o ścianę. Kolana miałam przyciśnięte do brody, a głowę zaprzatniętą myślami. Natomiast Leigh-Anne i Jesy gdzieś poszły, a Jade brała prysznic. Teoretycznie powinnam być szczęśliwa. Przeszłyśmy 3 tygodnie show, kolejny występ mamy perfekcyjnie dopracowany, ja i dziewczyny zaprzyjaźniłyśmy sie, utrzymuję dobry kontakt z mamą i (T.I).
.jpg)
Jednak mimo to czegoś mi brakuje. W moim sercu jest jakaś pustak, której nie potrafie niczym zapełnić. Doskonale wiem czego mi brakuje. Jednej osoby, która sprawia, że widzę świat w jasnych barwach i chcę żyć. Jednak wiem, że muszę być silna. Dziewczyny wybrały mnie na lidera zespołu. Na moich barkach spoczywa olbrzymia odpowiedzialność, nie mogę pokazać im, że sobie nie radzę. Czasami w nocy budzę się i leżę wpatrując sie w sufit, jakby zapisane były tam odpowiedzi na nurtujace mnie pytania. Prawie za każdym razem, gdy leżę tak sama zadaję sobie pytanie co by było gdyby Zayn tu był? Gdybyśmy nadal byli razem? Następstwem tego są łzy spływajace po moich policzkach. I frustrująca bezsilność. Nieustannie męczące mnie uczuciem, z którym nie umiem sobie poradzić. Ucisk w płucach nie pozwalający nabrać odpowiedniej ilości powietrza. Kiedy przestałam brać czułam sie wolna lecz po pewnym czasie zdałam sobie sprawę, że brakuje mi tego uczucia pozornej błogości. Rzecz jasna nie zaczęłam ponownie, ale jednego razu starciłam panowanie nad emocjami. Zobaczyłam leżący na szfce nóż i kilkakrotnie przecięłam nim skórę na udzie. Przyniosło to swego rodzaju ulgę i za każdym razem, gdy sobie nie radziłam na mojej nodze pojawiała sie nowa blizna. Najpierw były one płytkie i szybko sie goiły, ale z czasem nie przynosiło mi to ulgi i siegnęłam po żyletkę. Aktualnie mam na udzie 4 dość widoczne blizny. To straszne jak nisko upadłam. Zawsze sądziłam, że samokaleczanie jest głupie, że tylko ludzie słabi to robią, a ja taka nie jestem. Jednak pomyliłam sie. Nie wiedziałam jak słaba jestem dopóki nie zostałam sama ze sobą, ze swoimi myślami i wyborami, które dręczą mnie codziennie. Dopiero teraz wiem co oznacza wewnetrzny ból. Taki gdy nie masz siły wstać z łóżka, gdy nic cie nic nie cieszy, gdy nie masz siły żyć.. Nagle usłyszałam, ze drzwi od łazienki otwierają sie. Szybko usiadłam po turecku wzięłam do ręki kartki z piosenkę, którą piszę.
J: Co tam tworzysz?- zapytała wesoło.
P: Nadal tą piosenke, o której wam opowiadałam.- odpowiedziałam z uśmiechem. Jade usiadła okok mnie i zaczęła czytać to co napisałam. A wiec start. Czas przywdziać maskę zawsze uśmiechniętej liderki.
Nowy rozdział ;3
Początkow miał wygladąć nieco inaczej, ale wyszło jakoś tak ;p
Myślę, że wiele spraw sie wyjaśnia, aczkolwiek nie wszystkie xd
Ciekawi mnie, która perspektyw podoba sie wam najbardziej? ;)
A tak w ogóle to już jakaś połow opowiadania i nareszcie wchodzi ono na najciekawsze tory ^_^
Dziekuje za komentarze pod oporzednim postem i proszę o dalsze zostawianie swoich opini <3
NOWY ROZDZIAŁ = 18 KOMENTARZY
*Ty*
Następnego dnia Harry nadal cię unikał. Baa.. Właściwie nawet nie wrócił na noc. Gdy wszedł do sypialni i zobaczył ciebie od razu się wycofał. Nie zamierzałaś jednak tak tego zostawiać i wybiegłaś za nim na korytarz.
(T.I): Styles!- on odwrócił się- I co teraz będziesz mnie tak olewał? Przestaniemy rozmawiać, będziemy udawali, że nie istniejemy?!
H: Kochasz go?! Tylko szczerze. Dość zwodzenia i mówienia, że to tylko przyjaźń.
(T.I): Tak, ale jestem z tobą i nic tego nie zmieni.
H: Idź w cholerę!
(T.I): Coś ty powiedział?! Chciałeś, żebym była szczera, żebym powiedziała ci prawdę i teraz za tę prawdę dostanę opieprz?!
H: A co mam ci podziękować?! Może jeszcze powiedzieć, że to nic takiego!
(T.I): Nie, ale nie możesz zrozumieć, że on pomógł mi gdy nikogo innego nie miałam. Zawsze będę go za to kochać. Ja nie potrafię tego zmienić.
H: Wiesz co?! Idź do niego, a mnie zostaw w spokoju.
(T.I): O nie. Tym razem mnie nie spławisz. Powiedz mi jasno, chcesz się rozstać?
H: Nie. Ale nie potrafię znieść myśli, że on jest ważniejszy i do póki nie przemyślisz, co się dla ciebie liczy, to nie mamy o czym rozmawiać.
(T.I): Nie Harry. Ja wiem, że dla mnie liczysz się ty, a jeśli nie potrafisz zaakceptować mojej przyjaźni z Kyle to nie powinniśmy być razem. Kocham cię, ale daję ci wybór. Wiesz co zrobić, a teraz wybacz spiesz się do pracy.- odparłaś i wyszłaś z domu.
*Harry*
Po prostu wyszła. Wiedziałem ile bólu sprawiają jej nasze kłótnie. Z resztą mi też nie było łatwo. Puszczają mi nerwy, ale nie chcę jej stracić. Myślałem, tak jeszcze chwilę, gdy nagle z zamyślenie wyrwał mnie Lou.
Ls: Stary musimy pogadać. Gdzie ty byłeś wczoraj?
H: W sumie nie wiem. Chodziłem po mieście. Musiałem pomyśleć.
Ls: Ty chyba nawet nie ogarniasz co się wczoraj stało..?
H: A co miało się stać?
Ls: (T.I) straciła przytomność i…- opowiedział mi co sie stało. Na końcu podsumował.
Ls: Harry, ja nie wiem co wczoraj między wami zaszło, ale El twierdzi, że (T.I) zasłabła z wyziębienie. To nie mógł być zwykły zawrót głowy czy coś. (T.I) co najmniej z pół godziny musiała siedzieć pod zimną wodą. A to raczej nie przypadek. To co się dzieje wyniszcza was oboje. Wy musicie coś z tym zrobić. Tym razem nic się nie stało, a kto wie czy historia się nie powtórzy.- słuchałem z przerażeniem tego co mówił Louis. Czy to naprawdę możliwe? Czy (T.I) znów chciała ze sobą skończyć? I to przeze mnie. Nie odzywałem się dłuższą chwilę, aż w końcu wydusiłem.
H: To moja wina. Mój Boże.. To moja wina. Ja.. Ja nie wiem co bym zrobił gdyby (T.I) cosś się stało..- moje oczy zaczęły robić się mokre na samą myśl jej śmierci- Ja nie umiałbym żyć bez niej..- mówiłem cicho łkając. Lou bez zastanowienia przyciągnął mnie do siebie i mocno przytulił.
Ls: Młody wszystko będzie dobrze. Tylko porozmawiaj z nią.- na te słowa oderwałem się od bruneta i powiedziałem.
H: Ona dała mi wybór. Albo jej przyjaźń z Kylem, albo z nami koniec. I najgorsze jest, że ja nadal nie wiem co wybrać.
Ls: Jesteś totalnym kretynem! Kobieta, którą kochasz chce się z miłości do ciebie zabić, a ty nie wiesz czy zaakceptować jej przyjaźń! Nie rozumiem cie! Jakie ty masz jeszcze wątpliwości idioto?!
H: A gdyby Eleanor kochała jakiegoś dupka, też by ci to nie przeszkadzało?!
Ls: Jeśli bym jej ufał to nie.
H: Ona powiedziała, że on jest jej podporą, a ja? Co ze mną?
Ls: Właśnie Hazz ty tego nie rozumiesz. Ona ma w nim podporę, bo zawsze jest z nią i akceptuje ją w pełni, a ty tego nie potrafisz. Więc dobrze ci radzę przemyśl wszystko i nie spieprz tego.- powiedział i poszedł do siebie. Ja do 12.00 myślałem co mam zrobić i przyniosło to całkiem niezłe efekty. Później pojechaliśmy do studia i wróciliśmy po 22.00. Wszedłszy do sypialni zastałem (T.I) śpiącą z książką. Odłożyłem lekturę na szafkę nocną, a dziewczynę okryłem kołdrą.
*Ty *
Następnego dnia obudziłaś się o 8.00. Na szczęście dziś miałaś wolne. Nie zdziwił cie nawet brak Hazzy w łóżku. Zapewne pojechał do studia. Postanowiłaś zjeść śniadanie. Wyszłaś już na korytarz gdzie zobaczyłaś coś pięknego. Czerwone płatki róż układały się w ścieżkę. Kwiaty ciągnęły się aż do kuchni. Wszedłszy tam zobaczyłaś stolik pośrodku pomieszczenia. Stała na nim pojedyncza róż w szklanym wazonie, obok niej gofr w kształcie serca posmarowany dżemem truskawkowym, na którym był ułożony napisz PRZEPRASZAM z groszków czekoladowych. Sekundę później znalazł się za tobą Harry i wyszeptał ci do ucha.
H: Naprawdę przepraszam. Ufam ci i nie powinienem był doprowadzać do tych bezsensownych kłótni. Mieć taką dziewczynę jak ty to skarb, a ja tego skarbu nie doceniałem. A więc jak zgoda?- odwróciłaś się do niego i nie odpowiadając wpiłaś się w jego usta. Ten drobny gest jakim było to śniadanie sprawił ci tyle radości. Harry nareszcie pojął, że Kyle jest tylko twoim przyjacielem i nic poza tym was nie łączy. Skończywszy pocałunek zjedliście wspólnie gofra i było tak jak kiedyś. Dużo śmiechu i tematów do rozmowy. Nim się obejrzałaś była 10.00.
(T.I): Nie chce mi się iść dziś do pracy..
H: To nie idź. Zostań w domu i spędźmy ten dzień tylko we dwoje.
(T.I): Chciałbym, ale praca. Poza tym ty też idziesz do studia.
H: Nie. I ty nie idziesz do pracy. No proszę cię ten jeden raz sobie odpuść.
(T.I): W sumie czemu nie?- odparłaś po czym zadzwoniłaś do pracy i poprosiłaś o dzień wolnego.
(T.I): To co dziś robimy?
H: Pochodzimy po mieście.- przytaknęłaś na jego słowa, a on cmoknął cię w policzek. Następnie poszłaś na górę przebrałaś się w to, włosy związałaś w wysokiego kucyka i zrobiłaś delikatny makijaż. Gdy byłaś gotowa wzięłaś buty i torebkę i zeszłaś na dół.
(T.I): Idziemy?- zapytałaś wesoło. Chłopak pokiwał głową i wziął cie za rękę po czym wyszliście. Harry zadecydował, że pójdziecie do centrum, a potem się zobaczy. Tak też zrobiliście. Nie całą godzinę później byliście na miejscu. Pierwszym celem waszej podroży stało się London Eye. Wcześniej Hazz kupił wam mafinki czekoladowe i obecnie zajmowaliście się podziwianiem widoków, jedzeniem słodkości i wzajemnymi czułościami. Następnie zaciągnęłaś swojego chłopaka do księgarni, gdzie nabyłaś książkę „Pozwól mi odejść” McDaniell Lawrance. Kolejnym punktem waszej wyprawy był salon muzyczny, w którym Harold kupił kilka płyt. Minęła już 14.00, wiec postanowiliście coś zjeść. Zielonooki zaprowadził cię do knajpki w jednej ze starszy ulic Londynu. Musisz przyznać, że wnętrze było bardzo ładne. Ściany były pokryte farbą pudrowy róż, a do tego wszędzie były ustawione pasujące dodatki. Dało się tam wyczuć istnie rodzinną atmosferę. Sekundę potem zajęliście miejsce przy stoliku. Przyszła kelnerka i wzięła wasze zamówienie. Musisz przyznać, że jak dotąd spędziliście cudnie czas. Dawno już się tak wspaniale razem nie bawiliście. Po zjedzeniu obiadu poszliście do parku, gdzie najpierw karmiliście kaczki, a potem po prostu przysiedliście na ławce i rozmawialiście.
Otaczająca was sceneria była jak z bajki. Drzewa pokryte kolorowymi liściami skąpane w jesiennym, zachodzącym słońcu. Było naprawdę cudnie i chyba nie umiałabyś wymarzyć sobie nic lepszego. Ta chwila na pewno zapadnie ci w pamięci. Cieszyło cię to, że pierwszy raz od miesiąca po prostu cieszycie się swoją obecnością. Harry leżał ci na kolanach, a ty bawiłaś się jego lokami. Nagle chłopak umilkł i usiadł obok ciebie. Po chwili rzekł.
H: (T.I) nie tęsknisz za rodzicami?- zapytał niepewny tojej reakcji przygryzając dolną wargę. Odkąd ostatni raz widziałaś rodziców, nie rozmawialiście o tym. Harry wiedział, że potrzebujesz czas, żeby sama sobie to poukładać, ale w końcu spytał. Popatrzyłaś na niego i odparłaś.
(T.I): Tęsknię i to cholernie, ale im na mnie nie zależy. Znaczy.. Wiem, że mnie kochają, ale to nie wystarczy. Chciałam, żeby mnie zaakceptowali, a skoro nie potrafią to ich problem.
H: Nie zmienia to faktu, że powinnaś się z nimi pogodzić.
(T.I): Po co? Odkąd mieszkam u was mama zadzwoniła do mnie 3 razy. A to trochę mało przez 2 miesiące. Harry zrozum oni pogodzili się z tym, że nie maja dzieci. Tak samo postąpili z Łukaszem. Najpierw się starali, ale potem odpuścili. To ich wybór. H: Ale to twoja rodzina. Nie powinnaś ich tracić.
(T.I): Teraz moją rodziną jesteś ty i ta banda idiotów, którzy zawsze są ze mną. To wam na mnie zależy i to wy mi zawsze pomagacie. W sumie to jestem szczęśliwa. Mieszkam zdalna od nich, nie martwię się, że nas nie akceptują. Tak. Jestem szczęśliwa.- odparłam, a Harry złączył nasze usta w czułym pocałunku. Gdy wychodziliśmy z parku było około 18.00. Postanowiłaś pokazać Harremu twoją ulubioną cukiernię. Na miejsce dotarliście pół godziny później. Zbliżając się do wejścia poczuliście zapach świeżo upieczonych słodkości. Na miejscu ty wybrałaś ciasto snickers, a Harry bananowiec. Do tego on zamówił kawę, a ty kakałko. W kafejce siedzieliście mniej więcej godzinę, by następnie udać się do domu. Wyszedłszy z pomieszczenia poczułaś zapach mroźnego powietrza. Na dodatek na dworze zrobiło się już dość chłodno. Przeszliście kawałek, aż w końcu zapytałaś.
(T.I): Harry, możemy zamówić taksówkę?
H: Już wymiękasz?
(T.I): Nie, ale jest mi strasznie zimno.- chłopak zatrzymał się i spojrzał na ciebie po czym stwierdził.
H: No rzeczywiście ci zimno. Nawet nosek masz czerwony.- zachichotał i cmoknął się we wspomnianą cześć ciała. Chwilę potem zadzwonił po taksówkę i wróciliście do domu. Weszliście do domu, cały czas się śmiejąc, co od razu zauważyło całe towarzystwo siedzące w salonie.
N: Jak dobrze, że już się pogodziliście!- krzyknął blondyn i przytulił was oboje.
N: Nawe nie wiecie jak Louis i Eleanor przynudzali, że się o was martwią..
(T.I): Czyli ty się nie martwiłeś?
N: Martwiłem się na swój wewnętrzny sposób.- odparł, a wszyscy wybuchli śmiechem. Reszta wieczoru minęła wam na oglądaniu komedii romantycznej.
*Kyle*
Byłem w klubie. Siedziałem przy barze i kończyłem piwo. Nagle stanęła koło mnie czarnowłosa dziewczyna i zamówiła drinka. Przez chwile moje niebieskie tęczówki spotkały jej czarne. Dziewczyna uśmiechnęła sie i sekundę później zniknęła w tłumie. Zamówiwszy kolejne piwo odwróciłem sie w stronę tańczących. Widziałem mnustwo zakochanych par, obściskujących sie po kątach. Było też wielu singli. Nagle zobaczyłem grupkę dziewczyn tańczących nawprost mnie. Wśród nich rozpoznałem tajemniczą czarnowłosną. Dziewczyny wyginały sie w tańcu. Każda z nich była piękna i aż miło było je podziwiać. Nagle czarnooka usiadła obok mnie.
S: Cześć jestem Stacy?
K: Kyle.- odparłem i podałem jej rękę.
S: To czemu siedzisz tu sam cud chłopcze?
K: Nie miałem co ze sobą zrobić i po prostu tu przyszedłem.
S: To skoro już tu jesteś to zatańczyć ze mną.- powiedziała uśmiechajac sie kusząco, a następnie wzięła mnie za rękę i pociągnęła na parkiet. Kilka sekund później jej rozgrzane ciało idealnie przylegało do mojego. Ruchy dziewczyny wprawiały mnie w obłęd. Przetańczyliśmy chyba godzinę rozmawiając przy tym, gdy nagle przylgnęła ona do moich ust, a ja odwzajemniłem pocałunek. Muszę przyznać, że całowała znakomicie, jednak czegoś mi brakowało. Nie czułem swojego rodzaju uniesienia jak przy pocałunku z (T.I). Mojego ciała nie przchodziły przyjemne dreszcze, a zmysły nie zawładnęły mną. Oderwawszy sie od Stacy spojrzałem na nią. Dziewczyna uśmiechała się słodko, a ja po prostu odszedłem. Podszedłszy do baru zamówiłem wódkę i szybko opróżniłem kieliszek.
S: Co ty robisz? Myślałam, że ci sie podobałm?
K: Jesteś piękna, seksowna i mądra , ale nie chcę cię skrzywdzić.
S: Słucham?!
K: Bo ja kogoś kocham.
S: Masz dziewczynę i całowałeś sie ze mną?! Świnia!- rysy twarzy czarnowłosej wyraźnie zaostrzyły sie, gdy domagała sie odpowiedzi.
K: Stacy to nie tak. Kocham ją ale ona ma chłopaka.- dziewczyna rozluźniła sie i powiedziała.
S: Chodź zapalić.- kilka minut później byliśmy na dworze, gdzie znacznie łatwiej sie rozmawiało.
S: To o co chodzi z tą twoją ukochaną?
K: Ma na imię (T.I) i znam ją od 3 lat. Znaczy to bardziej skomplikowane.
S: To najlepiej zacznijn od początku.
K: Trzy lata temu spotkałem ją w trudnej sytuacji i pomogłem jej. Potem przyjaźniliśmy sie kilka miesięcy, ale los tak chciał, że musiałem nagle wyjechać. Wróciłem do miasta dopiero 2 miesiące temu i nadal sie przyjaźnimy. Problem w tym, że ja ją kocham od 3 lat, ale ona traktuje mnie jak przyjaciela.
S: Powiedz jej co czujesz.
K: Powiedziałem, ale ona jest z Harrym. I pewnie nadal bedzie.
S: Ona też cie kocha, ale jeszcze o tym nie wie. Powineneś sie o nią strać. Powodzenia cud chłopcze!- powiedziała i odeszła zostawiając mnie z moimi myślami. A może ona ma racje? Cholera! On ma rację! Zawsze bałem sie zawalczyc o (T.I). Najpierw David teraz Harry. Może powinienem wreszczcie ją zdobyć, zamiast upijać sie i katować myślami, że nigdy nie bedzie moja. To ja byłem z nią, gdy przechodziła trudne chwile. To ja poświeciłem jej moje życie. To ja kochałem ją pierwszy. Przecież to ja powinienem być z nią. To ja powinenem ją całować, trzymać jej dłoń i przytulać bez końca. Zamiast tego, gdy widzę ją z nim mój świat sie rozpada. Czekałem przez cały ten czas, z nadzeieją, że (T.I) ze mną będzie. Teraz wiem, że nadzieja matką głupich jest. Widzę, że jej serce jest zajęte i nic nie może być gorsze od tego. Jestem idiotą, bo miałem moją szansę, mogłem być tym kim jest Harry, a nie wykorzystałem tego. Jestem tak blisko mojej ukochanjej, a jednocześnie zbyt daleko, by móc okazywać jej to co czuję w należyty sposób. To boli najbardziej. Szczerze mówiąc nie wiedziałem czym jest miłość, ale poczułem to po raz pierwszy, patrząc w jej cudne brązowe oczy.
Nowy rozdział ;)
Jest całkiem przyjemny, wyjaśnia się w nim kilka spraw xd
Najbardziej jednak ciekaw mnie wasza opinia ;D
Dziękuję bardzo za komentarze pod poprzednim postem <333
A teraz ogromna prośba JEŚLI CZYTASZ TO OPOWIADANIE KOMNTUJ ;3
To chyba tyle, do następnego ;*
15 KOMENTARZY = NOWY ROZDZIAŁ
Dla jasności mama Harrego na tym blogu jest sama.
*Ty*
Minął kolejny tydzień. Harry od incydentu z Kylem unikał cie, a wasz kontakt ograniczał się do koniecznych gestów. Była 18.00, dziś nie miałaś wykładów. Właśnie weszłaś do sypialni, a gdy Harry to zobaczył od razu udał się do drzwi.
(T.I): Po co to robisz?- zapytałaś, a on nie raczył odpowiedzieć. Tym razem miarka się przebrałam. Nie czekając dłużej wyszłaś za nim na korytarz i krzyknęłaś.
(T.I): Styles! Porozmawiasz ze mną do cholery?!- on odwrócił się i rzekł.
H: Jesteś pewna, że mamy o czym?
(T.I): Tak. Powiedz w końcu o co ci chodzi?
H: Może o to, że broniłaś tego dupka?
(T.I): A co miałam zrobić? Pozwolić, żebyś go pobił? Przecież on po prostu zmienił kierunek studiów… TO NIC TAKIEGO! H: Jak dla mnie to wielka zmiana! Mówiłem ci to już! Nie dość, że jeździsz z nim tym pieprzonym motorem i go obściskujesz, to teraz on cały czas będzie z tobą!
(T.I): To mój przyjaciel. H: To szkoda, że nie widzisz jak na ciebie patrzy. Wkurwia mnie, gdy gapi się na twój tyłek, a tobie to nie przeszkadza! Jestem pewny, że z chęcią, by cię wyruchał.
(T.I): Wyruchać to ty możesz słonia! A ze mną ewentualnie można uprawiać seks, więc dobrze ci radzę zastanów się co mówisz! H: Czyli gdyby uprawiał z tobą seks nie miała byś nic przeciwko?!
(T.I): Harry przeginasz!
H: No odpowiedz!
(T.I): Wal się!
H: I super! Ale powiem ci jeszcze jedno. Ty nie umiałabyś mu odmówić!- w tym momencie puściły ci nerwy i pierwszy raz w życiu go uderzyłaś.

Harry wyraźnie się tego nie spodziewał, bo nie zdążył zablokować twojej ręki. Aktualnie stał przed tobą i pocierał zaczerwienione miejsce na twarzy. Ty nie miałaś siły dłużej powstrzymywać łez. Twój chłopak przed chwilą powiedział ci, że ma cię za dziwkę. Nie patrzyłaś już na niego tylko weszłaś do sypialni. Nie miałaś już siły, ani ochoty się z nim kłócić. Cały czas płącząc weszłaś pod prysznic. Zdjęłaś ubrania i odkręciłaś zimną wodę. Stałaś pod lodowatym strumieniem cały czas szlochając. Myślałaś o tym co powiedział ci Harry. Bolało cię, że ciągle się kłócicie. Przecież mogliście się jakoś dodać, ale problem tkwił w tym, że żadne z was nie chciało odpuścić i miało do drugiego o coś żal. Cała sytuacja przerażał cię coraz bardziej, a zwłaszcza twoja bezsilność. Byłaś słaba i bezbronna, a przecież obiecałaś sobie, że już nigdy taka nie będziesz. Obiecałaś sobie, że już nigdy nie pozwolisz, żeby emocje związane z kimkolwiek przejęły nad tobą kontrolę. A jednak. Stało się. Byłaś bezgranicznie i bezkompromisowo zakochana w Harrym. Uczucie to i poczucie winy kontrolowały cię całkowicie. W końcu usiadłaś w brodziku, podciągnęłaś kolana do brody i po prostu płakałaś. W tej chwili nic nie miało dla ciebie znaczenia. Kompletnie nic. Po około 15 minutach byłaś całkowicie wychłodzona. Na całym ciele miałaś gęsia skórkę, a twoje zęby nieustannie szczękały. Mimo to nadal nie ruszyłaś się z miejsca, co jakiś czas tylko potarłaś rękoma o najbardziej wychłodzone miejsce.
*Eleanor*
Jakieś 20 minut temu wróciłam z chłopakami z kręgielni. Teraz siedziałam z nimi w salonie i oglądaliśmy jakiś film akcji, który nie bardzo mnie obchodził. Po chwili zapytałam
E: Gdzie jest (T.I)?
Ls: Nie wiem pewnie jest z Harrym.
N: Nie. Hazz gdzieś wyszedł.
Ls: To pewnie jest u siebie.- uśmiechną się, a ja wstałam i skierowałam się na górę. Później zapukałam i ostrożnie uchyliłam drzwi od ich sypialni. Otworzyłam je szerzej i rozejrzałam się. Nie było jej, ale za to zobaczyłam, że w łazience jest włączone światło. Podeszłam do drzwi łazienkowych i zapytałam.
E: (T.I) długo jeszcze?- nie odpowiedziała. Pomyślałam, że nie słyszy, bo leci woda.
E: (T.I)!- krzyknęłam kilka razy, a ona nadal nie odpowiadała. Teraz to zaczynałam się martwić. Uderzyłam jeszcze kilka razy pięścią w drzwi, ale i to nic nie dało. Nie czekając dłużej zawołałam chłopaków. Zjawili się dość szybko.
Z: Co jest?
E: (T.I) jest w łazience i nie odpowiada.
Ls: Słońce daj spokój. Może nie słyszy. Na pewno zaraz wyjdzie.
E: Louis ja czuję, że coś się stało.
Li: Dramatyzujesz.-powiedziała, a wszyscy zaczęli się śmiać. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom po prostu mnie wyśmiali.
E: Nie chcecie pomóc to nie. Sama jakoś otworzę te drzwi.
Ls: Kotek, uspokój się.
E: A ty się zamknij się!- nagle usłyszeliśmy uderzenie i wszyscy rzuciliśmy się do drzwi łazienki.
E: (T.I)!
Z: O kurwa! Trzeba coś zrobić.
N: Otwórzmy drzwi. Li: Nie da się są na kluczyk.
Ls: Wejdźmy oknem.
Li: Pogięło cie? Niby jak. Nawet drabiny nie mamy.- sprzeczali się, gdy nagle do pokoju wbiegł Zayn i rozbił okienko w drzwiach pogrzebaczem od kominka. Później chłopcy podsadzili go, a on przewiesił się przez niewielki otwór i otworzył drzwi od wewnątrz. Później jako pierwsza wbiegłam do łazienki, a oni za mną. Zobaczyliśmy nagą dziewczynę opartą o szklaną powlokę kabiny. Szybko zakręciłam wodę, a Liam podał mi ręcznik, którym przykryłam (T.I), żeby nie była całkiem naga. Później sprawdziłam jej puls. Na szczęście był stabilny. Następnie Niall wziął ją na ręce i przeniesł do sypialni. Ja kazałam Louisowi poszukać koców, a Zaynowi zrobić gorącą herbatę. Sama ubrałam dziewczynę i przykryłam kołdrą. Nie całe 10 minut później brunetka obudziła się. Przetarła oczy i zdziwiona patrzyła na nas wszystko siedzących wkoło niej.
E: Jak dobrze, że się obudziłaś. A teraz wypij to.- rzekłam i podałam jej gorący napój.
(T.I): Co się stało?
Li: Chyba zemdlałaś pod prysznicem.- odpowiedział chłopak, a ona zamyśliła się na chwile i pokiwała głową na tak. Później zostałam z nią, a następnie brunetka zasnęła.
*Ty*
Obudziłaś sie około 01.00, ale Harrego nie było w pokoju. Zwlokłaś sie z łóżka i poszłaś do kuchni, żeby sie napić. W domu wszyscy już spali. Zajrzalaś do salonu tam też nie było Harolda. Nie wrócił na noc?- to dziwne pomyślałaś. Nalałaś sobie wody do szklanki i wróciłaś na górę. Usiadłaś na łożku i sprawdziłaś czy Hazz nie zostawił ci żadnej widomości gdzie sie wybiera. Niestety nic nie znalałaś. Postanowiłaś do niego zadzwonić. Nie odebrał. Wyłałaś SMS, na który nie odpisła. Nie wiedziałaś co sie dzieje. Jeśli coś mu sie stało? Jeśli miał jakiś wypadek? Takie właśnie mrożace krew w żyłach pytania nasuwały ci sie na myśl. Przecież jeszcze kilka dni temu wszystko było dobrze. Byliście u jego mamy i miło spędzaliście czas.
Była 8.00, a Hazz juz cie obudził. Na początku miałaś ochotę go zabić, ale po chwili powiedział.
H: Słońce nie wkurzaj się. Przecież mieliśmy jechać do Holmes Chapel.- po tych słowach ty bez jakichkolwiek prostestów wstałaś z łóżka i zaczęłaś szukać odpowiednich ubrań.
(T.I): O której wyjeżdżamy?
H: Z godzinę.- wzdychnęłaś tylko i poszłaś do łazienki wykąpać sie. Wyszedłszy spod prysznica założyłaś bieliznę, a nastepnie wysuszyłaś i ułożyłas włosy. Później zrobiłaś delikatny makijaż i ubrałaś sie w to. Gdy byłaś gotowa zeszłaś na dół i jak sie później dowiedziałaś Harry czekał już w samochodzie. Nie zwlekając dłużej wyszłaś na dwór, a potem wsiadłaś do samochodu.
H: Już myślałem, że nigdy nie przyjdziesz.
(T.I): Hazz daj spokój, przecież szykowałm sie tylko 58 minut. Tak właściwe mam jeszcze 2 minuty, więc nie rób dramatów.
H: Dlaczego na moje 5 słow ty masz 15?- zapytał odpalając samochód.
(T.I): Bo jestem kobietą Skarbie i zapamiętaj, że zawsze mam racje.- powiedziałaś i cmoknęłaś chłopaka w policzek. On zaśmiał sie tylko i wyjechał na główną drogę. W podróży gadaliście, śmialiście sie, śpiewaliści piosenki razem z radiem, choć tobie to ostatnie nie wychodziło najlepiej. Z czasem jednak dałaś sobie spokój ze śpiewaniem, bo wiedziałaś, że Harry nie może już tego słuchać. Po około dwóch i pół godzinach i jednym postoju dojechaliście do Holmes Chapel. Nagle twój umysł przepełniły myśli o tym, że pani Styles może cie nie polubić i co by było wtedy? Wtem z zamyślenia wyrwał cie głos.
H: Dojechaliśmy już.- skinęłaś tylko głową i wysiadłaś z samochodu. Hazz splótł wasze dłonie i powędrowaliście do drzwi. Nie zdążyliście zapukać, a otworzyła wam farbowana brunetka mniej wiecej twojego wrostu, za pewne siostra Harrego.
G: Harry!- krzyknęła i rzuciła sie na szyję twojego chłopaka. Sekundę później przytuliła ciebie.
(T.I): Jestem (T.I).- powiedziałaś, gdy brunetka odsunęła sie od ciebie.
G: Gemma. Curl dużo nam o tobie opowiadał.
(T.I): To dobrze. Chyba.. Znaczy zależy co Harry ci powiedział.
G: Spokojnie mówił same dobre rzeczy. Na przykład, że jesteś śliczna, mądra, dobra w łóżku.- powiedziała jak gdyby nigdy nic, a ty zaczerwieniłaś sie.
(T.I): Harry!
H: No co? To prawda.- powiedział, a ty spiorunowałaś go wzrokiem.
M: Koniec tych pogaduszek. Chodźcie do środka, bo jest dziś chłodno.- powiedziała pani Styles wychylając sie chyba z kuchni. Wszyscy posłusznie weszli do domu, a tam zdjęliście płaszcze i buty, po czym udaliście sie do kuchni.
H: Cześć mamo.- powiedział i przytulił brunetkę.
H: A to jest (T.I).
(T.I): Miło panią poznać.- przywitałaś sie grzecznie i podałaś ręke pani Styles lecz nim sie obejrzałaś byłaś zamknięta w jej uścisku.
M: Mów mi mamo. Harry mówił, że jesteś śliczna, ale..- przerwała i uderzyła zielonookiego ścierką.
H: Ał.
M: Ile razy mówiłam ci, że nie podjada sie z garnka?
H: Tylko spróbowałem.- mama chłopaka tylko westchnęła, a potem dodała.
M: Na czym to ja skończyłam..? A tak. Harry mówił, że jesteś śliczna, ale nie że aż tak bardzo.
(T.I): Dziękuje to miłe.
M: Nie ma za co.- uśmiechęła się po czym odwróciła sie w stronę garnka.
G: Kawę?
H: Tak.
G: Nie ciebie pytam, a po za tym wiesz gdzie są szkalnki. Sam sobie możesz zrobić.
H: Czuję sie dyskryminowany..
G: Tak, tak. Biedny malutki Curl
H: Pączuś.
G: Maminsynek.- śmiałaś sie z ich kłótni, a wtem wkroczyła pani Styles.
M: Zachuwujecie sie jak pieciolatki. Koniec tego. Lepiej idźcie do sklep, bo potrzebana mi marchewka do potrawki z kurczaka.
G&H: Tak mamo.- powiedzieli chórem i wyszli z kuchni. Ty zostałaś sama z mamą twojego chłopaka i szczerze mówiąc czułaś sie niepewnie.
M: To napijesz sie czegoś?
(T.I): Nie chcę robić problemu.
M: To żaden problem. A przy herbacie bedzie mam się lepiej rozmawiało.- powiedziała po czym wstawiła wodę na herbatę.
M: Dobrze, że wreszcie sie spotkałyśmy.
(T.I): Też tak myśle.
M: (T.I) czym sie zajmujesz?
(T.I): Będę studiować prawo.
M: To chyba jednen z najtrudniejszych kierunków?- zapytała zalewając herbatę wrzątkiem.
(T.I): Nie. Jakoś sobie radzę.
M: A pracujesz gdzieś?
(T.I): W małej knajpce.
M: Myhymm.. A jeśli mogę spytać. Dużo zarabiasz?
(T.I): Około 1200 £. Wie pani z pieniędzmi Harrego nie można tego porównywać, ale starcza mi na wydatki i dokładam sie chłopcom do rachunków.- mówiłaś bawiąc sie swoimi palcami.
M: Kochanie, ale mi nie o to chodziło. W żadnym wypadku nie chciłam cie urazić. Po prostu zawsze uważałam, że kobieta powinna być niezależna i powinnam mieć swoje pieniądze. Szczerze mówiąc popieram cie, a co Harry na to? Zawsze twierdził, że jego żona nie będzie pracować.
(T.I): Na początku nie podobał mu sie ten pomysł, ale teraz sie przyzwyczaił. A właściwie to nie jestem jego żoną, więc nie może zabronić mi pracować.
M: Naprawdę sie zgodził? Wiesz kochanie on jest dość zaborczy i często stawia na swoim.
(T.I): Ja też potrafię dopiąc swego. Mam swoje sposoby, wie pani o co mi chodzi.- powiedziałaś i zaśmiałyście sie.
M: Skłamałabym mówiac, że nie wiem. A jak wam sie układa? Gdy pytam Harrego on zbywa mnie lakonicznymi odpowiedziami.
(T.I): Jest dobrze. Kłócimy się jak to bywa w związkach, ale sie godzimy.- powiedziałaś nieco rozluźniając sie.
M: Jaki Harry jest dla ciebie?
(T.I): Jest wspaniały. Taki czuły, słodki i opiekuńczy. Wiem, że mogę na nim polegać. Przy nim jestem bezpieczna. Dobrze wychowała pani syna.- powiedziałaś i spojrzałaś na panią Styles, a w jej oczach ujrzałaś dumę.
H: Co ja słyszę? Jestem, aż taki wspaniały?- powiedział i cmoknął cie w usta.
G: Nie bądź z siebie taki dumny. Co innego miała powiedzieć teściowej.- zaśmiała sie brunetka wchodząc do kuchni.
H: Przestań Pączusiu przecież wiem, że mnie kochasz.
M: Dzieciaki nakryjcie do stołu.
H: Mamo jesteśmy dorośli.
M: Dla mnie zawsze bedziesz dzieckiem Haroldzie.- powiedziała kobieta, a wy poszliście nakryć do stołu. Pół godziny później obiad był gotowy i gdy mieliście zasiadać przy stole ktoś zadzwonił do drzwi. Hazz poszedł otworzyć, a wrócił z blondynem wzrostu Harrego o niebieskich oczach. Był to chłopak Gemmy czego domyśliłaś sie po ich czułum powitaniu.
T: Tom.
(T.I): (T.I).- przywitaliście sie i zasiedliście do obiadu. Posiłek mijał wam w przyjemnej atmosferze. Jak sie okazało opróźniliscie dwa wina. Po obiedzie ty i Gemma zmywałyscie naczynia, a pani Styles i chłopcy siedzieli w salonie. Dochodziła 17.00, gdy skończyłyście zmywać. Następnie wróciłyście do salonu.
G: Chodźmy sie przejść. Pokaże wam parę fajnych miejsc.
H: Ty nie znasz tu fajnych miejsc. Ja je wam pokażę.- powiedzialłchłopak i kilka minut później byliście juz poza domem. Szliście główną ulicą Holmes Chapel, która była zupełnie pusta. Po około 30 minutach doszliście na skaraj lasu.
(T.I): Serio chcecie iść do lasu? Nie mogliście mi powiedzieć, ebym nie zakładała butów na obcasach.
H: Nie martw sie Skarbie, będę cie niósł, ale nie za darmo.
Chcę buziaka.- powiedział, a ty nie czekając wpiłaś sie w jego usta. Pocałunek był długi i namiętny, a gdy oderwaliscie sie od siebie łapczywie zaczerpneliście powietrza. Następnie Hazz wziął cie na ramiona i ruszliście w stronę lasu. Kilka minut później dotarliście do domku na drzewie.
G: A oto tęczowy zamek.- powiedziała dumna.
H: Raczej średniowieczna forteca.- odrzekła z wyrzutem.
(T.I): Ale na nim są namalowane tęcze.
H: Gemma i jej koleżanki zawsze psuły mi zabawę. To była warowania, ale ona przerobiły to na to kolorowe coś.- odparł z pogardą.
G: Sam oddłaeś nam ten domek po tym jak spadajac z niego zawiesiłeś sie na gałęzi, a potem wszyscy zobaczyli twoje majtki w misie.
H: To były teletubisie..
T: Można tam wejść?
H: Chyba tak. Ciekawe czy ktoś tu jeszcze przychodzi. Kiedyś tu sie wszyscy spotykali.
T: Teraz rozumiem czemu przestałeś tu przychodzić po tym incydencie.- zaśmieliście sie, a Hazz wdrapał sie na drzewo. Następnie wszyscy poszliście w jego ślady. Szczerze mówiąc domek był w całkiem niezłym stanie.
T: To musiało być czadowe miejsce za czasów swojej świetności.
G: I było. Tu pierwszy raz całował sie nasz Loczek.
(T.I): Była ładniejsza ode mnie?
G: Najładniejsza w szkole. Hazz zawsze wybierał ślicznotki.
H: Chyba nie będziesz zazdrosna?
(T.I): Będę. Skocze z domku z żalu.- powiedziałaś i stanęłaś na drewnianej barierce.
H: Oszalałaś?
(T.I): Pa Hazz.- powiedziałaś i skoczyłaś do tyłu. Wlądowałaś na balonie poniżej i usłyszałaś krzyk chłopaka, a także śmiech Temmy. Później weszłaś z powrotem do domuku i zaszłaś Hazzę od tyłu.
(T.I): Myślałeś, że serio skoczę z pięciu metrów? H: Przecież ty byłas tam? Jak tu?- plątał sie w zdaniach zdezorietowany.
(T.I): Dwa metry niżej jest balkon.
H: Kiedys nie było tego balkonu. Jak mogłaś mnie tak nastraszyć?
(T.I): Mogłam.- powiedziałaś i pocaowałaś chłopka równie namiętnie co poprzednio. Nastepnie zeszliście na dół i wyszliście z lasu.
(T.I): Zimno mi. Wracamy?
G: Wy idźcie, a my jeszcze pospacerujemy.- przytaknęliscie i 15 minut później wróciliscie do domu, gdzie mama szykował kolację. Ty umyłaś ręcę i postanowiłaś pomóc pani Styles, Hazz natomiast przygladał sie temu co robicie. Około 19.00 wszystko było gotowe i zasiedliście do kolacji. Ty siedziałaś obok Harrego, naprzeciwko was Gemma i Tom, a na środku pani Styles. Wszyscy z wyjatkiem Hazzy pochłonięci byli rozmową. Harry zaś jeździł ci ręką po udzie, gdy nagle wsadził ją pod twoją spódniczkę. Ty wzrygnęłaś sie i złapałaś chłopaka za ręke. Na chwilę dał ci spokój, a ty starałaś sie odpowiedzieć na pytanie pani Styles.
(T.I): W sumie to nie myśleliśmy jeszcze u kogo spędzimy święta. Harry, a ty co myślisz?- powiedziałaś chcąc odciagnąć go od twojej spódniczki. H: Emm.. Zgadzam sie z (T.I). Wiesz mamo jestem zmęczony. Pójdziemy sie już położyć.
M: Harry nie ma mowy. Po pierwsze nie zjadłeś jeszcze, a po drugie dajże się mi tobą nacieszyć. Tak dawno cie nie widziałam.
H: Mamo..
(T.I): Twoja mama ma rację. Porozmawiaj z nią, a ja pomogę Gemmie sprzątać.- powiedziałaś i wstałaś zbierajac talerze. Weszłaś do kuchni, a za tobą brunetka.
G: Sprytna zagrywa.
(T.I): Słucham?- zapytałaś zdziwiona.
G: Widziałam, co robił Harry. Jest nieźle napalony. Wieczorem nie da ci spokoju za to, że kazałaś zostać mu z mamą.
(T.I): Nie będziemy tego robić i to jak wszyscy są w domu.
G: Spokojnie moja mama ma twrady sen, a ja i Tom będziemy zajęci.
(T.I): Gemma..- powiedziałaś płonąc rumieńcem. Nie całe 10 minut później wszystko było posprzatana, a ty poszłas do Hazzy na górę.
H: Już myślałem, że nie przyjdziesz.- powiedział i zaczął całowac cię po szyji.
(T.I): A to ciekawe.
H: I to bardzo.- odparł podwijając ci bluzkę.
(T.I): Hazz przestań. Nie będzimy tego robić w domu u twojej mamy.
H: Dlaczego nie?- zapytał obracając się twarzą do siebie.
(T.I): Bo ja nie potrafie być cicho, a nie chcę, żeby teściowa miała o mnie złe zdanie.- powiedziałaś i cmoknęłaś Hazzę w usta.
H: Teściowa? Interesujące.
(T.I): Bardzo.- powiedziedziałaś, a Harry zatopił sie w twoich ustach. Kilka minut później leżeliście w łóżku wtuleni w siebie.
Piękne wspomnienia. A teraz? Kłócicie sie co dzień i nawet nie wiesz, gdzie jest Harry. Oby tylko nic mu sie nie stało pomyślałaś.
Przepraszam, że tak dawno nic nie dodawałam, ale po prostu nie miałam czasu :/
Rozdział jest dość długi, więc myślę, że wynagrodzi wam to moją zwłokę ;)
Ciekawa jestem co myślicie?
Mnie osobiście ten rozdział sie nie podoba, bo mało sie w nim dzieje :c
Ogólnie jest nudny.. Na szczęście już niedługo rozkręci sie prawdziwa akcaj ;D
Dziekuję za komentarze pod poprzednim postem ;*
To chyba na tyle ;p